ตอนที่ 16

บทที่ 16: เมนูใหม่ของโรงเตี๊ยม

"ฮี่ๆ กรุบๆ!"

เสียงเคี้ยวที่ดังก้องกังวานไปทั่วทั้งชั้นสองของโรงเตี๊ยมฟู่หลิน มิใช่เสียงมารยาททราม ทว่ามันคือเสียงแห่งความสุขสันต์และเพลิดเพลินของบรรดาลูกค้ากระเป๋าหนัก ที่กำลังดื่มด่ำกับสุดยอดเมนูใหม่ล่าสุดของเมืองชิงเฟิง!

เถ้าแก่จ้าวยืนเอามือไพล่หลังอยู่หน้าบันไดชั้นสอง นัยน์ตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวหรี่เล็กลงด้วยความพึงพอใจอย่างถึงที่สุด เขาทอดมองภาพเศรษฐีท้องถิ่นและคหบดีผู้มั่งคั่ง ที่ปกติมักจะวางท่าสงวนทีท่าในการรับประทานอาหาร บัดนี้กลับละทิ้งความสำรวม แย่งกันคีบ 'ผัดผักหยกน้ำค้างสวรรค์' เข้าปากอย่างไม่ลดละ ราวกับกลัวว่าหากชักช้า ผักสีเขียวมรกตที่ส่องประกายยั่วน้ำลายเหล่านั้นจะอันตรธานหายไป

"เถ้าแก่จ้าว! ผักนี่มันวิเศษจริงๆ! ข้ากินอาหารเหลามาทั้งชีวิต ไม่เคยพบผักชนิดใดที่กรอบอร่อยและหวานฉ่ำถึงเพียงนี้! ซ้ำกินเข้าไปแล้วยังรู้สึกเบาสบายท้อง ราวกับความร้อนรุ่มในกายถูกชะล้างออกไปจนหมดสิ้น!" ใต้เท้าหลี่ เศรษฐีตรวจการประจำเมืองชิงเฟิง เอ่ยชมไม่ขาดปากพลางคีบผักชิ้นสุดท้ายเข้าปากแล้วเคี้ยวอย่างมีความสุข

"จริงดั่งที่ใต้เท้าหลี่กล่าว! กลิ่นหอมของมันช่างเป็นเอกลักษณ์นัก ไม่ถูกกลิ่นกระเทียมหรือน้ำมันหมูกลบไปเลยแม้แต่น้อย เมนูนี้ช่างล้ำค่าสมชื่อ 'สวรรค์' จริงๆ เถ้าแก่จ้าว ท่านไปเสาะหาวัตถุดิบชั้นเลิศเช่นนี้มาจากที่ใดกัน?" คหบดีหวังผู้ทำธุรกิจค้าผ้าไหมเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น ดวงตาทอประกายแฝงความนัย

เถ้าแก่จ้าวหัวเราะร่วน แววตาแฝงความเจ้าเล่ห์ของพ่อค้าที่เจนจัดในวงการ "ฮ่าๆๆ ใต้เท้าหลี่ คหบดีหวัง ท่านทั้งสองกล่าวชมเกินไปแล้ว ผักหยกน้ำค้างนี้เป็นยอดพรรณไม้ที่ข้าบังเอิญได้มาจากยอดเขาห่างไกล ผู้ปลูกเป็นถึงปรมาจารย์สันโดษที่เก็บตัวบำเพ็ญเพียร ของวิเศษเช่นนี้ย่อมมีจำนวนจำกัดนัก หากท่านทั้งสองชื่นชอบ วันหน้าก็ขอเชิญแวะเวียนมาที่โรงเตี๊ยมฟู่หลินของข้าบ่อยๆ เถิด"

เขาจงใจกุเรื่องปรมาจารย์สันโดษขึ้นมา เพื่อสร้างความลึกลับและเพิ่มมูลค่าให้กับผักหยกน้ำค้าง ซ้ำยังเป็นการเบี่ยงเบนความสนใจ ไม่ให้มีผู้ใดสืบเสาะไปถึงดรุณีอ้วนท้วนแห่งหมู่บ้านชิงซี ผู้เป็นต้นตอที่แท้จริงของวัตถุดิบนี้

คหบดีหวังพยักหน้าอย่างเสียดาย "น่าเสียดายยิ่งนักที่มีจำนวนจำกัด เช่นนั้น วันนี้ข้าขอสั่งเพิ่มอีกสองจาน! ข้าจะให้คนนำกลับไปให้ฮูหยินที่จวนได้ลิ้มลองบ้าง"

"ข้าด้วย! ข้าขออีกจาน!"

"ทางนี้ด้วยเถ้าแก่! ข้าขอสั่งล่วงหน้าสำหรับงานเลี้ยงพรุ่งนี้เลย!"

เสียงสั่งอาหารดังเซ็งแซ่ไม่ขาดสาย หลงจู๊และเสี่ยวเอ้อร์วิ่งวุ่นเสิร์ฟอาหารจนหัวหมุน ทว่าใบหน้าของพวกเขากลับเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม เพราะยอดขายของโรงเตี๊ยมในวันนี้ พุ่งทะยานขึ้นสูงเป็นประวัติการณ์!

เถ้าแก่จ้าวเดินกลับเข้ามาในห้องบัญชีที่เงียบสงบ เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้แกะสลัก ยกจอกชาเกล็ดหิมะขึ้นจิบช้าๆ พลางหลับตาลง ทบทวนเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น แผนการตลาดที่เขาวางไว้ประสบความสำเร็จอย่างงดงาม ผักหยกน้ำค้างที่เขาซื้อมาในราคาสองตำลึงเงิน ถูกแบ่งทำเมนูผัดผักได้กว่าห้าสิบจาน และเขาตั้งราคาขายจานละหนึ่งตำลึงเงิน! กำไรมหาศาลที่ได้มานั้น ทำให้หัวใจของพ่อค้าเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น

'เพียงแค่วันแรกยังสร้างปรากฏการณ์ได้ถึงเพียงนี้ หากข้าสามารถผูกขาดการรับซื้อผักหยกน้ำค้างจากแม่นางเฉินอวี้ผู้นั้นได้เพียงผู้เดียว โรงเตี๊ยมฟู่หลินของข้าย่อมผงาดขึ้นเป็นอันดับหนึ่งในมณฑลนี้ได้อย่างไม่ต้องสงสัย! ไม่สิ... อาจจะโด่งดังไปถึงเมืองหลวงของมณฑลเลยก็เป็นได้!'

นัยน์ตาของเถ้าแก่จ้าวเบิกโพลงขึ้น ประกายแห่งความทะเยอทะยานลุกโชน เขารู้ดีว่าสินค้าที่มีคุณภาพล้ำเลิศเยี่ยงนี้ ย่อมไม่อาจปิดบังผู้คนได้ตลอดไป ไม่ช้าก็เร็ว ต้องมีพ่อค้ารายอื่นหรือแม้แต่คนจากเมืองหลวงของมณฑลสืบรู้แหล่งที่มา และพยายามจะแย่งชิงตัวนางไปเป็นแน่

"หลงจู๊!" เถ้าแก่จ้าวร้องเรียกเสียงดังลั่น

หลงจู๊วัยกลางคนรีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้อง "ขอรับเถ้าแก่ มีสิ่งใดให้ข้าน้อยรับใช้หรือขอรับ?"

"สั่งให้คนเตรียมรถม้าคันที่ดีที่สุดของโรงเตี๊ยมให้พร้อม และไปคัดสรรของกำนัลล้ำค่า... เอาเป็นผ้าไหมเนื้อดีสักสองพับ เครื่องประดับเงินสักชุด และขนมกุ้ยฮวาจากร้านดังในเมืองด้วย จัดเตรียมให้เรียบร้อย พรุ่งนี้เช้าตรู่ ข้าจะเดินทางไปหมู่บ้านชิงซีด้วยตนเอง!"

"เอ่อ... หมู่บ้านชิงซีหรือขอรับ? เถ้าแก่จะไปเยี่ยมผู้ใดกัน หรือว่า..." หลงจู๊เบิกตากว้าง คล้ายจะคาดเดาจุดประสงค์ของผู้เป็นนายได้

"ถูกต้อง! ข้าจะไปพบแม่นางเฉินอวี้ เพื่อเจรจาทำสัญญาผูกขาดการรับซื้อผลผลิตทั้งหมดของนางแต่เพียงผู้เดียว! งานนี้จะพลาดไม่ได้เป็นอันขาด ข้าต้องผูกมัดนางไว้กับโรงเตี๊ยมฟู่หลินให้จงได้!"

น้ำเสียงของเถ้าแก่จ้าวเด็ดขาดและหนักแน่น บ่งบอกถึงความตั้งใจอันแน่วแน่ เขาลุกขึ้นยืน สะบัดพัดจีบในมือดังพรึ่บ สายตาทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง มุ่งตรงไปยังทิศทางของหมู่บ้านชิงซี

ในขณะเดียวกัน ณ มุมมืดด้านหลังโรงเตี๊ยมฟู่หลิน เงาร่างสายหนึ่งที่แอบซุ่มฟังสรรพเสียงอยู่พักใหญ่ ก็ลอบยิ้มหยันออกมาอย่างชั่วร้าย สตรีร่างอวบอูมแต่งหน้าหนาเตอะค่อยๆ ก้าวออกมาจากเงามืด นัยน์ตาที่กรีดด้วยผงถ่านจนดำขลับเต็มไปด้วยความริษยาและอาฆาตแค้น

"หึ! ที่แท้ผักวิเศษที่ลือกันให้แซ่ด ก็เป็นของนังหมูตอนหมู่บ้านชิงซีนั่นเอง!" เถ้าแก่เนี้ยอู๋แค่นเสียงลอดไรฟัน มืออวบหนากำแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ "คิดจะผูกขาดการค้ากับเถ้าแก่จ้าว และเหยียบย่ำข้าให้จมดินเช่นนั้นหรือ? ฝันไปเถิด! ในเมื่อข้าขายอาหารสู้เจ้าไม่ได้ ข้าก็จะใช้วิธีอื่นทำลายเจ้าให้ย่อยยับไปเลย! นังเด็กเมื่อวานซืน ข้าจะทำให้เจ้าได้รู้ซึ้งว่า การเป็นศัตรูกับเถ้าแก่เนี้ยอู๋ในเมืองชิงเฟิง จะต้องพบเจอกับจุดจบเช่นไร!"

[โปรดติดตามตอนต่อไป: ข้อเสนอจากเถ้าแก่จ้าว]