ตอนที่ 17

บทที่ 17: ข้อเสนอจากเถ้าแก่จ้าว

แสงอรุณทอประกายระยิบระยับบนยอดหญ้าที่อาบไปด้วยน้ำค้างยามเช้า หมู่บ้านชิงซียังคงเงียบสงบ ทว่าที่บ้านดินหลังท้ายหมู่บ้าน กลับบังเกิดความตื่นตาตื่นใจครั้งใหญ่ เมื่อรถม้าหรูหราที่กรุด้วยไม้เนื้อดีสลักลวดลายวิจิตรบรรจง เคลื่อนตัวเข้ามาจอดนิ่งสนิทที่หน้าประตูรั้วผุพัง แรงสั่นสะเทือนจากล้อรถม้าเรียกให้ชาวบ้านที่กำลังแบกจอบไปนาต้องหยุดชะงักและยืนมุงดูด้วยความฉงน

เถ้าแก่จ้าวในชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้ม ก้าวลงจากรถม้าด้วยท่วงท่าภูมิฐาน แววตาของเขาเป็นประกายขณะทอดมองไปยังแปลงผักเล็กๆ ที่เขียวขจีผิดปกติเบื้องหน้า หลงจู๊และผู้ติดตามแบกหีบของกำนัลเดินตามหลังมาติดๆ

"แม่นางเฉินอวี้! ข้าจ้าวฟู่กุ้ย เดินทางมาเยี่ยมเยียนถึงเรือน หวังว่าคงไม่เป็นการรบกวนเวลาทำฟาร์มของเจ้าเกินไปนักนะ" เสียงทุ้มกังวานของเถ้าแก่โรงเตี๊ยมผู้มั่งคั่งดังขึ้น

เฉินอวี้ที่กำลังวุ่นอยู่กับการจัดระเบียบต้นอ่อนผักหยกน้ำค้างในลานบ้าน เงยหน้าขึ้นพลางปาดเหงื่อบางๆ บนใบหน้าที่บัดนี้ดูนวลเนียนและมีเค้าความจิ้มลิ้มขึ้นกว่าแต่ก่อน นางวางจอบลงและประสานมือคำนวณอย่างนอบน้อม "เถ้าแก่จ้าวให้เกียรติมาเยือนถึงหมู่บ้านทุรกันดาร ผู้น้อยเฉินอวี้ย่อมยินดีต้อนรับเจ้าค่ะ เชิญท่านเข้ามาจิบชาร้อนๆ ในเพิงพักของข้าก่อนเถิด"

ในขณะที่ทั้งสองก้าวเข้าสู่เขตบ้าน ร่างของสตรีหน้าเสี้ยมผู้หนึ่งก็ผลุบๆ โผล่ๆ อยู่หลังบานหน้าต่างเรือนใหญ่ หลี่ซื่อแอบฟังด้วยใจระทึก ดวงตาตี่เล็กเบิกกว้างเมื่อเห็นม้วนผ้าไหมเนื้อละเอียดและหีบเครื่องเงินที่วางลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ 'นังอวี้... มันไปทำคุณงามความดีอันใดไว้ เถ้าแก่ผู้ยิ่งใหญ่ถึงได้หอบของกำนัลมาประเคนให้ถึงที่เยี่ยงนี้!' นางขบกรามแน่นด้วยความอิจฉา ทว่าความละโมบกลับทำให้นางยอมเอาหูแนบผนังดินเพื่อฟังบทสนทนาทุกถ้อยคำ

เถ้าแก่จ้าวไม่รอช้า เขาจิบชาเพียงเล็กน้อยก่อนจะเข้าสู่ประเด็นสำคัญ "แม่นางเฉิน ผักหยกน้ำค้างที่ข้ารับซื้อไปวันก่อน บัดนี้ได้สร้างชื่อเสียงสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วเมืองชิงเฟิง ลูกค้ามากมายต่างหลั่งไหลมาเพื่อลิ้มรสจนโรงเตี๊ยมฟู่หลินแทบจะไม่มีที่ให้นั่ง ข้าจึงเดินทางมาในวันนี้เพื่อยื่นข้อเสนอสำคัญ..."

เขาเว้นจังหวะพลางคลี่พัดจีบ "ข้าต้องการทำสัญญาซื้อขายระยะยาวกับเจ้า โดยที่ข้าจะเป็นผู้รับซื้อ 'ผักหยกน้ำค้าง' และผลผลิตอื่นๆ จากมือเจ้าแต่เพียงผู้เดียว ข้ายินดีให้ราคาสูงถึงชั่งละเจ็ดสิบอีแปะ และจะมอบเงินมัดจำล่วงหน้าให้เจ้าก่อนสิบตำลึงเงิน!"

เพล้ง!

เสียงชามแตกดังแว่วมาจากในเรือน หลี่ซื่อที่แอบฟังอยู่ถึงกับมือสั่นจนทำชามข้าวตกแตก 'สิบตำลึงเงิน! นั่นมันเงินที่ครอบครัวเราหาทั้งชีวิตยังไม่ได้ครึ่งหนึ่งด้วยซ้ำ!' ความร้อนรุ่มในอกของนางแปรเปลี่ยนเป็นความโลภที่พุ่งพล่านราวกับกองเพลิงที่ถูกราดด้วยน้ำมัน

เฉินอวี้ยังคงสงบนิ่ง นางวิเคราะห์ข้อเสนอด้วยมันสมองของนักธุรกิจสมัยใหม่ "สิบตำลึงเงินนับเป็นน้ำใจที่ยิ่งใหญ่นักเถ้าแก่จ้าว ทว่า... ข้อเสนอนี้คงมีเงื่อนไขใช่หรือไม่เจ้าคะ?"

เถ้าแก่จ้าวพยักหน้าอย่างพึงพอใจในความฉลาดของดรุณีเบื้องหน้า "เจ้ามองได้ทะลุปรุโปร่งนัก เงื่อนไขคือเจ้าต้องส่งมอบผักหยกน้ำค้างให้ข้าอย่างสม่ำเสมอ วันละไม่ต่ำกว่ายี่สิบชั่ง และห้ามขาดส่งแม้แต่วันเดียว มิเช่นนั้นเจ้าต้องจ่ายค่าปรับเป็นสามเท่าของเงินมัดจำ เจ้าทำได้หรือไม่?"

ข้อเสนอนี้เป็นดั่งดาบสองคม มันคือโอกาสที่จะสร้างฐานะอย่างรวดเร็ว ทว่าการปลูกผักวันละยี่สิบชั่งให้ทันทุกวันในโลกภายนอกนั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้หากปราศจาก 'มิติสวนสวรรค์' และแรงงานที่เพียงพอ แปลงที่ดินเล็กๆ ท้ายหมู่บ้านที่มีอยู่นี้ ย่อมไม่เพียงพอต่อการขยายกิจการขนาดใหญ่

"ที่ดินทำกินของข้าในยามนี้มีเพียงหยิบมือเดียวเจ้าค่ะเถ้าแก่" เฉินอวี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "หากจะรับปากท่าน ข้าจำเป็นต้องขยายพื้นที่เพาะปลูกและวางระบบชลประทานใหม่ทั้งหมด ข้อเสนอของท่านนับเป็นความท้าทายที่ข้ายินดีจะรับไว้ ทว่าข้าขอเวลาเตรียมการสามวันเพื่อจัดสรรที่ดินให้ลงตัว"

"ตกลง! ข้าเชื่อในฝีมือเจ้า อีกสามวันข้าจะส่งคนมาทำสัญญาอย่างเป็นทางการ" เถ้าแก่จ้าวลุกขึ้นยืนด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะลาจากไปพร้อมขบวนรถม้าทิ้งความตื่นตะลึงไว้ให้คนทั้งหมู่บ้าน

เมื่อความเงียบกลับคืนมา เฉินอวี้กวาดสายตามองไปที่ผนังเรือนใหญ่ที่หลี่ซื่อแอบซ่อนอยู่ นางรู้ดีว่าพายุลูกใหม่กำลังจะก่อตัว ความสำเร็จที่ก้าวกระโดดนี้ย่อมนำมาซึ่งการแย่งชิง 'ที่ดินทำกิน' ที่เป็นมรดกตกทอด ซึ่งบัดนี้กลายเป็นบ่อเงินบ่อทองที่ทุกคนจ้องจะตะครุบ

นางกำหมัดแน่น พลางมองไปยังผืนดินรกร้างข้างเรือน 'ในเมื่อจะทำธุรกิจอย่างเป็นทางการ ข้าก็ต้องมีที่ดินที่เป็นชื่อของข้าเองจริงๆ ใครหน้าไหนก็อย่าหวังจะมาฉกฉวยเอาเปรียบไปได้!'

ทว่าในขณะที่นางกำลังวางแผนขยายที่ดินอยู่นั้นเอง เสียงหัวเราะเยาะหยันที่แฝงไปด้วยความอาฆาตก็ดังแว่วมาจากที่ไกลๆ เถ้าแก่เนี้ยอู๋ที่แอบสะกดรอยตามรถม้ามา ได้เห็นภาพเถ้าแก่จ้าวส่งมอบของกำนัลให้เฉินอวี้กับตา แผนร้ายที่นางจ้างวานอันธพาลไว้เริ่มถูกขยับเวลาให้เร็วขึ้น

"ยิ้มไปเถิดนังอวี้... คืนนี้ข้าจะทำให้แปลงผักวิเศษของเจ้ากลายเป็นเพียงเศษหญ้าเน่าๆ ให้เจ้าดู!"

[โปรดติดตามตอนต่อไป: แผนร้ายของเถ้าแก่เนี้ยอู๋]