พิษอัมพาตครึ่งท่อน

ทว่า...ในวินาทีที่เท้าของชายคนแรกสัมผัสกับพื้นดินภายในกระท่อมนั้นเอง

*ฟุ่บ!*

เสียงแหวกอากาศแผ่วเบาดังขึ้นราวกับมีผีเสื้อกระพือปีก ผงธุลีละเอียดที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าในความมืดพลันลอยฟุ้งขึ้นจากพื้นดินที่ดูธรรมดา ชายผู้นั้นชะงักไปครู่หนึ่ง สูดเอากลิ่นดินจางๆ เข้าไปโดยไม่เอะใจแม้แต่น้อย

"มัวทำอะไรอยู่? รีบเข้าไปสิ!" พ่อค้าทาสที่ยืนอยู่ด้านนอกกระซิบสั่งด้วยความหงุดหงิด

"ข้า...ข้าแค่รู้สึกแปลกๆ" ชายคนนั้นพึมพำ ก่อนจะก้าวต่อไปเป็นก้าวที่สอง แต่แล้วร่างสูงใหญ่ของมันก็พลันแข็งทื่อ ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนก

"ขา...ขาของข้า!" มันร้องเสียงหลง ความรู้สึกจากช่วงเอวลงไปพลันหายสิ้นราวกับถูกตัดขาดออกจากร่าง เข่าทั้งสองข้างอ่อนพับลงอย่างไม่อาจควบคุม ร่างของมันล้มฟาดลงกับพื้นดินดัง *ตุ้บ!* สร้างความตกตะลึงให้แก่สหายอีกสองคน

"ไอ้สารเลว! แค่นี้ก็สะดุดล้มรึ?" พ่อค้าทาสสบถอย่างหัวเสีย เขาผลักลูกน้องคนที่สองที่ยืนขวางประตูให้พ้นทางแล้วก้าวพรวดเข้ามาด้วยตนเอง "ไร้ประโยชน์สิ้นดี! ดูข้า..."

แต่คำพูดของมันกลับต้องหยุดชะงักกลางคัน เมื่อเท้าของมันเหยียบย่างลงบนผืนดินจุดเดียวกับที่คนแรกเพิ่งล้มลง ไอพิษระลอกใหม่ที่ยังคงตกค้างอยู่ลอยขึ้นคลุ้งอีกครั้ง พ่อค้าทาสรู้สึกเพียงว่าร่างกายชาวาบไปชั่วขณะ ก่อนที่เรี่ยวแรงจากท่อนล่างจะเหือดหายไปอย่างฉับพลัน!

"อ๊าก! เกิดอันใดขึ้น! ขาข้า...เหตุใดข้าขยับขาไม่ได้!" มันร้องโหยหวนด้วยความหวาดกลัวสุดขีด พยายามใช้สองแขนยันพื้นเพื่อลุกขึ้น แต่ท่อนล่างกลับหนักอึ้งราวกับท่อนซุง ไม่สนองตอบต่อคำสั่งใดๆ ทั้งสิ้น

ลูกน้องคนที่สามที่ยังยืนตะลึงอยู่ที่ธรณีประตู พอเห็นสภาพของเถ้าแก่และสหายก็หน้าซีดเผือดเป็นกระดาษ มันยังไม่ทันได้ก้าวเท้าเข้ามาในกระท่อม จึงรอดพ้นจากอาถรรพณ์พิสดารนี้ไปได้อย่างหวุดหวิด

ในความมืดสลัวที่มุมหนึ่งของกระท่อม เงาร่างอรชรของสตรีผู้หนึ่งค่อยๆ ปรากฏกายขึ้นอย่างเงียบงัน เสิ่นหมิงจูลุกขึ้นจากกองฟางที่ใช้เป็นที่กำบัง แววตาของนางในยามนี้เยียบเย็นดุจน้ำแข็งจากขั้วโลกเหนือ ในมือนางถือเข็มเงินเล่มบางยาวที่สะท้อนแสงจันทร์เป็นประกายวูบวาบ น่าพรั่นพรึงยิ่งกว่าคมดาบเสียอีก

ผงพิษอัมพาตครึ่งท่อนนี้ คือโอสถพิเศษที่นางสกัดขึ้นใหม่จากสมุนไพรหายากในมิติหอโอสถของนาง มันเป็นพิษที่ออกฤทธิ์ต่อระบบประสาทส่วนล่างโดยเฉพาะ ไร้สีไร้กลิ่น ซึมซับผ่านการหายใจและผิวหนัง เมื่อคนร้ายก้าวเข้ามา มันก็ไม่ต่างอะไรกับการเดินเข้าสู่ปากทางยมโลกด้วยตนเอง

"นะ...นางปีศาจ! นี่เป็นฝีมือของเจ้า!" พ่อค้าทาสตวาดลั่น พยายามขยับตัวหนี แต่ก็ทำได้เพียงตะเกียกตะกายไปบนพื้นดินอย่างน่าสมเพช

ลูกน้องคนที่สามเห็นเสิ่นหมิงจูปรากฏกายพร้อมเข็มในมือ ประกอบกับสภาพของพวกตนที่ไม่ต่างจากคนพิการ ก็หวาดกลัวจนขวัญแทบจะออกจากร่าง สติสัมปชัญญะที่เคยมีพลันขาดสะบั้นลง

*ซ่า...*

ของเหลวอุ่นๆ ไหลนองออกมาจากหว่างขาของมัน กลิ่นฉุนของปัสสาวะลอยคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ชายฉกรรจ์ผู้นั้นกรีดร้องออกมาอย่างเสียสติ ทิ้งทั้งเถ้าแก่และสหาย หันหลังกลับแล้วใช้ทั้งมือทั้งเท้าคลานหนีหายเข้าไปในความมืดอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งไว้เพียงเสียงร้องไห้ฟูมฟายที่ค่อยๆ จางหายไป

เสิ่นหมิงจูไม่แม้แต่จะชายตามองเดนมนุษย์ผู้นั้น สายตาของนางจับจ้องอยู่ที่ร่างของพ่อค้าทาสและลูกน้องอีกคนที่นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นราวกับสุนัขใกล้ตาย

"ไม่ต้องห่วง พิษนี้ไม่ทำให้ถึงตาย...แค่ทำให้พวกเจ้ากลายเป็นอัมพาตไปชั่วชีวิตเท่านั้น" น้ำเสียงของนางเรียบเฉย แต่กลับทำให้คนฟังรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงกระดูก

"ปล่อยข้าไป! เจ้าต้องการอะไร! เงินรึ? ข้ามี! ข้าให้เจ้าได้ทั้งหมด!" พ่อค้าทาสละล่ำละลักอ้อนวอน

เสิ่นหมิงจูเดินเข้าไปใกล้ ย่อตัวลงตรงหน้ามัน แสงจันทร์สาดส่องใบหน้างามที่ปราศจากรอยยิ้ม "เงินของเจ้า...ข้าไม่ต้องการ"

นางใช้นิ้วคีบเข็มเงินเล่มนั้นขึ้นมาอย่างแช่มช้า ปลายเข็มแหลมคมจ่อลงบนจุดชีพจรบนลำคอของพ่อค้าทาส ชายชั่วร้ายรู้สึกได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่แล่นปราดจากปลายเข็มเข้าสู่ผิวหนัง

"ข้าต้องการแค่คำตอบเดียว" เสิ่นหมิงจูกล่าวเสียงเย็น "ใครเป็นคนบอกพวกเจ้าว่าลูกข้าอยู่ที่นี่?"

พ่อค้าทาสกัดฟันแน่น ดวงตาหลุกหลิก "ขะ...ข้าไม่รู้! ไม่มีใครบอก!"

"ดีมาก" เสิ่นหมิงจูพยักหน้าเบาๆ ทันใดนั้น ปลายเข็มในมือก็ทิ่มแทงลงไปบนจุดฝูทูบนลำคอของมันอย่างแม่นยำ!

*ฉึก!*

"อ๊ากกกกกก!"

พ่อค้าทาสกรีดร้องสุดเสียง ร่างกายของมันกระตุกเกร็งราวกับถูกไฟฟ้าช็อต ความเจ็บปวดแล่นปราดจากลำคอไปทั่วทั้งร่าง แต่น่าประหลาดที่ไม่มีโลหิตไหลออกมาแม้แต่หยดเดียว มันเป็นความเจ็บปวดทรมานที่แทรกซึมลึกเข้าไปถึงไขกระดูก ทำให้หายใจติดขัดราวกับกำลังจะขาดใจตาย

"ข้าจะถามอีกครั้ง" เสิ่นหมิงจูดึงเข็มออก แล้วจ่อเข้าไปใหม่ในตำแหน่งเดิม "ใคร...ส่งเจ้ามา"

ครั้งนี้ พ่อค้าทาสไม่กล้าแม้แต่จะคิดต่อต้านอีกต่อไป ความทรมานเมื่อครู่ทำให้มันเข้าใจแล้วว่าสตรีตรงหน้าไม่ใช่คนที่จะต่อรองด้วยได้ นางคือพญามัจจุราชในร่างมนุษย์ที่แท้จริง!

"ข้า...ข้ายอมแล้ว! ข้าบอก! ข้าจะบอกทุกอย่าง!" มันตะโกนอย่างสิ้นหวัง น้ำตาและน้ำมูกไหลปนเปกัน "เป็น...เป็นนาง! สะใภ้ใหญ่บ้านเว่ย! เฉียนชุ่ยฮวา!"

พ่อค้าทาสสารภาพออกมาอย่างไม่ปิดบัง "นางบอกข้าว่าเจ้ามีลูกชายตัวน้อยอยู่คนหนึ่ง นางบอกให้ข้ามาจับตัวเด็กไปขาย แล้วจะแบ่งเงินให้! นางเป็นคนแง้มประตูหลังไว้ให้พวกข้าเอง! ได้โปรด...ปล่อยข้าไปเถอะ!"

มุมปากของเสิ่นหมิงจูยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยียบเย็น ในที่สุดนางก็ได้สิ่งที่ต้องการ คำสารภาพนี้คือหอกเล่มที่คมที่สุดที่จะใช้ทิ่มแทงหัวใจของตระกูลเว่ย!

"ดีมากที่ให้ความร่วมมือ" นางกล่าวเบาๆ ก่อนจะปักเข็มลงบนจุดอื่นบนร่างของพ่อค้าทาสอย่างรวดเร็ว คราวนี้ไม่ใช่การสร้างความเจ็บปวด แต่เป็นการสะกัดจุดให้มันหมดสติไป

ร่างของพ่อค้าทาสอ่อนยวบลงทันที เหลือเพียงลูกน้องอีกคนที่นอนตัวสั่นงันงกด้วยความกลัว จ้องมองนางราวกับเห็นภูตผีปีศาจ

เสิ่นหมิงจูไม่สนใจมัน นางหันไปมองยังทิศทางของเรือนหลักที่อยู่อีกฟากหนึ่งของลานบ้าน แววตาของนางทอประกายอำมหิตภายใต้แสงจันทร์...

เฉียนชุ่ยฮวา...หม่าจินหลวน...รุ่งอรุณของวันพรุ่งนี้ ข้าจะมอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้พวกเจ้า! ของขวัญที่พวกเจ้าจะต้องจดจำไปจนวันตาย