ตอนที่ 11

## บทที่สิบเอ็ด ท่านจะใส่ใจนางหรือไม่

เจียงเยี่ยนชิงนำข้าวสารและธัญพืชหยาบที่ซื้อมา ไปเก็บไว้ในตู้เพียงใบเดียวของเรือน แล้วลงกลอนเสียแน่นหนา ทุกท่วงท่าล้วนราบรื่น ทว่าสังขารกลับอ่อนแอ เมื่อทำเสร็จจึงไอไม่หยุดหย่อน

ลู่เจียวเจียวเคยพานพบมาทั้งผู้ที่หวังเกาะนางกิน ทั้งผู้ที่หมายเชื่อมสัมพันธ์กับตระกูลของนาง แต่การที่สวามีคืนเงินให้นาง ทั้งยังต้องเลี้ยงดูนางนั้น นางเพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก ช่างแปลกใหม่ยิ่งนัก!

ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น สวามีของนางผู้นี้ งดงามเกินไปแล้ว

นางคางเกยนิ้ว มองดูเขาทำทุกอย่างเสร็จสิ้น แล้วนั่งลงข้างกายนางอีกครั้งอย่างเหนื่อยหอบ นางรินน้ำให้เขา "ท่านพี่ ดื่มน้ำเสียหน่อยเถิด" เจียงเยี่ยนชิงเนื่องจากทำงาน จึงมีเหงื่อบางๆ ผุดพรายบนใบหน้าขาวผ่องดุจหยก เขาหรุบตาลงเล็กน้อย ซ่อนความเย็นชาในดวงตา ลู่เจียวเจียวจึงได้เห็นแพขนตาที่ยาวและหนา

เจียงเยี่ยนชิงรับน้ำจากลู่เจียวเจียวมาดื่ม แล้วส่งลูกกุญแจตู้ให้แก่นาง "ยามข้ามิได้อยู่บ้าน ท่านพี่จงถือไว้เถิด ของกินของใช้ล้วนอยู่ในตู้ พรุ่งนี้ข้าจะซื้อแม่กุญแจมาคล้องประตูหน้าอีกดอก จะมิมีเหตุการณ์เช่นวันนี้เกิดขึ้นอีก ข้ารับประกัน" เจียงเยี่ยนชิงให้คำมั่นอย่างจริงจัง

ลู่เจียวเจียวประหลาดใจกับการไม่ปิดบังของเขา นี่คือค่าความชั่วร้ายหนึ่งหมื่นแต้ม? แล้วนางเช่นนี้ มิเท่ากับสิบหมื่นแต้มหรือ?

นางรับลูกกุญแจมา แล้วยิ้มให้เขา "ขอบคุณท่านพี่"

"หากท่านพี่มิอยากยิ้ม ก็มิต้องฝืนยิ้ม" เจียงเยี่ยนชิงมิชอบรอยยิ้มจอมปลอมของนาง เขาชอบลู่เจียวเจียวที่โอหังมากกว่า แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังมิอาจเข้าใจได้ว่าเหตุใด

เขามั่นใจว่าตนเองมิได้ป่วย เพียงแต่เขาชอบ…

เจียงเยี่ยนชิงก้มหน้าลง มิให้นางล่วงรู้ความในใจ ค่อยๆ เปิดห่อกระดาษน้ำมันอย่างระมัดระวัง ภายในมีขนมเค้กที่แตกหักเล็กน้อย ดูแล้วเสียรูปทรง

เขาคีบชิ้นที่สมบูรณ์กว่า ยื่นไปจ่อริมฝีปากนาง "ท่านพี่ นี่ข้าตั้งใจซื้อมา มิรู้ว่าท่านพี่จะกินได้หรือไม่…" เจียงเยี่ยนชิงแสดงออกอย่างใสซื่อบริสุทธิ์

ทว่าในใจกลับครุ่นคิดถึงปัญหาใหญ่!

การที่เขาแต่งงานกับลู่เจียวเจียว เดิมทีคิดเพียงว่ารอให้นางตายไป จะได้ยึดสินเดิมของนาง มาเป็นทุนรอนในการหลีกเลี่ยงความเสี่ยง และทำให้แผนการของเขาราบรื่นยิ่งขึ้น

เช่นนี้ เขาจึงมิต้องรับผิดชอบต่อผู้ใด ทั้งยังสามารถได้รับความช่วยเหลือเมื่อท่านโหวตระกูลลู่กลับมายิ่งใหญ่ในภายภาคหน้า

แม้ว่าไม่มีพวกนาง เขาก็ยังเป็นผู้ชนะอยู่ดี แต่หากสามารถสบายกว่านี้ได้ เหตุใดเขาจึงจะไม่ทำ?

เขาไม่สนใจการแต่งงาน การที่ได้แต่งกับลู่เจียวเจียว ชาตินี้จะมีเพียงนางผู้เดียว เมื่อนางตายไป ในภายภาคหน้าเมื่อเขาทวงคืนสิ่งที่ควรเป็นของเขา ได้ครองบัลลังก์ ยังสามารถใช้ข้ออ้างคิดถึงภรรยาที่ล่วงลับไปแล้ว มิแต่งตั้งฮองเฮาได้อีกด้วย!

ทุกอย่างวางแผนไว้เป็นอย่างดี ทว่า… นางกลับยังมีชีวิตอยู่

กระทั่งใจของเขาก็มิฟังคำสั่ง

มิเพียงแบ่งขนมให้นาง เมื่อรับเงินของนางมาแล้ว แทนที่จะนำไปทำในสิ่งที่เอื้อประโยชน์ต่อเขามากกว่า

กลับถูกผีสิงให้ไปร้านหนังสือ แบกสังขารที่อ่อนล้าไปคัดลอกหนังสืออยู่เกือบทั้งวัน

ช่างมิเหมือนเขาเสียจริง!

ลู่เจียวเจียวมองดูเจียงเยี่ยนชิงที่ก้มหน้ามิเอ่ยคำใด อ้าปากกัดขนมที่เขาป้อนให้ ถูกท่าทีแสนดีของเขาทำให้หัวใจเต้นแรง

นางชอบคนที่งดงามและว่าง่ายเช่นนี้ยิ่งนัก

เจียงเยี่ยนชิงรู้สึกว่าริมฝีปากของนางสัมผัสนิ้วของตน ใบหน้าจึงแดงเรื่อ นิ้วมือสั่นเล็กน้อย

ปัญหาที่ยังมิเข้าใจในใจ ก็ยิ่งยุ่งเหยิงขึ้นไปอีก

เขา… เป็นอะไรกันแน่?

สิ่งที่ขัดจังหวะความคิดของเขา คือการที่ลู่เจียวเจียวลุกขึ้นมาใกล้ชิด

ลู่เจียวเจียวกระซิบข้างหูเขา "ท่านพี่ ขนมอร่อยยิ่งนัก ข้าป้อนท่านพี่บ้างดีหรือไม่?" นางกล่าวพลางป้อนขนมให้เขา

เจียงเยี่ยนชิงมิคุ้นชินกับการถูกเข้าใกล้เช่นนี้ อดีตท่านมหาเสนาบดีเจียงผู้มากแผนการ ผู้สังหารคนโดยมิเสียเลือดเนื้อ กลับรู้สึกเคว้งคว้างในใจ ทว่าสีหน้ายังคงเย็นชาเช่นเดิม เขากัดขนมไปคำหนึ่งเบาๆ

ลู่เจียวเจียวมองดูเขา ยิ่งมองก็ยิ่งชอบ

นางโน้มตัวลงไปจุมพิตเขา

รสชาติหวานเลี่ยนของขนม กระจายไปทั่วระหว่างคนทั้งสอง

เจียงเยี่ยนชิงรู้สึกว่าจุมพิตนี้หวานเป็นพิเศษ

มิรู้ว่าเมื่อใด คนทั้งสองก็กลิ้งลงไปบนเตียงไม้กระดาน

【มิอาจบรรยายได้…】

ยามเย็น ลู่เจียวเจียวนอนแผ่หลาบนหมอนอย่างเกียจคร้านดุจแมว เจียงเยี่ยนชิงยังคงมีท่าทีสูงส่งดุจเทพเซียน เขาค่อยๆ นวดเอวให้นางอย่างใส่ใจ

ลู่เจียวเจียวเปิดหน้าจอแสงอย่างอารมณ์ดี

หน้าจอแสงนี้มีเพียงนางที่ผูกมัดกับระบบแล้วเท่านั้นที่มองเห็นได้

ด้านบน ตัวจับเวลาล่าสัตว์และเก็บสมุนไพร 999 ได้หยุดลงแล้วตั้งแต่ตอนที่นางลงเขา

นางเก็บดอกสายน้ำผึ้งมาได้สิบชั่ง เมื่อรวมกับรางวัลเวลาในป่าแล้ว จึงได้แต้มการทำไร่ทำสวนทั้งหมด 1,040 แต้ม

เมื่อรวมกับของเดิมแล้ว จึงมีแต้มทั้งหมด 1,340 แต้ม

เพียงพอที่จะแลกยาเปลี่ยนกระดูกเปลี่ยนเส้นเอ็นให้เจียงเยี่ยนชิงแล้ว

ทว่าเพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน นางควรเก็บสะสมแต้มไว้ก่อนจะดีกว่า

ก่อนทำสิ่งใด นางมักจะเผื่อทางหนีทีไล่ไว้เสมอ!

"นี่มันจะอยู่กันได้ไหมเนี่ย? ตายกันหมดแล้วรึไง? ให้ข้าทำอาหารคนเดียว? มีเมียไว้ทำอะไร?" เสียงด่าทอของเจียงไป๋ซื่อดังมาจากข้างนอก

ลู่เจียวเจียวหรี่ตาลง นางช่างมิรู้จักจำเสียจริง

มิช้า ประตูห้องของลู่เจียวเจียวก็ถูกเคาะ

"พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านแม่เรียกไปกินข้าวเย็น" เจียงหรงเอ๋อร์กล่าวจากด้านนอก

เมื่อคิดถึงว่าวันนี้ลู่เจียวเจียวทำให้นางถูกท่านแม่ด่าไปด้วย นางก็รู้สึกขยะแขยง

ก่อนหน้านี้ท่านแม่บอกไว้แล้วว่าจะหาภรรยาที่มีสินเดิมเยอะ ขยันขันแข็ง มาให้พี่ชายใหญ่ เพื่อจะได้ปรนนิบัติคนทั้งบ้านในภายหน้า

พี่สะใภ้รองของนางก็หมายมั่นไว้แล้วว่าจะต้องเป็นลูกสาวของเฒ่าแก่บ้านนั้น

ดวงนางดีเหลือเกิน เมื่อครู่ยังได้ยินว่าลูกสาวบ้านนั้นไปซักผ้าที่ริมน้ำ ก็บังเอิญเจอปลาสองตัวกระโดดเข้าไปในกะละมังซักผ้าของนาง

หากได้นางมาเป็นสะใภ้ จะมิได้กินเนื้อทุกวันหรอกหรือ?

ตอนนี้แม่น้ำในหมู่บ้านแทบจะแห้งเหือดแล้ว มีเพียงบริเวณเล็กๆ เท่านั้นที่ยังมีปลา

นางยังบังเอิญเจอได้!

เมื่อได้ยินว่าถึงเวลาอาหารเย็นแล้ว ลู่เจียวเจียวก็รีบลุกขึ้น

เจียงเยี่ยนชิงรีบหยิบเสื้อคลุมมาให้นาง สีหน้าแดงก่ำยิ่งกว่าเดิม "ท่านพี่… ท่าน… แต่งกายให้เรียบร้อยก่อนเถิด" ลู่เจียวเจียวยังมิได้สติ เจียงเยี่ยนชิงก็รีบผูกสายรัดเอวให้นาง

เมื่อคนทั้งสองออกจากห้อง ก็แต่งกายสะอาดสะอ้านเรียบร้อยแล้ว

เมื่อเจียงหรงเอ๋อร์เห็นใบหน้างดงามของลู่เจียวเจียว ก็อดอิจฉาไม่ได้

"พี่สะใภ้ใหญ่ มิใช่ข้าว่าท่านนะ ท่านแม่ทำอาหารคนเดียว ท่านช่วยบ้างมิได้หรือ?" เจียงหรงเอ๋อร์ถามอย่างไม่พอใจ

"แล้วเหตุใดน้องห้าจึงมิช่วยเล่า?" เมื่อครู่ตอนที่ลู่เจียวเจียวสนทนาอย่างมิอาจบรรยายได้กับเจียงเยี่ยนชิง ก็ได้ถามถึงสภาพบ้านเจียงไปด้วย เจียงหรงเอ๋อร์เป็นลูกสาวคนที่ห้าของบ้านเจียง เป็นที่รักใคร่ยิ่งนัก!

"ข้าจะทำงานได้อย่างไร? ท่านแม่บอกแล้วว่าสะใภ้ต้องช่วยเหลืองานบ้าน ท่านดูในหมู่บ้านเราสิ บ้านไหนบ้างที่ไม่เป็นเช่นนั้น?" เจียงหรงเอ๋อร์มิคาดคิดว่าลู่เจียวเจียวจะกล้ากล่าวคำเช่นนี้ออกมาได้

นางโกรธจนแทบคลั่ง

ลู่เจียวเจียวมองนางด้วยสายตาเย็นชา "จริงหรือ? แต่นางมิใช่แม่ข้า เป็นแม่เจ้า เจ้าเป็นลูกสาวแท้ๆ ของนาง ยังสามารถมองดูนางทำงานคนเดียวได้ แล้วข้าที่เป็นสะใภ้ใหม่ จะมองดูบ้างมิได้หรือ?"

"เจ้า! พี่ใหญ่ ท่านจะใส่ใจนางหรือไม่?"