ตอนที่ 30

##ตอนที่30 แผนการสร้างเนื้อสร้างตัว

ยามนี้ ไก่ทั้งหลายนั้นล้ำค่าปานใดหนอ! กล่าวถึงคุณนายบัณฑิตก็เป็นคนดีคนหนึ่ง มีบุตรชายเช่นนั้นช่างน่าเสียดายยิ่งนัก!

เมื่อได้ฟังเฮ่อซื่อกล่าวถึงคุณนายบัณฑิตว่านางเป็นคนดีจริง ไก่เหล่านั้นล้วนเป็นนางเลี้ยงเอง มีอยู่กว่าร้อยตัวทีเดียว!

ยามปกติก็จะนำไข่ไก่ไปแลกเงินที่ตลาด ครั้นถึงเทศกาลปีใหม่ก็ยังสามารถขายไก่ตัวผู้โตๆ ได้บ้าง ชีวิตความเป็นอยู่จึงค่อนข้างมั่งคั่งกว่าชาวนาทั่วไปอยู่บ้าง

นี่มันฟาร์มเลี้ยงไก่ชัดๆ! เหมยเหนียงก็บังเกิดความคิดในใจ

ข้าวโพดในมิติ หลังจากงอกงามมาหกวัน ก็สูงถึงเอวแล้ว หากเป็นไปตามความเร็วนี้ ไม่ต้องรอถึงตรุษจีนสิบห้าค่ำ ก็จะได้กินข้าวโพดอ่อนหอมหวานแล้ว

ความเร็วในการเจริญเติบโตในมิติของนางเพิ่มขึ้น ธัญพืชที่มากเกินไปก็กินไม่หมด สู้เลี้ยงหมู เลี้ยงไก่เสียดีกระมัง

ถึงตอนนั้น ไม่เพียงแต่จะมีเนื้อให้กิน ยังมีไข่ให้กินอีกด้วย ชีวิตที่จืดชืดไร้รสชาติทุกวันคงจะไม่เลวร้ายเกินไปนัก

ยิ่งไปกว่านั้น ความเร็วในการเจริญเติบโตของธัญพืชในมิติเพิ่มขึ้น ไม่รู้ว่าความเร็วของไก่และหมูในนั้นจะเพิ่มขึ้นด้วยหรือไม่? หากสามารถเติบโตด้วยความเร็วเท่ากับธัญพืชได้ นางก็ยังสามารถนำไก่และเนื้อไปแลกทองคำและเงินได้อีกด้วย

ในยามข้าวยากหมากแพงเช่นนี้ การสะสมธัญพืชจึงเป็นเรื่องสำคัญยิ่ง สัตว์เลี้ยงที่กินธัญพืชมากเช่นนี้จึงไม่ควรเลี้ยงมากเกินไป

ในยามที่ใช้เงินก็ซื้อเนื้อไม่ได้ เนื้อสำหรับคนรวยเหล่านั้นมีค่ามากกว่าทองคำและเงินเสียอีก นางสามารถกอบโกยผลกำไรได้อย่างมหาศาล

แม้ว่าในเวลานี้เงินทองดูเหมือนจะไม่มีประโยชน์มากนัก แต่เมื่อภัยพิบัติผ่านพ้นไป ทองคำและเงินก็ยังคงเป็นสกุลเงินที่ใช้กันทั่วไป

นางไม่ฉวยโอกาสในช่วงภัยพิบัติเพื่อหาเงินให้ได้มาก เมื่อภัยพิบัติผ่านพ้นไป การที่จะหาเงินให้ได้มากก็จะยากขึ้น เพื่อหลีกเลี่ยงความเสียใจในภายหลัง นางจึงต้องวางแผนการใช้มิติให้ดี

อย่างไรก็ตาม การทำสิ่งเหล่านี้ต้องระมัดระวังตัว ในปัจจุบันจิตใจของผู้คนมากมายนั้นชั่วร้าย นางมีมิติอยู่ในมือจึงไม่น่าจะมีอันตรายใดๆ แต่ต้องระวังอย่าให้ใครจำนางได้ มิฉะนั้นจะนำพาคนร้ายเข้ามาในหมู่บ้าน และยังเป็นการนำความเดือดร้อนมาสู่หยุนเหล่าซานและเฮ่อซื่ออีกด้วย

เพียงแต่ว่าพืชพันธุ์ในมิติของนางยังน้อยเกินไป

นอกจากข้าวโพดแล้ว ก็มีเพียงมันฝรั่ง และหน่อมันเทศสองสามหัวที่โยนเข้าไปเมื่อวานนี้ ฟักทองก็ปลูกไปสองสามต้น อีกไม่กี่วันคงต้องคิดหาโครงมาทำค้างให้มันเลื้อย มิฉะนั้นจะเลื้อยไปทั่ว

เมล็ดพันธุ์ธัญพืช เช่น แป้งสาลีขาว ข้าวสาร นางอยากจะปลูกก็ไม่รู้จะไปหาจากที่ไหน ยังมีต้นไม้ผลต่างๆ อีก สิ่งเหล่านี้ต่างหากที่จะสามารถขุดทองคำและเงินจากคนรวยได้มากที่สุด

สำหรับธัญพืชนั้น โดยทั่วไปแล้วบ้านคนรวยจะกักตุนไว้บ้าง กินได้หลายปีก็ไม่มีปัญหา

ยังมีแตงกวา มะเขือยาว ผักกาดขาว พริก และอื่นๆ อีกมากมายที่ต้องปลูก เมื่อภัยแล้งยังคงดำเนินต่อไป ผักเหล่านี้ก็จะกลายเป็นของหายาก

ยังมีสิ่งของอีกมากมายที่ต้องหา ในตอนนี้ดูเหมือนว่ามิติจะว่างเปล่า ที่ดินผืนใหญ่ยังไม่ได้เพาะปลูก แต่เมื่อวางแผนขึ้นมากลับรู้สึกว่ามันเล็กเกินไป

นำพื้นที่เล็กๆ นั้นมาใช้สำหรับการเพาะเลี้ยงสัตว์ ที่ดินผืนใหญ่นำมาปลูกธัญพืชและผัก

คนกิน สัตว์กิน ธัญพืชก็ยังคงเพียงพอ ต้องการใช้มิติปลูกธัญพืชเพื่อสร้างความร่ำรวยนั้นเป็นไปไม่ได้ จะใช้ประโยชน์จากมิติให้ได้มากที่สุดได้อย่างไร เป็นปัญหาที่ต้องคิดให้รอบคอบ

พริบตาเดียวก็ถึงวันที่ยี่สิบเก้าเดือนสิบสอง ครอบครัวของลุงใหญ่กลับมาที่หมู่บ้านเพื่อฉลองปีใหม่

ในอดีต แม้ว่าช่วงเทศกาลปีใหม่ลุงใหญ่หยุนจะไม่กลับมา เขาก็จะฝากคนนำสิ่งของมากมายมาให้ท่านย่า ทั้งขนมต่างๆ ของหมักของดอง ล้วนเป็นสิ่งที่ท่านย่าหยุนนำไปโอ้อวดในหมู่บ้าน

แน่นอนว่าสิ่งของเหล่านี้ส่วนใหญ่ตกไปอยู่ในท้องของครอบครัวหยุนเหล่าเอ้อร์

เมื่อได้กินของที่ครอบครัวลุงใหญ่หยุนนำกลับมา แม้ว่าครอบครัวหยุนเหล่าเอ้อร์จะมีคำพูดเล็กๆ น้อยๆ เกี่ยวกับการที่ครอบครัวลุงใหญ่หยุนอาศัยอยู่ในบ้าน แต่ท้ายที่สุดก็ยังคงเห็นแก่ของที่นำมา จึงไม่ได้พูดอะไรที่รุนแรงเกินไป

โธ่เอ๋ย! ชีวิตนี้ช่าง... เฮอะ! ข้าต้องวางแผนให้ดีเสียแล้ว!

`