ตอนที่ 43

**ตอนที่43: บุรุษผู้เก็บสมุนไพร**

หยุนเหมยเหนียงรู้สึกราวกับว่าเรียวขาทั้งสองของนางมิอาจควบคุมได้ดังใจนึก บนเส้นทางที่ปูลาดด้วยใบไม้แห้งหนาเตอะ การลงจากเขาจึงแปรเปลี่ยนเป็นเรื่องยากเย็นแสนเข็ญ หลายครานางจำต้องย่อกายลง ค่อยๆ เลื่อนสองขาลงทีละน้อย

ถึงกระนั้น เพียงประมาทเลินเล่อชั่วครู่ หยุนเหมยเหนียงก็พลันลื่นไถลลงจากเนินเขาสูงชันแห่งหนึ่ง

โชคดีที่ก่อนหน้านี้นางย่อกายลงครึ่งหนึ่ง เมื่อลื่นไถลลงมาจึงใช้บั้นท้ายรับแรงกระแทก นอกจากเนื้อก้นจะถูกก้อนหินเล็กๆ ทิ่มแทงจนเจ็บปวดแล้ว มิได้รับบาดเจ็บอันใด ทว่าสองขากลับอ่อนแรงจนมิอาจยืนขึ้นได้

หยุนเหมยเหนียงหายใจหอบถี่ ยกดวงตาขึ้นมองโดยรอบ หวังจะหาท่อนไม้ที่แข็งแรงสักท่อนมาค้ำยันร่างกาย

แล้วนางก็เห็นทางด้านซ้ายเฉียงไปด้านหลัง… ปรากฏเท้าสองข้าง

"ว้าย!" นางอุทานเสียงหลงด้วยความตกใจ ก่อนจะตระหนักได้ว่าเบื้องหลังนางมีผู้ยืนอยู่ จากผืนรองเท้าผ้าสีครามสะอาดสะอ้าน บ่งบอกว่าเป็นบุรุษ

บุรุษชาวบ้านย่อมสวมใส่รองเท้าที่เปรอะเปื้อน ส่วนใหญ่เป็นสีดำทนทานต่อสิ่งสกปรก ถึงแม้จะมีรองเท้าใหม่ก็มักมิสวมใส่ออกมาในยามปกติ รองเท้าผ้าสีครามที่สะอาดและใหม่เช่นนี้ ทั้งยังใช้วัสดุชั้นดี ในช่วงฤดูเก็บเกี่ยวเช่นนี้ บุรุษในหมู่บ้านย่อมมิสวมใส่อย่างแน่นอน

หยุนเหมยเหนียงเงยหน้าขึ้น ก็สบเข้ากับดวงตาดำขลับลึกล้ำดุจราตรี

นั่นคือบุรุษแปลกหน้าที่หล่อเหลา มิได้งดงามล้ำเลิศ ทว่าสง่างามจนสะดุดตาในหมู่ชน

บุรุษผู้นั้นมีดวงตาหงส์ที่งดงามยิ่ง หางตาเชิดขึ้นเล็กน้อย ก่อเกิดเป็นรูปทรงที่เย้ายวน เมื่อหรี่ดวงตาลงจะดูเรียวยาว

แววตาของบุรุษผู้นั้นเย็นชา มองหยุนเหมยเหนียงประหนึ่งกำลังสำรวจสินค้า สายตาประเมินค่าเช่นนั้นทำให้นางรู้สึกอึดอัด

ผิวพรรณของบุรุษผู้นั้นค่อนข้างคล้ำ เป็นสีสันแห่งสุขภาพที่ถูกแสงแดดแผดเผา เห็นได้ชัดว่ามิใช่บัณฑิตอ่อนแอ

ริมฝีปากบางเม้มแน่น ยกขึ้นข้างหนึ่ง ก่อเกิดเป็นรอยโค้งเย่อหยิ่ง เมื่อรวมกับรูปร่างที่สง่างามและบรรยากาศที่เย็นเยียบภายใต้แสงตะวัน กลับนำมาซึ่งความน่าสะพรึงกลัวแก่หยุนเหมยเหนียง

บุรุษผู้นั้นสวมชุดรัดกุมสีฟ้าคราม คาดเข็มขัดหนังสีน้ำเงินเส้นใหญ่ ช่วงชายเสื้อแกว่งไกวอยู่ตรงหน้าหยุนเหมยเหนียง

เนื้อผ้ามีคุณภาพดี ราคาคงมิถูก ทั้งมิใช่รูปแบบที่ชาวนาสามัญจะสวมใส่ได้

ช่วงน่องของเขาถูกรัดด้วยผ้าพันแผล ที่นั่นเหน็บมีดสั้นพร้อมฝัก ฝักมีดและด้ามมีดประดับด้วยอัญมณีระยิบระยับ

ท่าทางที่ยืนสูงตระหง่านทำให้รูปร่างของเขาสูงโปร่ง หากในมือของเขามิใช่เสียมขุดสมุนไพร หากแต่เป็นทวนยาว บุรุษผู้นี้คงดูราวกับเทพสงครามที่เพิ่งลงมาจากสนามรบ

ด้านหลังของเขาสะพายตะกร้า ภายในบรรจุสมุนไพรเพียงชนิดเดียวที่พบได้บนเขาตั่วเป่า: ชุนยื่อหง

ชุนยื่อหงเป็นสมุนไพรที่ออกดอกเฉพาะในฤดูใบไม้ผลิ เป็นตัวยาสำคัญที่หายากยิ่ง

เพียงแต่ชุนยื่อหงเติบโตบนหน้าผาของเขาตั่วเป่าเท่านั้น ทุกครั้งที่ฤดูใบไม้ผลิเบ่งบาน หน้าผาทั้งผืนจะเต็มไปด้วยชุนยื่อหงสีแดงสดที่แข่งกันส่งกลิ่นหอม

ทว่าการเก็บเกี่ยวเป็นเรื่องยากยิ่ง เคยมีผู้เสียชีวิตจากการพลัดตกจากหน้าผาขณะเก็บสมุนไพร หลังจากนั้นก็มิมีผู้ใดกล้าเสี่ยงอีก

ท้ายที่สุดแล้ว แม้ว่าชุนยื่อหงจะหายาก ราคาของมันก็มิได้สูงถึงขั้นที่ต้องแลกด้วยชีวิต

ดังนั้น หากผู้ใดต้องการชุนยื่อหง นอกจากจะต้องเสี่ยงชีวิตไปเก็บเกี่ยวแล้ว ก็ทำได้เพียงทุ่มเงินจำนวนมากเพื่อซื้อ

ไม่ว่าจะมองจากเครื่องแต่งกายหรือมีดสั้น บุรุษผู้นี้มิได้ให้ความรู้สึกแก่หยุนเหมยเหนียงว่าเป็นผู้ที่ขาดแคลนเงินทอง

เช่นนั้น การที่เขาเก็บสมุนไพรก็เพื่อใช้เองกระนั้นหรือ?

ช่างเป็นการขอบคุณน้ำใจจากท่าน lili19990126 และท่าน bss9366O ที่มอบของขวัญให้แก่ซังซังยิ่งนัก! (∩_∩)O~

พระเอกของเราปรากฏตัวแล้ว ขอเสียงปรบมือดังกึกก้อง และโปรยดอกไม้!