ตอนที่ 16

## บทที่สิบหก: ภารกิจใหม่บังเกิด ส่งน้ำสู่ยุคโลกาวินาศ

"ท่านพ่อ... นี่มันมิใช่..." เสิ่นหรงเอ๋อร์เอ่ยแก้ตัวด้วยความกระอักกระอ่วน พลางหันไปสบสายตาอันฉงนของทุกคน "นี่คือ *หลัวซือเฝิ่น* ชนิดหนึ่ง เป็นเส้นหมี่ชนิดหนึ่ง... โฮะๆ..." แม้นางจะรู้ว่าการอธิบายก็มิอาจช่วยให้ผู้ใดเข้าใจได้มากนัก แต่เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกมองว่าเป็นตัวประหลาด เสิ่นหรงเอ๋อร์จึงได้แต่กล่าวแก้ตัวไปอย่างเสียมิได้

"แต่กลิ่นของมันช่าง..." เสิ่นต้าโหย่วบีบจมูก ถอยหลังกรูด

"เส้นหมี่นี่ ถึงเหม็นแต่หอม! หรงเอ๋อร์ ยังมีอีกหรือไม่? นี่ก็เจ้าทำเองใช่ไหม?" หลี่ซิ่วเหอเลียริมฝีปาก รสชาติยังติดตรึง

"อืม ข้าเห็นว่าพวกท่านคงไม่ชอบกลิ่นมัน เลยว่าจะกินคนเดียวเสียมากกว่า" เสิ่นหรงเอ๋อร์กล่าวตามน้ำ นางมิคาดคิดว่าพี่สะใภ้สองจะนิยมรสชาติรุนแรงของ *หลัวซือเฝิ่น* ถึงเพียงนี้

"หรงเอ๋อร์ หากเจ้าสอนข้าทำ *หลัวซือเฝิ่น* ได้ นับแต่นี้ไปครึ่งเดือน ข้าจะล้างหม้อไหจานชามทั้งหมด รวมถึงฟืนในบ้าน ข้าจะผ่าเอง!" หลี่ซิ่วเหอม้วนแขนเสื้อ แสดงท่าทีฮึกเหิม แม้นางจะเป็นสะใภ้ที่เกียจคร้านที่สุดในบรรดาสะใภ้ทั้งหลาย แต่รูปร่างสูงใหญ่ของนางก็บ่งบอกว่านางเป็นคนงานหนักได้ดี

"เจ้า... เจ้ารอง ว่าจริงหรือ?" เมิ่งกุ้ยเซียงกำลังเช็ดโต๊ะเตรียมเก็บจานชาม พอได้ยินคำพูดของหลี่ซิ่วเหอก็รู้สึกประหลาดใจ ราวกับว่าวันนี้ตะวันขึ้นทางทิศตะวันตก

"จริงสิท่านย่า! ท่านหารู้ไม่ว่าเส้นหมี่นี่อร่อยเพียงใด ราวกับเป็นสิ่งที่อร่อยที่สุดที่ข้าเคยกินมาในชีวิต!" หลี่ซิ่วเหอเอ่ยอย่างดื่มด่ำ

"ของสิ่งนี้ แม้แต่เจ้า *ต้าไป๋* ในบ้านเรายังรังเกียจ เจ้าอย่าเพิ่งกินจนเสียสติไป..." เมิ่งกุ้ยเซียงหวนรำลึกถึงความรู้สึกที่ได้กลิ่นเมื่อเปิดประตูเข้ามา กลิ่นที่ชวนให้เวียนหัวเล็กน้อย นางรู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก

"เช่นนั้นถือเป็นอันตกลง!" เสิ่นหรงเอ๋อร์ตอบอย่างร่าเริง ในตอนแรกนางยังลังเลว่าจะทำธุรกิจ *หลัวซือเฝิ่น* ดีหรือไม่ แต่เมื่อเห็นท่าทีของพี่สะใภ้สอง นางก็รู้สึกว่าการค้านี้มีผลกำไร

เสน่ห์ของ *หลัวซือเฝิ่น* นั้นหาที่เปรียบมิได้ เหม็นแต่หอม เมื่อได้ลิ้มลองแล้วก็จะราวกับเสพติด กินแล้วกินอีก เช่นเดียวกับสภาพของหลี่ซิ่วเหอในขณะนี้

"พี่สะใภ้สอง ข้าสามารถตกลงสอนท่านทำ *หลัวซือเฝิ่น* ได้ แต่ท่านต้องรับปากข้าข้อหนึ่ง" เสิ่นหรงเอ๋อร์จงใจอุบไว้ท่ามกลางสายตาประหลาดใจของทุกคน

"ข้อใด? ข้ามิได้ตกลงว่าจะล้างหม้อไหจานชามและผ่าฟืนครึ่งเดือนแล้วหรือ?" หลี่ซิ่วเหอขมวดคิ้ว นางเคยชินกับความเกียจคร้าน การทำมากถึงเพียงนี้ก็นับว่าเป็นการตัดสินใจครั้งใหญ่แล้ว

"ครึ่งเดือนน้อยเกินไป ท่านต้องทำครบสามเดือน" เสิ่นหรงเอ๋อร์ยิ้ม พลางชูสามนิ้ว "ขาดไปวันเดียวก็มิได้ ในระหว่างนี้ยังต้องทำงานบ้านอื่นๆ ด้วย ศิษย์ขี้เกียจเกินไป ข้าสอนไปก็เหนื่อย พี่สะใภ้สอง หากท่านตกลง ข้าจะรับท่านเป็นศิษย์ในวันนี้ หากท่านลำบากใจ ข้าก็มิฝืนใจท่าน"

"หรงเอ๋อร์ เจ้ายื่นข้อเสนอที่ยากเกินไปแล้ว ข้าปวดหัวมาหลายวัน..." หลี่ซิ่วเหอได้ยินว่าจะต้องทำงานบ้านมากมาย ก็คิดจะหาทางเลี่ยงตามสันดานเดิม ในบ้านเดิมของนาง นางเป็นลูกสาวคนเดียว พ่อแม่พี่น้องต่างรักใคร่เอ็นดูนาง

"หากพี่สะใภ้สองมิอยากเป็นศิษย์ ข้าก็มิฝืนใจ" เสิ่นหรงเอ๋อร์เชิดหน้าขึ้น ดึงชามเปล่าจากมือของหลี่ซิ่วเหอ "ต่อไปท่านก็อย่าได้คิดถึง *หลัวซือเฝิ่น* อีกเลย"

"ก็แค่เวลาฝึกงานสามเดือนมิใช่หรือ? ข้าทำ! ข้าทำก็มิได้หรือ หรงเอ๋อร์ ไยเจ้าต้องแข็งกร้าวถึงเพียงนี้?" หลี่ซิ่วเหอแย่งชามเปล่าจากอ้อมแขนของเสิ่นหรงเอ๋อร์ วางไว้ด้านข้าง จากนั้นก็เดินอย่างเอาใจไปข้างกายเมิ่งกุ้ยเซียง แย่งจัดวางจานชามและตักข้าว

"พี่สะใภ้สอง ยังมีเรื่องหนึ่งที่ข้าลืมบอกท่านไป หัวใจสำคัญของ *หลัวซือเฝิ่น* อยู่ที่การผัดน้ำซุป เพื่อกำกับดูแลให้ท่านทำงานครบสามเดือน ข้าจึงตัดสินใจจะสอนเคล็ดลับนี้เป็นอย่างสุดท้าย หากท่านต้องการกลับคำตอนนี้ก็ยังทัน!" เสิ่นหรงเอ๋อร์กล่าวอย่างใจเย็น

หลี่ซิ่วเหอได้ยินดังนั้นก็รู้สึกไม่พอใจ แต่รสชาติที่ติดตรึงในปากก็ทำให้นางยืนกราน "ข้าไม่กลับคำขอ เพียงเจ้าต้องรับประกันว่าจะสอนข้าทำได้!"

"เรื่องนี้ข้ามิอาจรับประกันได้ อาจารย์นำทาง ศิษย์ฝึกฝนเอง" เสิ่นหรงเอ๋อร์แสดงท่าทีลำบากใจ

หลี่ซิ่วเหอได้ยินดังนั้นก็คิดว่าเสิ่นหรงเอ๋อร์กำลังขู่ขวัญให้นางยอมแพ้ จึงเปลี่ยนคำพูด "หรงเอ๋อร์ เจ้าสอนข้าทำก็พอแล้ว จะเรียนได้หรือไม่เป็นเรื่องของข้าเอง!" เสิ่นหรงเอ๋อร์กำลังกลุ้มใจที่เงินทองในระบบเถาเป่าของนางเหลือน้อยเกินไป แม้แต่ *หลัวซือเฝิ่น* สักถุงก็ยังซื้อไม่ได้ พอได้ยินหลี่ซิ่วเหอกล่าวเช่นนั้น นางจึงแสร้งทำเป็นจำใจตอบตกลง

"พี่สะใภ้สอง เพื่อให้ข้าเห็นความตั้งใจที่จะเป็นศิษย์ของท่าน ท่านจงทำงานไปก่อนหนึ่งสัปดาห์ รอข้าประเมินท่านสำเร็จแล้ว ข้าจะสอนท่านต้ม *หลัวซือเฝิ่น* หากท่านไม่เห็นด้วย เช่นนั้นก็ไม่ต้องพูดถึง..." เสิ่นหรงเอ๋อร์ก้าวเดินไปมาในห้องโถง ท่าทางราวกับผู้ใหญ่ ทำให้เสิ่นต้าโหย่วบิดบิดอยากจะหัวเราะออกมา

การประเมินเป็นเรื่องหลอกลวง แต่การประวิงเวลาเป็นเรื่องจริง

สิ่งที่เสิ่นหรงเอ๋อร์คิดในใจคือ จะทำอย่างไรให้หาเงินทองได้มากขึ้นในเวลาอันสั้นหนึ่งสัปดาห์ หากเป็นเช่นนั้น นางก็จะสามารถซื้อผลิตภัณฑ์สำเร็จรูปกึ่งสำเร็จรูปที่บรรจุหีบห่ออย่างดีเหมือนหลี่จื่อชีจากระบบเถาเป่าได้ล่วงหน้า เมื่อถึงตอนนั้นก็แค่ต้มเท่านั้นเอง

"ข้าเห็นด้วย!" หลี่ซิ่วเหอไม่รอให้เสิ่นหรงเอ๋อร์กล่าวจบ ก็รีบแสดงความตั้งใจก่อน

เสิ่นหรงเอ๋อร์เห็นท่าทีแน่วแน่ของหลี่ซิ่วเหอ ก็อดมิได้ที่จะถอนใจในใจ คนที่กิน *หลัวซือเฝิ่น* มีเพียงสองประเภทเท่านั้น ประเภทหนึ่งคือคนที่กินแล้วจะไม่กินอีกเลย อีกประเภทหนึ่งคือคนที่กินแล้วอยากกินอีก

หลังจากกลับห้องพักผ่อน เสิ่นหรงเอ๋อร์นอนอยู่บนเตียง คิดในใจว่าจะขายอะไรเพื่อหาเงินทอง เมื่อนั้นก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนของระบบ

"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่เสร็จสิ้นประสบการณ์การซื้อสินค้าในระบบนี้เป็นครั้งแรก กระตุ้นภารกิจใหม่!"

"ภารกิจใหม่คือส่งน้ำสู่ยุคโลกาวินาศ หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจ โฮสต์จะได้รับรางวัลเป็นเงินทองหนึ่งหมื่น! โปรดดูรายละเอียดภารกิจและข้อกำหนดรางวัลในช่องข้อมูลระบบ" เสิ่นหรงเอ๋อร์ได้ยินรางวัลภารกิจ ก็พลิกตัวราวกับปลาคาร์ป โดยไม่คำนึงถึงน้ำหนักตัว ลุกขึ้นนั่งจากเตียงด้วยความตื่นเต้น

ช่างเป็นการเดินเท้าจนรองเท้าสึกก็หารอยเท้ามิเจอ นั่งอยู่เฉยๆ ก็มีคนเอามาให้!

เปิดช่องภารกิจของระบบ: ระบบเถาเป่ามิติสลับประกาศภารกิจส่งน้ำสู่ยุคโลกาวินาศ ในขณะนี้โลกาวินาศขาดแคลนน้ำดื่มเนื่องจากการแพร่ระบาดของโรค โฮสต์เพียงแค่ส่งแหล่งน้ำที่ได้มาตรฐานการดื่มไปยังโลกาวินาศ ก็จะสามารถกระตุ้นรางวัลจากระบบได้!

นอกจากรางวัลเป็นเงินทองหนึ่งหมื่นแล้ว ยังอาจได้รับเศษผลึกแกนอันล้ำค่าอีกด้วย!

แม้นเสิ่นหรงเอ๋อร์จะไม่รู้ว่าเศษผลึกแกนมีประโยชน์อย่างไร แต่พอได้ยินชื่อก็รู้สึกว่ามันต้องสุดยอด ระบบผลิตรับประกันคุณภาพ

เมื่อไม่เข้าใจประโยชน์ของเศษผลึกแกน เหตุใดจึงไม่ใช้หลักการ "เรียนรู้เทคนิคของศัตรูเพื่อปราบศัตรู" ค้นหาโดยตรงในระบบเถาเป่าเล่า?

เป็นไปตามคาด หลังจากพิมพ์คำว่า "เศษผลึกแกน" ในช่องค้นหา ก็ปรากฏลิงก์ซื้อขายมากมาย

บางคนถึงกับเสนอเงินทองแสนหนึ่งเพื่อซื้อเศษผลึกแกนเพียงชิ้นเดียว!

จากการวิเคราะห์และรวบรวมลิงก์ซื้อขายของผู้ซื้อหลายราย เสิ่นหรงเอ๋อร์ก็พอจะรู้ว่าเศษผลึกแกนคืออะไร

เดิมทีเศษผลึกแกนมีทั้งหมดเจ็ดสีที่แตกต่างกัน หากรวบรวมเศษทั้งเจ็ดสีได้ ก็สามารถใช้เตาหลอมโอสถของระบบเพื่อปรุงยาอายุวัฒนะที่ต้องการได้ทุกชนิด!