ตอนที่ 15

##บทที่15 ข้าจักหมายปองสิ่งใดจากเจ้า?

"คุณชายสิงช่างมีรสนิยมยิ่งนัก แต่ข้ายังมีธุระ มิอาจรบกวนการชมจันทร์ของคุณชายได้ ขอตัวลา" โจวเจียวเจียวกล่าวจบก็หันหลังเตรียมจากไป ทว่าสิงเฟิงกลับมิได้ร้อนรน กล่าวต่ออย่างใจเย็น "ข้าเดิมทีคิดว่าแม่นางโจวมีฝีมือล้ำเลิศ คงมีกลเม็ดเด็ดพรายอันใดมาจัดการคนพาล แต่กลับน่าเบื่อหน่ายเพียงนี้ หรือแม่นางโจวคิดจะปล่อยฉู่หลินไปเช่นนั้นหรือ?"

โจวเจียวเจียวขมวดคิ้ว "เรื่องนี้หาได้เกี่ยวอันใดกับท่าน"

"จึ๊!ข้าเดาว่า แท้จริงแล้วแม่นางโจวไม่อาจรับมือฉู่หลินได้กระมัง มิเช่นนั้นคงมิใช้เพียงอุบายง่ายๆ เช่นการแสร้งทำเป็นผี..." สิงเฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงยียวน

โจวเจียวเจียวรู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังยั่วยุ นางทั้งชาติก่อนและชาตินี้ แพ้ทางลูกไม้นี้ที่สุด

"ให้ท่านชมละครฟรีๆยังไม่พออีกรึ? ท่านมิได้ซื้อตั๋วเสียหน่อย กลับเรียกร้องมากมาย" โจวเจียวเจียวตอบโต้

สิงเฟิงส่ายพัด เผยรอยยิ้มที่ชวนให้รู้สึกอยากต่อยสักที "แท้จริงแล้วหากแม่นางโจวมีปัญหาอันใด ข้าก็อาจช่วยท่านได้..."

"มิจำเป็น!" โจวเจียวเจียวถอยหลังก้าวหนึ่ง รีบกล่าว"ฉู่หลินข้าจักจัดการเอง มิรบกวนท่านให้ต้องกังวล"

"โอ?เช่นนั้นข้าจักคอยดูแต่ข้าเป็นคนใจร้อนมิชอบรอคอย หากเช่นนั้นเรามาทำข้อตกลงกัน กำหนดเวลาสามวันเป็นอย่างไร?หากภายในสามวัน แม่นางโจวไม่อาจสั่งสอนฉู่หลินได้ ข้าจักยื่นมือเข้าช่วยเหลือ..."

"ท่านต้องการสิ่งใด?" โจวเจียวเจียวถามอย่างระแวง

"ดูเจ้าพูดเข้า ข้าจักหมายปองสิ่งใดจากเจ้าได้?" สิงเฟิงกล่าวพลางกวาดสายตาสำรวจนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

โจวเจียวเจียวกลอกตาแทบทันที "โธ่เอ๋ย! รังเกียจข้าอัปลักษณ์รึ? ชาติก่อนที่ข้าสวยสะพรั่ง ท่านคงมิเคยเห็น"

ทว่านางขี้คร้านจะกล่าวสิ่งใดเพิ่มเติม ทิ้งท้ายไว้เพียงประโยค "ถึงเวลานั้นค่อยว่ากัน" แล้วหันหลังเดินจากไป

เมื่อกลับถึงบ้านตระกูลโจว หลิ่วชุนสุ่นและบุตรสาว ยังคงหลับใหลไม่ได้สติ ดูท่าว่าฤทธิ์ยาสลบที่ระบบให้มานั้นใช้ได้ผลดี

โจวเจียวเจียวแอบย่องเข้าไปในห้อง โจวเสี่ยวผิงก็หลับสนิทเช่นกัน

จวนตระกูลโจวมีขนาดเล็ก บ้านเรือนมีเพียงสามห้อง ในยามปกติ โจวคั่วจะพักอยู่ในห้องหลักกับหลิ่วชุนสุ่น โจวพ่านพ่านพักในห้องรอง หรือก็คือห้องตะวันออกที่กว้างขวาง ส่วนโจวเจียวเจียว แม้จะมีรูปร่างอ้วนท้วน ก็จำต้องเบียดเสียดกับโจวเสี่ยวผิงในห้องตะวันตกที่วางของรกรุงรัง และเตียงก็มิได้กว้างขวางนัก

ยามนี้ โจวคั่วออกเดินทางไปสอบจอหงวน โจวพ่านพ่านด้วยความหวาดกลัวว่าโจวเจียวเจียวจะเล่นงานในยามวิกาล จึงหนีไปนอนกับหลิ่วชุนสุ่นในห้องหลักโดยอัตโนมัติ

ห้องของโจวพ่านพ่านจึงว่างลง ทว่าโจวเจียวเจียวทั้งรังเกียจสิ่งของของโจวพ่านพ่าน ทั้งต้องการอยู่ดูแลโจวเสี่ยวผิง จึงยังคงพักอาศัยอยู่ในห้องตะวันตกร่วมกับน้องสาว

เพียงแต่เนื่องจากอาการบาดเจ็บของโจวเสี่ยวผิง โจวเจียวเจียวจึงมิได้เบียดเสียดบนเตียง แต่ปูที่นอนลงบนพื้นข้างเตียง

โจวเจียวเจียวทิ้งร่างอ้วนท้วนลงบนที่นอนบนพื้น ถอนหายใจออกมาเบาๆ

"อนิจจา! พรุ่งนี้ฉู่หลินจักคิดอุบายอันใดมาจัดการนางกันหนอ? แต่ไอ้คนโง่เขลาเช่นนั้น คงคิดออกแต่เรื่องโง่ๆ เท่านั้น"

ทว่าสิงเฟิงผู้นั้น ช่างเป็นบุคคลอันตรายยิ่งนัก และดูเหมือนจะจับจ้องนางแล้ว นี่มิใช่เรื่องดีเลย

โจวเจียวเจียวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เปิดหน้าต่างระบบ ค้นหาในรายการภารกิจอยู่หลายรอบ ยืนยันว่าไม่มีภารกิจใดเกี่ยวกับสิงเฟิง จึงค่อยคลายใจลงเล็กน้อย

"เขา มิใช่คนพาลที่ระบบต้องการให้จัดการ กล่าวคือในระยะเวลาอันสั้น คงมิเป็นศัตรูกับนางกระมัง?"

โจวเจียวเจียวหวนนึกถึงรูปร่างหน้าตาของสิงเฟิง

"เฮอะ!มิอาจปฏิเสธได้ว่า ใบหน้านั้นช่างงามล่มเมืองยิ่งนัก ทุกส่วนล้วนตรงใจนาง หากมิใช่ว่าบุคคลผู้นี้อันตราย นางคงอยากจะลองยั่วยวนดูสักครา..."

...

วันรุ่งขึ้นเนื่องจากฤทธิ์ยา หลิ่วชุนสุ่นและบุตรสาวตื่นสายมาก

โจวพ่านพ่านมีท่าทีที่ดีเป็นพิเศษ รีบกล่าวขอโทษและทำอาหารเช้าไว้พร้อมสรรพ ปรนนิบัติโจวเสี่ยวผิงและโจวเจียวเจียวให้รับประทานก่อน

"เอ่อ...พี่หญิงเสี่ยวผิงบาดเจ็บต้องบำรุงร่างกาย ข้าเดี๋ยวจักออกไปซื้อเนื้อ..." โจวเจียวเจียวเงยหน้ามองนาง

โจวพ่านพ่านรู้สึกผิดในใจ แต่ยังคงฝืนทำใจให้สงบ

"ท่านแม่ให้เงินทองข้ามาบ้าง วางใจเถิด ข้าจักมิใช้เงินค่ายาของเสี่ยวผิง!" คำพูดนั้นมีความหมายว่า เงินซื้อเนื้อนี้มาจากเงินส่วนตัวของหลิ่วชุนสุ่น มิใช่เงินค่ายาที่โจวเจียวเจียวเคยได้มา

"นี่ช่างว่านอนสอนง่าย" โจวเจียวเจียวคิดในใจ

ทว่าเหตุการณ์ผิดปกติ มักมีเงื่อนงำเสมอสองแม่ลูกคู่นี้ มิมีทางกลายเป็นคนดีไปได้หลังถูกทำร้ายเพียงสองครั้ง

โจวเจียวเจียวจึงสำรวจนางอีกครั้ง "นับว่าเจ้ามีน้ำใจหึๆไปเถิด"

โจวพ่านพ่านออกไปอย่างร่าเริง

โจวเสี่ยวผิงกล่าวด้วยความเป็นห่วง "พี่หญิง นางจักไปทำเรื่องชั่วร้ายอื่นใดหรือไม่?"

โจวเจียวเจียวปอกไข่ไก่ใส่ในชามให้นาง "หากนางซื้อเนื้อกลับมามิได้ พี่หญิงจักบิดหัวนางมาให้เจ้าใช้นั่งเล่น"

โจวเสี่ยวผิงหัวเราะออกมา แบ่งไข่ไก่ออกเป็นสองส่วน ครึ่งหนึ่งใส่ในชามของโจวเจียวเจียว สองพี่น้องกินด้วยกัน

โจวเจียวเจียวรู้สึกว่าโจวเสี่ยวผิงนั้นเฉลียวฉลาดน่ารัก แถมยังหน้าตาสะสวยช่างดีเหลือเกิน ได้น้องสาวเช่นนี้มาฟรีๆ นับว่าคุ้มค่า ส่วนสองแม่ลูกโจวพ่านพ่าน นางมิคิดว่าพวกนางจักสามารถก่อเรื่องอันใดขึ้นมาได้

ทว่าเรื่องที่หลิ่วชุนสุ่นยังซ่อนเงินส่วนตัวไว้นั้น ทำให้นางขุ่นเคืองใจเล็กน้อย

"ดูท่าว่าหากมีเวลาว่าง คงต้องไปค้นห้องของหลิ่วชุนสุ่นให้ดีเสียแล้ว" โจวเจียวเจียวคิดในใจ

โจวพ่านพ่านออกจากบ้าน เดินออกไปไกลแสนไกล จึงค่อยผ่อนคลายลมหายใจออกมา

"อนิจจา! โจวเจียวเจียวช่างน่ากลัวยิ่งนัก การอยู่ร่วมชายคาเดียวกับนาง ช่างเหมือนตกอยู่ในนรกทั้งเป็น"

ต้องรีบทำตามที่ท่านแม่บอกเสียก่อน กำจัดโจวเสี่ยวผิงก่อน จากนั้นค่อยกำจัดโจวเจียวเจียว หลังจากนั้นสองแม่ลูกจึงจักสามารถนอนตาหลับได้อย่างสบายใจ

โจวพ่านพ่านมิได้ไปซื้อเนื้อ มองซ้ายขวาไม่มีผู้คน รีบเดินไปยังบ้านเรือนหลังหนึ่งที่อยู่ริมหมู่บ้าน

เมื่อถึงหน้าประตูยืนอยู่ครู่หนึ่ง ภายในบ้านไม่มีความเคลื่อนไหว โจวพ่านพ่านกัดฟันเรียกออกมา"พี่สี่แห่งสกุลไล่! ท่านอยู่บ้านหรือไม่?"

ที่นี่คือบ้านของไล่ซื่อ ลูกน้องของฉู่สง

ไล่ซื่อมีอายุมากกว่าโจวพ่านพ่านมาก ทว่าเนื่องจากมีใบหน้าเป็นหลุมเป็นบ่อ แถมยังเป็นลูกน้องของฉู่สง หญิงสาวที่มีเกียรติในหมู่บ้านจึงมิมีใครเหลียวแลเขา ดังนั้นจนถึงบัดนี้เขาก็ยังเป็นโสด

โดยปกติแล้วในตอนกลางวัน เขาจะไปฟังคำสั่งของฉู่สง ส่วนในตอนกลางคืนก็จะกลับมานอนในบ้านหลังเล็กๆ ที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ บางครั้งหากดื่มสุรามากเกินไป ก็จะนอนหลับจนตะวันโด่ง ดังนั้นโจวพ่านพ่านจึงมาลองเสี่ยงดู

เมื่อได้ยินว่าภายในบ้านยังคงเงียบ โจวพ่านพ่านก็ย่องๆเปิดประตูเดินเข้าไป ก็เห็นไล่ซื่อนอนแผ่หราอยู่บนเตียง หลับใหลอย่างสบาย

เมื่อมองดูอีกทีไล่ซื่อเปลือยเปล่ามิได้สวมใส่เสื้อผ้าโจวพ่านพ่านอุทาน"ว้าย!"แล้วถอยหลังออกไป ทว่าใครจะรู้ว่านางจะเผลอทำเก้าอี้ล้มลง ไล่ซื่อที่นอนอยู่บนเตียงก็พลิกตัวขึ้นมาทันที คว้าตัวนางไว้ได้

เมื่อมองเห็นชัดเจนว่าเป็นโจวพ่านพ่าน ไล่ซื่อก็ยิ้มกริ่ม

ลมหายใจที่อบอวลไปด้วยกลิ่นสุราที่ค้างคืน พ่นใส่ใบหน้าของโจวพ่านพ่าน "ช่างน่าประหลาดสิ่งใดหนอ พัดพาโฉมงามเช่นเจ้ามาถึงที่นี่ได้" กล่าวพลางเบิกตาที่งัวเงียออก ยื่นมือมันๆ ออกมาหมายจะหยิกแก้มนวลของโจวพ่านพ่าน

โจวพ่านพ่านตกใจรีบหลบ ไล่ซื่อไม่พอใจขึ้นมา ผู้หญิงที่ส่งมาให้ถึงหน้าประตูในตอนเช้าตรู่ ยังคิดจะหนีอีกรึ?

ทันใดนั้นก็ออกแรงโอบ รวบตัวโจวพ่านพ่านกดลงบนเตียง

โจวพ่านพ่านตกใจร้องออกมา "พี่สี่แห่งสกุลไล่ ข้ามาหาท่านด้วยธุระ!"

ไล่ซื่อกลับมิสนใจ"มีธุระอันใด พวกเรามาสนุกกันก่อนแล้วค่อยว่ากันก็มิสาย..."

"ข้ามาบอกเรื่องของโจวเสี่ยวผิงให้ท่านทราบ!"