ตอนที่ 16

**บทที่16ราตรีริมธาราณพงไพรน้อย**

เมื่อได้ยินดังนั้น ไหลซื่อก็ชะงักงันทันที โธ่เอ๋ย! โจวเสี่ยวผิงเป็นสตรีของฉู่สง เรื่องราวของฉู่สงย่อมสำคัญยิ่งกว่าสิ่งใดสำหรับมัน

"เอ่ยถึงสตรีของท่านรองทำไมกัน?" โจวพ่านพ่านฉวยโอกาสที่มันเผลอเรอ รีบลุกขึ้นถอยหนี ไหลซื่อแสดงสีหน้าเบื่อหน่าย โจวพ่านพ่านมิกล้าแสดงท่าทีใดๆ รีบประจบประแจง "อาการบาดเจ็บของโจวเสี่ยวผิงใกล้หายดีแล้ว ท่านแม่ของข้าจึงคิดจะส่งนางกลับไปให้ท่านรองฉู่..." ไหลซื่อมิเคยลืมเลือนเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อครั้งที่มันบุกไปยังเรือนสกุลโจวเพื่อทวงถามหาคนในวันรุ่งขึ้นหลังจากเกิดเรื่อง ความอัปมงคลในวันนั้นยังคงติดตรึงในความทรงจำ ความโกรธเกรี้ยวของฉู่สงยังคงอยู่ตรงหน้า

เมื่อเห็นสีหน้าของไหลซื่อไม่สู้ดี โจวพ่านพ่านรีบกล่าวเสริม "อันที่จริง เรื่องราวในวันนั้นล้วนเป็นฝีมือของโจวเจียวเจียว สตรีแพศยานั่น ข้าและท่านแม่ก็ถูกนางทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส ยังหวังพึ่งพาพี่ไหลซื่อช่วยชีวิตอยู่เลยนะ!" เมื่อสวมหมวกใบใหญ่เช่นนี้ ไหลซื่อก็ผ่อนคลายลงบ้าง "จริงรึ?""จริงแท้แน่นอนพี่ไหลซื่อ ท่านจงช่วยเหลือข้าด้วยเถิด..." ใครจะคาดคิดว่าไหลซื่อจะหัวเราะเยาะออกมา "ข้าก็อยากช่วยเหลืออยู่หรอก แต่ท่านรองช่วงนี้ไม่รับสตรีแล้ว มิเช่นนั้นคงปล่อยให้โจวเสี่ยวผิงนอนพักรักษาตัวอยู่ที่บ้านอย่างสุขสบายเช่นนี้นานแล้วรึ?" โจวพ่านพ่านถึงกับตะลึงงัน "เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น?" "เจ้าเข้ามาใกล้ๆข้าจะบอกให้" โจวพ่านพ่านมิกล้าเข้าไปใกล้ ไหลซื่อก็เป็นคนประเภทเดียวกับฉู่สง

แต่เมื่อมีเรื่องให้ต้องขอความช่วยเหลือ ก็มิอาจขัดใจมันได้มากนัก โจวพ่านพ่านจึงกัดฟันเดินเข้าไปอย่างเสียไม่ได้ ไหลซื่อคว้าตัวนางไว้ในทันที

โจวพ่านพ่านตกใจร้องเสียงหลง ไหลซื่อฉวยโอกาสลวนลามนาง โจวพ่านพ่านมิเคยได้รับความอัปยศเช่นนี้มาก่อน เกือบจะร่ำไห้ออกมา

แต่ก็ยังคงกัดฟันฝืนทน "พี่ไหลซื่อท่านจงบอกข้ามา เหตุใดท่านรองฉู่จึงไม่รับสตรีแล้ว หรือว่ากลัวคำกล่าวที่ว่าโจวเสี่ยวผิงเป็นตัวกาลกิณี? นั่นล้วนเป็นเรื่องที่โจวเจียวเจียวแต่งขึ้นทั้งสิ้น!" ไหลซื่อรู้สึกว่าโจวพ่านพ่านมิได้มีเนื้อหนังมังสาที่น่าสัมผัสเท่าใดนัก ความสนใจจึงลดลงไปกว่าครึ่ง

"เหตุผลข้ามิอาจบอกได้ แต่ช่วงนี้ท่านรองไม่รับสตรีแล้ว เจ้าอยากจะส่งไป ท่านรองก็ไม่ต้องการ" โจวพ่านพ่านเริ่มร้อนรนใจ จะทำเช่นไรดี?

นางอุตส่าห์รวบรวมความกล้ามาหาไหลซื่อ ต้องทนรับความอัปยศอดสูมาทั้งวัน สุดท้ายกลับไม่สำเร็จ? เช่นนั้นก็มิใช่ว่าขาดทุนเกินไปแล้วรึ!

ดวงตาของนางกลอกไปมา โจวพ่านพ่านก็มีแผนการในใจ นางหันกลับไปฝืนยิ้มออกมา"ท่านรองไม่รับ ก็มิได้มีสิ่งใดสำคัญ พี่ไหลซื่อท่านก็รับไว้เสียสิ"ไหลซื่อถึงกับตะลึง"โจวพ่านพ่าน เจ้าคงสติฟั่นเฟือนไปแล้ว หากท่านรองรู้เข้า..." "เฮอะ!ดูสิ่งที่ท่านพูดสิพวกเราทำอย่างลับๆ มีเพียงฟ้าดินและพวกเรารู้เท่านั้น ท่านรองจะรู้ได้อย่างไรกัน" "ถึงตอนนั้นก็บอกว่าโจวเสี่ยวผิงหนีไปแล้ว ไม่มีใครหาเจอ ก็สิ้นเรื่องมิใช่รึ" "อีกอย่างโจวเสี่ยวผิงผู้นั้นรูปโฉมงดงามยิ่งนักพี่ไหลซื่อท่านมิชอบนางจริงๆรึ..." โจวพ่านพ่านกล่าวชักจูง ไหลซื่อก็เริ่มคล้อยตาม

ต้องบอกว่า แม้โจวเสี่ยวผิงจะยังเยาว์วัย แต่ก็มีทุกสิ่งอย่างที่ควรมี รูปโฉมงดงาม มีเสน่ห์เย้ายวนเกินวัย ไม่มีบุรุษใดไม่ชอบ ฉู่สงก็เช่นกันที่หลงใหลในสิ่งนี้

เมื่อเห็นว่าไหลซื่อเริ่มคล้อยตาม โจวพ่านพ่านก็รีบเติมเชื้อไฟ กล่าวเสริมอีกมากมาย ทั้งวิธีลักพาตัวโจวเสี่ยวผิง วิธีปกปิดซ่อนเร้น นางช่วยไหลซื่อคิดจนถี่ถ้วน

ดังนั้นทั้งสองจึงตกลงปลงใจกันในทันที ตัดสินใจลงมือในยามค่ำ โจวพ่านพ่านจากลาเรือนของไหลซื่อไปด้วยความยินดี

...

หลังจากรับประทานอาหารเช้า โจวเจียวเจียวก็เก็บกวาดเล็กน้อย จากนั้นก็เริ่มฝึกมวยในลานบ้าน

ร่างกายนี้อ่อนแอเกินไป มิใช่เพียงแค่อ้วน แต่สุขภาพก็ยังย่ำแย่ นอกจากการทานยาลดความอ้วนจากระบบแล้ว ยังต้องเสริมสร้างร่างกายด้วยการออกกำลังกายอีกด้วย

หลิ่วชุนสุ่นหลังจากทานอาหารเช้าเสร็จก็กลับเข้าไปในห้องอย่างเชื่อฟัง มีเพียงโจวเสี่ยวผิงที่ยกเก้าอี้ตัวเล็กๆ มานั่งชมโจวเจียวเจียวฝึก

"พี่สาว ท่ามวยนี้งดงามยิ่งนัก ท่านเรียนมาจากที่ใดกัน? เหตุใดข้าจึงไม่เคยรู้ว่าท่านทำได้?" "เทพเซียนสอนในความฝัน" เมื่อน้องสาวให้กำลังใจ โจวเจียวเจียวก็ยิ่งฝึกอย่างฮึกเหิม "ดูข้าแสดงท่ามวยที่เทพเซียนสอนให้ใหม่ให้เจ้าดู!" ขณะที่กำลังแสดงอยู่นั้นเอง บุคคลที่น่ารังเกียจก็ปรากฏตัวขึ้น ขัดจังหวะบรรยากาศอันสงบสุขนี้

"แฮ่มท่านผู้นั้นจงออกมา ข้ามีเรื่องจะคุยด้วย" ฉู่หลินปรากฏตัวที่หน้าประตูเรือนสกุลโจว สวมเสื้อคลุมยาวอย่างเรียบร้อย ดูดีมีสง่า

เขาเอียงศีรษะ มองลอดเข้าไปในประตูเป็นระยะๆ แสดงท่าทีเหมือนจะมองแต่ก็ไม่มอง ไม่รู้ว่าจงใจวางท่าทาง หรือว่าจำใจต้องมาพูดคุยกับโจวเจียวเจียว

โจวเจียวเจียวรู้สึกว่าท่าทางของเขาน่ากระทืบยิ่งนัก

นางกำหมัดเตรียมจะพุ่งเข้าไปทำร้าย ฉู่หลินกลับได้บทเรียนจากเรื่องราวเมื่อวาน สรุปเป็นประสบการณ์ เมื่อเห็นนางเข้ามาใกล้ เขาก็รีบถอยห่างไปสามก้าว

โจวเจียวเจียวหัวเราะเยาะ "กลางวันแสกๆ ก็มีสุนัขเห่าหอนอยู่หน้าประตู น่ารังเกียจสิ้นดี!"ฉู่หลินเบิกตากว้าง"โจวเจียวเจียวเจ้าด่าใครกัน!" "ใครรับคำก็ด่าคนนั้น" "เจ้า..."ฉู่หลินโกรธจนกัดฟัน แต่ก็ยังคงต้องรักษาท่าทีของปัญญาชน "เอาล่ะข้าไม่ถือสาเจ้า ค่ำนี้เจอกันที่พงไพรน้อยริมธารา ข้ามีเรื่องจะคุยกับเจ้า!" กล่าวจบก็หันหลังเตรียมจะจากไป

โจวเจียวเจียว"?" เรียกข้าออกมาบอกว่ามีเรื่องจะคุยด้วย แต่กลับบอกว่าให้ไปเจอกันตอนกลางคืนแล้วค่อยคุยกัน?

ใครให้ความกล้าเจ้ามาเล่นตลกกับข้ากัน?!

"เจ้าจงหยุดเดี๋ยวนี้!" ฉู่หลินหันกลับมาขมวดคิ้ว "ตอนนี้ข้าไม่ว่างมีเรื่องอะไร ค่อยคุยกันตอนกลางคืนเถิด" ข้าขอถุย! โจวเจียวเจียวถ่มน้ำลายในใจ สีหน้าดูแคลนของนางแทบจะล้นออกมา

นางฝืนกลั้นความขยะแขยง กระตุกมุมปาก"คุณชายฉู่นัดข้าไปพบ ท่านไม่กลัวว่าน้องไป๋จื่อจะโกรธรึ?" ท้ายที่สุดแล้วริมธาราคือสถานที่ที่พวกสุนัขจิ้งจอกชายหญิงใช้พบปะกัน ซุนไป๋จื่อก็ยังคิดว่านางเข้าไปก้าวก่ายวาสนาของพวกเขา

"สิ่งที่ข้าจะพูดก็เกี่ยวกับน้องไป๋จื่อนั่นแหละ เจ้ามาก็รู้เอง" ฉู่หลินราวกับไม่อยากอยู่กับโจวเจียวเจียวแม้แต่วินาทีเดียว รีบร้อนจะจากไป

"ข้ากลัวว่าน้องไป๋จื่อรู้ว่าพวกเราพบกัน จะโกรธจนเป็นลมเป็นแล้ง ป่วยไข้ไปก็คงไม่ดี" ฉู่หลินนึกถึงเรื่องที่ซุนไป๋จื่อบอกว่ายาช่วยชีวิตของนางถูกโจวเจียวเจียวซื้อไปจนหมด เมื่อมองโจวเจียวเจียวในสภาพเช่นนี้ ก็ยิ่งโกรธเคือง

"หากเจ้าทำตัวให้ดี น้องไป๋จื่อก็คงไม่เป็นอะไร!" โจวเจียวเจียว"?" ใครกันแน่ที่ไม่ทำตัวให้ดี? ปล่อยให้ลูกน้องทำร้ายเจ้าของร่างเดิมจนตาย ใส่ร้ายความบริสุทธิ์ของเจ้าของร่างเดิมกลางถนน ก็มิใช่พวกสุนัขจิ้งจอกชายหญิงอย่างพวกเจ้าหรอกรึ?

"ท่านไม่มีความจริงใจเช่นนี้ ข้าไม่ไป" โจวเจียวเจียวหัวเราะเยาะ

ฉู่หลินกลอกตา"ไม่ไปก็อย่าเสียใจ"–สตรีผู้นี้ ชักจะรู้จักการยั่วยวนเสียแล้ว มีโอกาสได้พบกับเขาตามลำพัง นางคงดีใจจนแทบบ้าไปแล้วกระมัง ทำเป็นวางท่าไปได้

เฮอะสตรีหน้าไม่อาย

ฉู่หลินคิดเช่นนั้น เหลือบมองโจวเจียวเจียว หัวเราะเยาะจากไป โดยไม่เปิดโอกาสให้โจวเจียวเจียวได้ตอบโต้

โจวเจียวเจียวหรี่ตามองแผ่นหลังของเขาที่จากไป

เมื่อวานนางโอ้อวดต่อหน้าซุนไป๋จื่อว่าจะสั่งสอนบทเรียนให้ วันนี้เขาก็มาหาถึงประตูเรือนแล้วรึ?

หากคืนนี้ไปที่ริมธารา ไม่รู้ว่าฉู่หลินจะเตรียมของขวัญอะไรไว้ให้นาง

ชุดของขวัญรวมความอัปยศ? หรือจะลงมือสังหารนางโดยตรง?

ขณะที่โจวเจียวเจียวกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น โจวพ่านพ่านก็กลับมาพอดี

นางถือเนื้ออยู่ในมือ อวดอ้างความดีความชอบต่อโจวเจียวเจียว "พี่สาวเนื้อของเสี่ยวผิงข้าซื้อมาให้แล้ว"ปากพูดเช่นนั้น แต่สายตาก็จับจ้องไปยังทิศทางที่ฉู่หลินจากไป