ตอนที่ 17

##ตอนที่สิบเจ็ด พนันว่าค่ำคืนนี้จักสำเร็จประโยชน์ถึงสามประการ

โจวเจียวเจียวหาได้ใส่ใจนางไม่ โจวพ่านพ่านจึงรีบเอ่ยด้วยท่าทีประจบประแจง "ข้าจักไปทำอาหารกลางวันให้เสี่ยวผิงกินเดี๋ยวนี้" ว่าแล้วก็หันกายเดินเข้าประตูไป ทว่าพลันนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงทำท่าทีลังเลราวกับมีเรื่องค้างคาใจ

"มีอะไรก็รีบกล่าวมาเถิด!" โจวเจียวเจียวเอ่ยเสียงเย็น โจวพ่านพ่านจึงย่นปากเล็กน้อย แล้วชำเลืองมองไปยังทิศที่ฉู่หลินจากไป โจวเจียวเจียวยิ้มมุมปาก นางพอจะคาดเดาคำพูดที่นางผู้นี้กำลังจะเอ่ยได้

"พี่หญิง ข้าว่าเมื่อท่านหายดีแล้ว ก็อย่าได้ยุ่งเกี่ยวกับคุณชายน้อยแห่งจวนฉู่เลย เขาหาใช่คนดีไม่ ทั้งยังมิเหมาะสมกับท่าน..." โจวเจียวเจียวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

"โธ่เอ๋ย! ไยสตรีผู้นี้จึงมีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวขึ้นถึงเพียงนี้หนอ ช่างรู้จักใช้กลยุทธ์ถอยเพื่อรุกเสียจริง นับว่าไม่เลว"นางคิดในใจ

"หมายความว่ากระไร?" โจวพ่านพ่านหัวเราะแห้งๆ "ความหมายของข้าคือ พี่หญิงย่อมคู่ควรกับคนที่ดีกว่า คุณชายน้อยฉู่มิได้นัดท่านออกไปพบในค่ำคืนนี้หรอกหรือ? พี่หญิง ข้าขอเตือนด้วยความหวังดี สตรีนั้นย่อมต้องรักษาชื่อเสียงเป็นสำคัญ หากผู้อื่นล่วงรู้เข้า ก็จักต้องนินทาท่านลับหลังเป็นแน่" โจวเจียวเจียวได้ยินดังนั้นก็หัวเราะออกมา

"อนิจจา!ช่างน่าขันยิ่งนัก เดิมทีข้าก็มิได้มีชื่อเสียงอันใดในหมู่บ้านนี้อยู่แล้วมิใช่หรือ? ชื่อเสียงของข้าถูกสองแม่ลูกหลิ่วชุนสุ่นและโจวพ่านพ่านทำลายไปจนหมดสิ้นแล้ว บัดนี้กลับมาเอ่ยถึงเรื่องชื่อเสียงกับข้าเสียได้?" นางคิดในใจ

"เช่นนั้นเจ้าว่าข้าควรทำเช่นไร?" โจวพ่านพ่านได้ทีจึงรีบกล่าว "ตามความเห็นของข้าพี่หญิงไม่ควรไป มิใช่เพียงแค่ในวันนี้เท่านั้น แต่ในภายภาคหน้าก็มิควรพบกับคุณชายน้อยฉู่อีกต่อไป เรื่องราวของเขา พี่หญิงจงทำทีเป็นมิได้ยินมิได้ฟังก็พอ" คำพูดเหล่านี้ หากได้ยินถึงหูของโจวเจียวเจียวคนเดิม เกรงว่าคงจักต้องร้องไห้คร่ำครวญจนกลิ้งอยู่กับพื้นเป็นแน่

"ฉู่หลินคือดั่งฟ้าดินในใจนาง หากให้นางตัดขาดจากเขา นางจักทนได้อย่างไร?" โจวพ่านพ่านคิดเช่นนั้น

ขณะที่กล่าวอยู่นั้น นางก็แอบชำเลืองมองสีหน้าของโจวเจียวเจียวไปด้วย โจวเจียวเจียวเปลี่ยนไปนั้นจริง ทว่านางมิเชื่อว่าโจวเจียวเจียวที่เคยรักฉู่หลินมากถึงเพียงนั้น จักสามารถตัดใจจากเขาได้อย่างง่ายดาย

"นางคงกำลังขัดแย้งในใจอย่างหนักเป็นแน่ ข้าจึงจงใจกล่าวเช่นนี้ เพื่อให้เกิดผลตรงกันข้าม" นางคิด

"ยิ่งไปกว่านั้น คุณชายน้อยฉู่ก็มีคู่หมั้นหมายกับซุนไป๋จื่ออยู่แล้ว พวกเขาต่างหากที่เหมาะสมกัน พี่หญิงท่านจงคิดให้ดี..." โจวพ่านพ่านแววตาเป็นประกาย พลางรอคอยปฏิกิริยาของโจวเจียวเจียว

โจวเจียวเจียวได้ยินดังนั้นก็ส่งเสียง "จึ"ในใจพลางบ่นกับระบบ "น้ำหอมวางยาสลบในห้างสรรพสินค้าราคาแพงเกินไปจริงๆ พ่อค้าหน้าเลือด!"

ระบบ"?"

"หากข้ามิสามารถจัดการสองแม่ลูกนี่ได้ ข้าคงต้องเสียเงินซื้อน้ำหอมวางยาสลบทุกวัน ใครจักทนได้กัน?"โจวเจียวเจียวบ่น

"นั่นมันปัญหาของเจ้าเองนะ ท่านเจ้าบ้าน ท่านมิสามารถไม่ออกจากบ้านได้หรอกหรือ?" ระบบตอบ

"พวกเจ้าที่เป็นระบบถึงกับจะริบอิสระในการออกจากบ้านของข้าเชียวหรือ? ช่างเผด็จการเสียจริง!" โจวเจียวเจียวโต้ตอบ

"ข้ามิได้กล่าวเช่นนั้นเสียหน่อย ท่านอย่าได้กล่าวหาข้าเลย" ระบบโต้แย้ง

"อย่างไรเสียเจ้าก็ผิด หากเจ้าอนุญาตให้ข้ากำจัดสองแม่ลูกนี่ ข้าจักต้องลำบากถึงเพียงนี้หรือ?" โจวเจียวเจียวบ่น

"เอาเถิด ข้าคงมิอาจโต้เถียงท่านได้" ระบบถอนหายใจ

ขณะที่โจวเจียวเจียวกำลังโต้เถียงกับระบบอยู่นั้น โจวพ่านพ่านก็แอบสังเกตสีหน้าของนางอย่างเงียบๆ และคิดว่านางกำลังต่อสู้กับความรู้สึกของตนเองอยู่ จึงยิ่งรู้สึกยินดี

"พี่หญิงท่านต้องคิดให้ดีนะท่าน..." โจวพ่านพ่านตัดสินใจที่จะเติมเชื้อไฟ

ทว่าโจวเจียวเจียวกลับยกมือขึ้นห้าม "เจ้ามิต้องกล่าวแล้ว ข้าตัดสินใจแล้ว ค่ำคืนนี้ข้าจักไปพบเขา"

"หา?พี่หญิง ท่านจงคิดให้ดีเสียก่อน..." โจวพ่านพ่านรีบกล่าว

"มิต้องคิดแล้วข้าตัดสินใจแล้ว" โจวเจียวเจียวกล่าวจบก็หันกายเดินเข้าประตูไป

โจวพ่านพ่านแทบจะกระโดดโลดเต้นด้วยความยินดี "ในเมื่อค่ำคืนนี้ไม่มีโจวเจียวเจียวมาคอยขัดขวาง แผนการของพวกเราก็จักราบรื่นอย่างยิ่ง!" นางคิด

โจวเจียวเจียวที่เดินเข้าประตูมาแล้วก็ยกยิ้มเย็นเยียบขึ้น

"น้ำหอมวางยาสลบราคาแพงเกินไป เดิมทีข้าก็มิได้คิดจะออกไปข้างนอกในค่ำคืนนี้ ทว่าบัดนี้ดูท่าแล้ว ข้าคงมิอาจไม่ไปเสียแล้ว" นางคิด

โจวพ่านพ่านร้อนรนอยากให้นางออกไปถึงเพียงนี้ ค่ำคืนนี้ย่อมต้องมีรายการที่น่าตื่นเต้นเป็นแน่ นางจักยอมพลาดชมได้อย่างไร?

"ระบบน้อย ข้าขอท้าพนันกับเจ้า" โจวเจียวเจียวเอ่ย

"พนันอะไร?"ระบบถาม

"พนันว่าค่ำคืนนี้ข้าจักสามารถสำเร็จประโยชน์ถึงสามประการ เจ้าเชื่อหรือไม่?"โจวเจียวเจียวกล่าว

...

"พี่หญิง ท่านจงคิดให้ดีนะ..." โจวพ่านพ่านยังคงแสดงละครอยู่ก่อนที่โจวเจียวเจียวจะออกจากบ้าน

โจวเจียวเจียวกลับไม่มีความอดทนที่จะพูดจาอ้อมค้อมกับนางอีกต่อไป นางแทบรอชมละครโรงใหญ่ในค่ำคืนนี้ไม่ไหวแล้ว

"เจ้าจงดูแลเสี่ยวผิงให้ดี ข้าจักรีบกลับมา"โจวเจียวเจียวสั่ง

โจวพ่านพ่านรับคำอย่างเต็มปาก "พี่หญิงวางใจได้เลย!" นางส่งโจวเจียวเจียวออกจากบ้านไป เมื่อหันกลับมา สีหน้าอำมหิตบนใบหน้าของนางก็มิอาจซ่อนไว้ได้อีกต่อไป

หลิ่วชุนสุ่นเดินออกมา เมื่อเห็นดังนั้นก็อดถามนางไม่ได้ โจวพ่านพ่านจึงหัวเราะแล้วกล่าว "ท่านแม่ เดิมทีแผนการของพวกเราคือการกำจัดโจวเสี่ยวผิง ทว่าในวันนี้ดูท่าแล้ว พวกเราคงจักสามารถจัดการสองสตรีสารเลวนี้ได้ในคราวเดียว ฮิฮิ..." หลิ่วชุนสุ่นได้ยินดังนั้นก็ยินดีเป็นอย่างยิ่ง รีบลงมือจัดเตรียมแผนการกับโจวพ่านพ่านทันที

โจวเจียวเจียวมาถึงริมแม่น้ำ ฉู่หลินรออยู่ที่นั่นก่อนแล้ว

"มีอะไรก็รีบกล่าวมาเถิด" ฉู่หลินมิได้กล่าวสิ่งใด กลับมองนางด้วยสายตาที่รังเกียจ โจวเจียวเจียวจึงถือโอกาสนี้ สังเกตเห็นว่ายังมีคนแอบซ่อนตัวอยู่ไม่ไกล

เมื่อชำเลืองมองไป ก็เห็นเงาร่างสองร่างรางๆ นั่นคือซุนไป๋จื่อและสาวใช้ของนางนั่นเอง

"ข้าว่าแล้วเชียวละครสนุกเช่นนี้ ซุนไป๋จื่อจักพลาดชมได้อย่างไร?" นางคิด

"ดูเหมือนว่าสุขภาพของคุณหนูผู้นี้จักดีขึ้นมากจริงๆ ทั้งใส่ร้ายป้ายสีผู้อื่น ทั้งชมละครสนุก มิมีสิ่งใดขาดตกบกพร่อง วิ่งไปวิ่งมาในยามค่ำคืน ร่างกายแข็งแรงถึงเพียงนี้ ไยต้องกินยาด้วยเล่า?" นางคิดในใจ

"ในเมื่อนางอยากชมนัก ข้าก็จะให้นางชมให้เต็มอิ่มไปเลย" นางคิด

โจวเจียวเจียวจึงก้าวไปข้างหน้า กระพริบตาปริบๆ แล้วส่งเสียงหวานราวกับออดอ้อน "พี่ฉู่ ท่านเรียกข้ามาที่นี่มีอะไรหรือเจ้าคะ? ข้ามาแล้วท่านกล่าวมาได้แล้ว"

เมื่อกล่าวจบ บริเวณรอบข้างก็เงียบสงัด

โจวเจียวเจียว"...เอ่อข้าขนลุก"

ระบบ"ข้าก็คลื่นไส้"

ซุนไป๋จื่อ"โจวเจียวเจียวสตรีสารเลวนั่น กล้าดียังไงมาพูดกับพี่ฉู่ของข้าแบบนั้น! นางมีสิทธิ์อะไร?!"

สาวใช้"คุณหนูใจเย็นๆก่อนใจเย็นๆนะเจ้าคะ!"

ฉู่หลิน"..."

เมื่อเห็นสตรีอ้วนที่ปกติทำท่าทางเย็นชา กลับแสดงสีหน้าเยิ้มราวกับออดอ้อนเช่นนี้ แถมยังดัดเสียงพูดอีก ฉู่หลินก็รู้สึกราวกับกินแมลงวันเข้าไป

"เจ้าอย่าเข้ามานะ!" เขารีบถอยหลังไปอีกก้าว

โจวเจียวเจียวจึงก้าวตามไปอีกก้าว "เป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ พี่ฉู่ ท่านมิได้มีอะไรจะกล่าวกับข้าหรอกหรือ? ท่านนัดข้ามาข้าก็มาแล้ว พี่ฉู่กล่าวความในใจกับข้าได้แล้วนะเจ้าคะ"

ระบบ"...ท่านเจ้าบ้าน ข้าชักอยากจะตบท่านเสียแล้ว"

โจวเจียวเจียว "หากอยากทำให้ผู้อื่นขนลุก เราต้องทำให้ตัวเองขนลุกก่อน จงอดทนเข้าไว้"

ซุนไป๋จื่อกำผ้าเช็ดหน้าแน่น ดวงตาเบิกกว้างกัดฟันกรอด"สารเลว!น่าขยะแขยงยิ่งนัก!นางจงใจ นางจงใจเลียนแบบข้าพูด!"

สาวใช้รีบดึงซุนไป๋จื่อที่กำลังจะพุ่งออกไปไว้ "คุณหนูทรงตัวไว้ทรงตัวไว้นะเจ้าคะ!"

ฉู่หลิน"..."

มิกล่าวสิ่งใดมากความ ถอยหลังไปอีกก้าวเสียก่อน

โจวเจียวเจียวจึงยิ่งมีกำลังใจ กล่าวคำว่า"พี่ฉู่"บ้าง"ข้าคิดถึงท่าน"บ้าง"พวกเรามาคุยกันดีๆเถิด"บ้าง พลางทำท่าจะโผเข้าใส่ฉู่หลิน

"สตรีอ้วนน้ำหนักสองร้อยจินพุ่งเข้ามาหาตน ฉู่หลินมิอาจไม่หวาดกลัว เขาจึงรีบถอยหลังไปหลายก้าว ทว่าเมื่อถอยไปอีกก็ถึงริมแม่น้ำแล้ว"

"อ๊า!"

"ตู้ม!"

`