ตอนที่ 18

##ตอนที่สิบแปด: คำมั่นสัญญาที่ห้ามฆ่า

"พี่ฉู่!" สุนไป๋จื่อร้องเสียงหลง นางแทบจะพุ่งออกไปช่วย ฉู่หลิน

ทว่าสาวใช้ตัวน้อยรั้งนางไว้สุดแรง "มิได้นะคุณหนู!หากท่านออกไปตอนนี้เท่ากับเปิดเผยตัว มิให้ผู้คนล่วงรู้ว่าท่านมายังริมน้ำในยามวิกาล เรื่องราวมันจักมัวหมอง!" คำกล่าวของสาวใช้ ราวกับน้ำเย็นราดรดศีรษะ สุนไป๋จื่อ

"แต่...แต่พี่ฉู่..."สาวใช้ขมวดคิ้ว "คุณชายฉู่เก่งกาจปานนั้น ย่อมว่ายน้ำเป็นเป็นแน่" แต่ความจริงหาเป็นเช่นนั้นไม่

ทันทีที่ตกลงไป ฉู่หลินก็เริ่มตะเกียกตะกายอย่างบ้าคลั่ง พยายามป่ายปันหลายครากว่าจะโผล่พ้นผิวน้ำ คายน้ำออกแล้วเอ่ยว่า "ช่วย...ช่วยข้าด้วย..."

"พี่ฉู่ว่ายน้ำไม่เป็น!" สุนไป๋จื่อแทบจะพุ่งออกไปอีกครา

สาวใช้จึงบีบแขนนางอย่างแรง "พวกเราก็ว่ายน้ำไม่เป็นนะคุณหนู! หากท่านถูกเขาลากจมน้ำไป ท่านจักต้องตายไปพร้อมกับเขา มิใช่หรือ?!" สุนไป๋จื่อจึงได้สติอีกครั้ง

นางรักฉู่หลินใช่แล้ว

ทว่าถึงขั้นยอมสละชีพเพื่อ ฉู่หลินหรือ?มิได้!

สุนไป๋จื่อจึงหมอบลงในพุ่มไม้ดังเดิม บีบผ้าเช็ดหน้าในมือ สังเกตการเคลื่อนไหวเบื้องหน้า นางมิได้คิดจะช่วยเหลืออีกต่อไป

ในยามนี้ผู้ที่สามารถช่วยฉู่หลินได้มีเพียงโจวเจียวเจียวเท่านั้น

"ชะ...ช่วยด้วย..." ฉู่หลินดื่มน้ำเข้าไปมากมาย พยายามตะเกียกตะกายเพื่อมิให้จมดิ่งลงไป

โจวเจียวเจียวส่งเสียง "จึ!"นางย่อตัวลงริมฝั่ง มองดูสภาพน่าสมเพชของ ฉู่หลิน

ทั้งชาติภพก่อนและชาตินี้ วิธีการของนางส่วนใหญ่ใช้เพื่อสังหารศัตรู และศัตรูที่นางพบเจอล้วนแข็งแกร่งทั้งสิ้น การที่ใครสักคนมาขอความเมตตาให้ช่วยชีวิต นางเพิ่งเคยพบนี่เป็นครั้งแรก

กล่าวตามตรงโจวเจียวเจียว ไม่รู้ว่าจะเริ่มอย่างไร

"ให้ข้าช่วยเจ้าหรือ?" นางแสดงสีหน้าลำบากใจ

ฉู่หลินเบิกตากว้าง"ช่วยข้าช่วยข้า...ข้าจะ...เจ้าต้องการสิ่งใดข้า..."

"ข้าต้องการสิ่งใดเจ้าก็ยอม?" ฉู่หลินที่อยู่ในน้ำทรงตัวอย่างยากลำบาก พยักหน้าอย่างสุดกำลัง

แม้ว่าโจวเจียวเจียว จะต้องการแต่งงานกับเขา เขาก็ยอมเขาอายุยังน้อยไม่อาจตายที่นี่ได้!

"ดีล่ะ ข้อเรียกร้องของข้าคือ..." ยังไม่ทันที่นางจะกล่าวจบ ฉู่หลินก็รีบตอบ"ข้าแต่งกับเจ้าข้าแต่งกับเจ้า... เจ้าช่วยข้าเร็วเข้า!"

โจวเจียวเจียว:"???"

"ข้าว่าคุณชายฉู่ยังมิได้เข้าใจสถานการณ์" โจวเจียวเจียว เด็ดหญ้าต้นหนึ่งขึ้นมาถือเล่น มองข้ามศีรษะที่ค่อยๆ จมต่ำลงของฉู่หลิน "ข้าจะบอกให้คุณชายฉู่รู้ว่า โจวเจียวเจียว ผู้นี้มิได้ใยดีท่านอีกต่อไป นับจากนี้ไป อย่าได้มาแสดงความรู้สึกแต่เพียงผู้เดียวต่อหน้าข้า อย่าได้มายั่วโมโหข้า มิเช่นนั้นข้าจักมิปราณีท่าน"

ฉู่หลินมึนงงเพราะดื่มน้ำเข้าไปมาก มิได้ใส่ใจฟังโจวเจียวเจียวกล่าวสิ่งใด ตอบตกลงไปอย่างส่งเดช

"อย่าได้มายั่วโมโหข้า จำได้หรือไม่?"

"จำได้จำได้..."

"เช่นนั้นข้าจะดึงเจ้าขึ้นมา"โจวเจียวเจียว จำใจเดินลงไปยังริมน้ำ ยอมเปียกชื้นรองเท้าดึงฉู่หลินขึ้นมา

"กลับไปแล้วอย่าลืมชดใช้ค่ารองเท้าให้ข้าด้วย เพื่อช่วยเจ้า รองเท้าข้าเปรอะเปื้อนหมดแล้ว" โจวเจียวเจียว ยังคงแสดงท่าทีรังเกียจ

ใครจะรู้ว่าเมื่อฉู่หลินขึ้นมาบนฝั่ง กลับเปลี่ยนสีหน้าในทันที

"แค่กๆ..." เขาไอออกมาสองสามครั้ง เมื่อได้สติก็ชี้หน้า โจวเจียวเจียวตำหนิ"โจวเจียวเจียวเจ้ามันบ้าไปแล้ว!ถึงเวลาเช่นนี้แล้วยังจะมาเล่นบทตื้นๆกับข้าอีกหรือ! ข้าเกือบจะถูกเจ้าฆ่าตายแล้วรู้หรือไม่?! เจ้ายังคิดจะแต่งงานกับข้า เจ้าแม้แต่จะถือรองเท้าให้ข้าก็ยังมิคู่ควร ฝันไปเถิด! ดูรูปร่างอ้วนท้วนของเจ้าสิ ยังจะมาเลียนแบบกุลสตรีพูดจา เจ้าไม่อายบ้างหรือ..."

โจวเจียวเจียว:"..."

ระบบ:"โฮสต์เขาด่าท่าน!รีบด่ากลับไปสิ!"

โจวเจียวเจียวมิมีอารมณ์เช่นนั้น

นางยกเท้าขึ้นเตะเข้าที่ปากของฉู่หลิน ที่กำลังพ่นคำด่าอย่างไม่หยุดหย่อน

ปัง!

"อื้อ--"

จ๋อม!

ครานี้คงสงบแล้วกระมัง

โจวเจียวเจียวจ้องมองฉู่หลิน ที่ตกลงไปในแม่น้ำอีกครั้ง ด้วยใบหน้าเย็นชา

"ข้าบอกเจ้าแล้วว่าอย่ามายั่วโมโหข้า เจ้ากลับมิฟังข้าจะเฝ้าอยู่ที่นี่เจ้าขึ้นมาคราใดข้าจะเตะเจ้าครานั้น จนกว่าเจ้าจะจมน้ำตาย"

ฉู่หลินมึนงง

สตรีวิกลจริตผู้นี้! หากข้ารู้ว่านางบ้าคลั่งเพียงนี้ ข้าจักมิมาเพียงลำพัง

บัดนี้จะทำเช่นไรดี?

"เจ้ามันบ้าไปแล้ว..."

เพล้ง!

ก้อนหินกระแทกเข้าที่ศีรษะ เขาเจ็บปวดรีบจมดิ่งลงไปในน้ำ

ครานีเขาเรียนรู้แล้ว รีบคว้าจับพืชน้ำริมฝั่งไว้ มิให้จมลงไป

กว่าจะโผล่ขึ้นมาได้อีกครา ก็เริ่มด่าทออีก"โจวเจียวเจียว เจ้าจักต้องมิมีวันตายดี..."

เพล้ง!

คราวนี้เปลี่ยนเป็นก้อนหินที่ใหญ่กว่าเดิม หน้าผากของฉู่หลิน ถูกกระแทกจนเลือดไหลออกมา แทบจะหมดสติ

ระบบทนดูต่อไปมิได้"โฮสต์พวกเราตกลงกันแล้วห้ามฆ่าคนนะ"

โจวเจียวเจียวถือเล่นก้อนหินในมือ กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ข้ามิได้คิดจะเอาชีวิตเขา หากเขาจะรอดหรือไม่ ก็ต้องขึ้นอยู่กับความสามารถของเขาเอง"

ระบบ:"...โฮสต์ ท่านลืมไปแล้วหรือว่าคืนนี้ยังมีเรื่องสนุกๆ อีกมากมายหากมิรีบกลับไปท่านจักพลาดมัน"

โจวเจียวเจียว เพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่า ตระกูลโจว ยังมีเรื่องราวที่ต้องจัดการ การสั่งสอนฉู่หลินเพลินเกินไป เกือบจะลืมเรื่องนี้ไปเสียแล้ว

"ถือว่าเจ้าโชคดี"นางโยนก้อนหินทิ้งลุกขึ้นเดินจากไปเดินไปได้สองก้าวก็หยุดชะงักหันกลับมา

ภายใต้แสงจันทร์ ระลอกคลื่นบนผิวน้ำสะท้อนใบหน้าของนาง แม้ว่าใบหน้าจะเต็มไปด้วยไขมัน แต่ดวงตาทั้งคู่กลับส่องประกายดุจดวงดาว เย็นเยียบดุจน้ำแข็ง

"ข้าเตือนเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย อย่าได้มายั่วโมโหข้าอีก มิเช่นนั้น เจ้าจักต้องรับผลที่ตามมาเอง" กล่าวจบ นางก็จากไปอย่างองอาจ

ฉู่หลิน ตกตะลึงกับสีหน้าของนางในประโยคสุดท้าย กว่าจะได้สติ ก็ต้องพยายามปีนขึ้นฝั่งอย่างยากลำบาก หายใจหอบ

เสียงของโจวเจียวเจียวดังแว่วมาอีกครั้ง"คุณชายฉู่ รีบกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเสีย คืนนี้เรื่องสนุกๆยังมิจบสิ้น..."

...

ทันทีที่นางจากริมฝั่งมา เสียงเตือนของระบบก็ดังขึ้น โจวเจียวเจียว เดินไปพลางเปิดหน้าต่างระบบไปพลาง

มิได้ดูมิเป็นไร พอดูแล้วก็หัวเราะออกมา

ระบบแสดงว่าการสั่งสอน ฉู่หลิน ได้รับรางวัลสองร้อยทองคำ ความคืบหน้าของภารกิจ ฉู่สงเพิ่มขึ้นอีก1%บัดนี้เป็น9%แล้ว

และสิ่งที่น่าสนใจที่สุดคือ ยังมีรางวัลเพิ่มเติมอีกหกร้อยทองคำ เหตุผลคือความกล้าหาญช่วยเหลือผู้อื่น

"การค้าขายนี้ดีจริง!" โจวเจียวเจียว กล่าวชมระบบอย่างมิเหนียมอาย "สมแล้วที่เป็นระบบแห่งความดี ช่วยชีวิตคนหนึ่งคนก็ได้รับหกร้อยทองคำ! ข้าจักต้องร่ำรวย!" แม้ว่าคนผู้นั้นจะเป็นคนที่นางผลักลงน้ำเองก็ตาม

แต่ใครสนล่ะมีเงินก็พอแล้ว

โจวเจียวเจียว ราวกับเปิดประตูสู่การสร้างเนื้อสร้างตัว ตัดสินใจในทันทีว่าต่อไปจักทำเช่นนี้

ระบบยากที่จะตัดสินความคิดที่แสนวิเศษของนาง ทั้งยังมิสามารถแก้ไขข้อผิดพลาดได้ ทำได้เพียงให้กำลังใจนางอย่างอ้อมๆ ให้ทำความดีสะสมบุญมากๆ

ส่วนทางด้านสุนไป๋จื่อ ที่ได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ถึงกับตกตะลึง

เมื่อใดกันที่โจวเจียวเจียวเปลี่ยนไปเช่นนี้?

นางยังเป็นยัยหมูอ้วนโง่ที่ใครๆ ก็รังแกได้ตามใจชอบอยู่อีกหรือ?

ดูจากท่าทางดุดันของนาง นางกล้าที่จะฆ่าคนจริงๆ!

สุนไป๋จื่อตัวสั่น เมื่อได้สติก็ตระหนักว่าตนควรรีบออกจากสถานที่แห่งนี้

ใครจะรู้ว่ายังมิทันที่จะลุกขึ้น โจวเจียวเจียว กลับเดินตรงมายังที่ที่นางซ่อนตัวอยู่

แย่แล้ว!