ตอนที่ 19

**บทที่19ศีรษะเจ้า ข้าจักฟาดให้หลุดจากบ่า!**

ซุนไป๋จื่อหวาดหวั่นเสียแล้ว ในความตื่นตระหนก นางคว้าตัวสาวใช้น้อยผลักออกไปเบื้องหน้า "เจ้าจงขวางนางไว้ก่อน ข้าจักเรียกคนมาช่วยเจ้า!" สาวใช้น้อยถึงกับตะลึงงัน

โจวเจียวเจียวแค่นเสียง "คุณหนูของเจ้านี่ช่างเป็นดอกบัวขาวผุดผ่องเสียจริง" สาวใช้น้อยหวาดกลัวจนตัวสั่น แต่ก็ยืดอกยืนขวางไว้ "คุณหนูรีบไปเถิด อย่าเข้ามานะเจ้าคะ!"

"เอะอะโวยวายอันใด?วางใจเถิด เป้าหมายของข้าคือสตรีผู้นั้น มิใช่เจ้า" สาวใช้น้อยส่งเสียงร้องโหยหวนปานนั้น ผู้ใดมิรู้คงนึกว่าพานพบปีศาจเสียแล้ว โจวเจียวเจียวรำคาญเสียงดัง จึงยกมือขึ้นสับลงบนต้นคอของนาง สาวใช้น้อยเบิกตากว้าง ก่อนล้มลงพื้นดัง"ตุ้บ"

ซุนไป๋จื่อเห็นดังนั้นก็ตกใจจนขาสั่น "เจ้า...เจ้าจะทำอันใด?"

"เพิ่งจะรู้จักกลัวรึ? เมื่อครู่ทำสิ่งใดลงไปเล่า?" โจวเจียวเจียวก้าวเท้าเข้าไปอย่างรวดเร็ว คว้าหมับเข้าที่คอเสื้อของนาง ยกนางขึ้นกลางอากาศอย่างง่ายดาย

"ปล่อยข้า!" ซุนไป๋จื่อดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง เสียงร้องก็พล่าเลือน

"เพี๊ยะ!" โจวเจียวเจียวตบหน้านางไปฉาดหนึ่ง ซุนไป๋จื่อรู้สึกราวกับศีรษะนางสั่นสะเทือน

"เจ้าจงสงบเสงี่ยมเสียหน่อย!" โจวเจียวเจียวขู่คำราม พร้อมทั้งใช้สายตาพิเคราะห์นางตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าอย่างละเอียด

เหตุใดจึงรู้สึกว่ามีบางสิ่งผิดแปลก?

ระบบส่งเสียงเตือนขึ้นมาทันที "โปรดระวังท่านเจ้าของร่างนางเป็นคนมิใช่เนื้อหมู" โจวเจียวเจียวหัวเราะเยาะ "ในสายตาข้า นางยังด้อยค่ากว่าเนื้อหมูเสียอีก อย่างน้อยเนื้อหมูยังกินได้"

เฮอะ! ท่านเจ้าของร่างผู้นี้ ระบบยอมแล้ว

"ข้าว่าเจ้าคงสติไม่ดีเป็นแน่" โจวเจียวเจียวอุ้มซุนไป๋จื่อขึ้น พลิกกายเดินไปยังทิศทางของบ้าน

มิเช่นนั้น เหตุใดสตรีผู้นี้จึงได้ผูกใจเจ็บกับร่างเดิมถึงเพียงนี้? ผู้ใดมิรู้ หากได้เห็นท่าทีที่กัดไม่ปล่อยเช่นนี้ คงนึกว่าทั้งสองมีแค้นแต่ชาติปางก่อนเสียอีก

"ไม่ต้องมายุ่ง เจ้าต่างหากที่มีอาการ ป้าอ้วนน่ารังเกียจไร้ยางอาย!" คอเสื้อถูกดึงรั้งไว้ ซุนไป๋จื่อเริ่มหายใจติดขัด ใบหน้าแดงก่ำ แต่ปากยังคงพล่ามไม่หยุด

"ท่านเจ้าของร่างนางด่าท่าน!" ระบบนี้ช่างชอบเรื่องสนุกเสียจริง

โจวเจียวเจียวกลอกตา ยกซุนไป๋จื่อให้สูงขึ้นเล็กน้อย

"เจ้าควรจะสงบปากสงบคำ มิเช่นนั้นข้าจะจับเจ้ากดลงในแม่น้ำ ให้เจ้าได้ชำระล้างร่างกายเสียหน่อย แต่หากชื่อเสียงของเจ้าต้องมัวหมองไปในครานั้น อย่าได้โทษข้าก็แล้วกัน" ซุนไป๋จื่อร้องไห้ออกมาทันที "หากมิใช่เพราะเจ้าเอาแต่คิดจะยั่วยวนพี่ฉู่ ข้าคงมิทำเช่นนี้กับเจ้าหรอก!" สตรีผู้นี้ร้องไห้ได้น่ารังเกียจยิ่งนัก!

โจวเจียวเจียวแค่นเสียง แสดงความเบื่อหน่ายอย่างยิ่ง

"หุบปาก!"ซุนไป๋จื่อตกใจ รีบกลั้นเสียงร้องไห้ เริ่มสะอึกสะอื้นแทน

"มีขี้ขลาดตาขาวเช่นเจ้า ยังกล้าข่มเหงผู้อื่นอีกรึ?" โจวเจียวเจียวเบ้ปากอย่างรังเกียจยิ่งนัก ร่างเดิมที่เป็นป้าอ้วนคงจะถูกรังแกได้ง่าย หากเป็นนาง ศีรษะคงถูกฟาดให้หลุดจากบ่าไปแล้ว!

"เจ้า...ฮึก...คนบ้า!" ซุนไป๋จื่อกัดฟันกรอด พร้อมทั้งสงสัยใคร่รู้ยิ่งนัก เหตุใดป้าอ้วนผู้นี้จึงได้แกร่งกล้าขึ้นมาได้ถึงเพียงนี้?

โจวเจียวเจียวยิ้มแสยะ "หากเจ้ายังด่าข้าอีก ข้าจะส่งเจ้าไปให้ฉู่สง ข้าคิดว่าด้วยนิสัยของเขา เมื่อเผชิญหน้ากับสตรีที่ส่งมาให้ถึงที่ เขาคงจะไม่ปฏิเสธ"เมื่อได้ยินดังนั้น ซุนไป๋จื่อก็หน้าซีดเผือด

ผู้ใดมิรู้ว่าฉู่สงมีสันดานเช่นไร? หากนางต้องไปอยู่กับเขา ไม่ว่าสิ่งใดจะเกิดขึ้น ชื่อเสียงของนางก็คงมัวหมองไปตลอดกาล!

"เจียวเจียว อย่างไรเสียพวกเราก็เป็นคนหมู่บ้านเดียวกัน เติบโตมาด้วยกัน พวกเราเป็นพี่น้องกัน เป็นเพื่อนกัน เหตุใดเจ้าจึงทำเช่นนี้กับข้า?" แสร้งทำเป็นน่าสงสารรึ?

ระบบ"ท่านเจ้าของร่างข้าอยากจะอาเจียน" โจวเจียวเจียวก็รู้สึกขยะแขยงเช่นกัน

"เหตุใดรึ? ในใจของเจ้ามิรู้ดอกหรือ?" มิพักต้องกล่าวถึงว่าสตรีผู้นี้กล้ามาโลดแล่นต่อหน้านาง เพียงแค่เรื่องที่ยุยงให้หานซั่วทุบตีร่างเดิมจนตาย ก็มิใช่เรื่องที่จะปล่อยผ่านไปได้ง่ายๆ

ซุนไป๋จื่อกลอกตาไปมา แววตาฉายแววอาฆาตแค้น แต่ใบหน้ากลับแสร้งทำเป็นน่าสงสาร "ข้าเพียงแค่ริษยามิได้มีเจตนาร้าย เพียงแค่หยอกล้อเจ้าเล่น หากเจ้ามิเข้าใกล้ฉู่หลิน ข้าก็จักมิหาเรื่องเจ้าอีกเป็นอันขาด" หยอกล้อเล่นอันใดกัน? ช่างเหลวไหลสิ้นดี!

"เจ้าจงหุบปากไปเสีย!" ยิ่งฟังโจวเจียวเจียวก็ยิ่งโกรธ จนทนมิได้ ใช้สันมือสับลงบนท้ายทอยของนาง ซุนไป๋จื่อเบิกตากว้าง ก่อนจะสลบไป

ครานี้หูจึงสงบเสียที

โจวเจียวเจียวพ่นลมหายใจออกมา รู้สึกสบายขึ้นมาก

"ท่านเจ้าของร่าง รุนแรงเกินไปหรือไม่?"

"เจ้ากล้ากล่าวว่าเจ้ามิรำคาญเสียงดังรึ?"

ระบบเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนหัวข้อสนทนาอย่างรวดเร็ว "ท่านเจ้าของร่าง วางแผนจะทำสิ่งใดต่อไป?"

"เจ้ามิรู้จักคาดเดาเองรึ?" ขณะที่กล่าว โจวเจียวเจียวก็เดินมาถึงหน้าประตูบ้านแล้ว ทันใดนั้นนางก็หยุดชะงัก ราวกับนึกถึงบางสิ่งขึ้นมา มุมปากจึงปรากฏรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

"ระบบ หากข้าเปลี่ยนเสี่ยวผิงเป็นซุนไป๋จื่อ จะถูกหักเงินหักคะแนนหรือไม่?"

"แน่นอนว่าไม่ นี่ถือเป็นการกำจัดภัยให้ประชาชน"

โจวเจียวเจียวชะงักไป "สตรีผู้นี้ยังทำเรื่องชั่วร้ายอันใดอีกรึ?" เสียงอิเล็กทรอนิกส์ของระบบราบเรียบยิ่งนัก "นางเคยทำเช่นนี้กับสตรีที่หลงรักฉู่หลิน ทำให้อีกฝ่ายเสื่อมเสียชื่อเสียง เกือบจะฆ่าตัวตาย ในที่สุดก็จำต้องย้ายบ้านหนีไป ไม่รู้ชะตากรรม"ฟังดูแล้ว ซุนไป๋จื่อผู้นี้ก็ถือได้ว่าเป็นอันธพาลหญิงคนหนึ่ง!

"ในเมื่อมิถูกหักคะแนนหักเงิน ข้าก็วางใจแล้ว"

"ลุยเลย!"ระบบส่งเสียงดังขึ้น

โจวเจียวเจียวลูบคางมองอย่างประหลาดใจ "เจ้าตื่นเต้นถึงเพียงนี้เชียวรึ?" ระบบมิได้ตอบแต่กลับหัวเราะ"หึหึหึ"

โจวเจียวเจียวกลอกตา "เสียงหัวเราะของเจ้าช่างน่ารังเกียจยิ่งนัก เก็บมันไปเสีย!"

"นี่เป็นการทำร้ายร่างกาย ข้าดีกับเจ้าถึงเพียงนี้ ยังให้กำลังใจเจ้าให้จัดการคนชั่วเพื่อหารายได้เพิ่มขึ้นอีกด้วยซ้ำ!" ระบบไร้ประโยชน์นี้ ยังกล้าคิดว่าตนเองถูกรังแกอีกรึ

สิ่งใดก็ช่วยไม่ได้สักอย่าง เอาแต่พล่ามอยู่ทั้งวัน ช่างน่าปวดหัวยิ่งนัก

"ท่านเจ้าของร่าง ท่านรู้สึกภาคภูมิใจยิ่งนักใช่หรือไม่ ในหมู่คนนับหมื่นข้าเลือกท่านนี่คือวาสนา!"ระบบยังคงพล่ามต่อไป

โจวเจียวเจียวขี้เกียจจะสนใจมันอีก อุ้มซุนไป๋จื่อเข้าไปในบ้าน

เมื่อเปิดประตูเข้าไป ก็พบว่าโจวเสี่ยวผิงนั่งอยู่ที่โต๊ะ ดูเหมือนจะร้อนใจยิ่งนัก

"เหตุใดจึงยังมิเข้านอน?" โจวเสี่ยวผิงรีบกล่าว "ข้านอนไม่หลับในใจมิสบายใจ เหตุใดท่านจึงกลับมาดึกดื่นป่านนี้?"

โจวเจียวเจียวสะบัดมือ โยนซุนไป๋จื่อลงบนเตียง ตบมือ "ออกไปทำธุระมาเล็กน้อย นี่ก็กลับมาแล้ว"

"เหตุใดท่านจึงอุ้มนางกลับมา?" โจวเสี่ยวผิงยื่นมือไปแตะซุนไป๋จื่ออย่างระมัดระวัง อีกฝ่ายสลบไปเหมือนหมู

"ย่อมมีประโยชน์" โจวเจียวเจียวนั่งลงข้างเตียง มองซุนไป๋จื่อด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยความตื่นเต้น

"พี่ท่านจะทำอันใดหรือ?" โจวเสี่ยวผิงสงสัยใคร่รู้

โจวเจียวเจียวกล่าวอย่างลึกลับ "เดี๋ยวเจ้าก็รู้ ตอนนี้จงไปกับข้าก่อน ข้าจะพาเจ้าไปหาหมอ"

"เหตุใดจึงต้องไปหาหมอ? ก่อนหน้านี้มิได้เชิญหมอมาดูแล้ว..."

"เฮ้อไปเถิด" ยังมิทันที่นางจะกล่าวจบ โจวเจียวเจียวก็ดึงนางออกไปด้านนอก

แต่เมื่อเดินไปถึงหน้าประตู ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้น

เสียงมิได้ดังมาก เพียงแต่ในยามค่ำคืนอันเงียบสงัด กลับฟังดูชัดเจนยิ่งนัก

โจวเสี่ยวผิงชะงักไปในเวลานี้ยังจะมีผู้ใดมาอีก?