ตอนที่ 21

##ตอนที่21:คลื่นลมคะนองฤทธิ์ ใครกันจักเป็นผู้ต้องเคราะห์?

ครู่มิเนิ่นนาน ท่านหมอจ้าวก็หวนกลับมา ใบหน้าแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น "ที่แท้เป็นเรื่องของบ้านเจ้าเองนี่เอง!"

โจวเจียวเจียวชะงักไป "ท่านหมอดีใจอันใดเยี่ยงนั้น?"

ท่านหมอจ้าวเองก็ตะลึงงัน พลันนึกขึ้นได้ว่าตัวการยังอยู่ตรงนี้ จึงรีบแก้ต่าง "อย่างไรเสียพวกเจ้าทั้งสองก็มิได้อยู่บ้าน หากเกิดเรื่องก็มิเกี่ยวอันใดกับพวกเจ้า ข้าก็ย่อมยินดีเป็นธรรมดา"

"เกิดเรื่องอันใด?"

"ข้าก็มิรู้แน่ชัด เพียงได้ยินว่าเป็นการจับชู้กระมัง?" ท่านหมอจ้าวกล่าวด้วยความเสียดายยิ่งนัก เขาเองก็ใคร่อยากไปดูความสนุกสนาน แต่ยังมีผู้ป่วยรออยู่

"โธ่เอ๋ย!มิใช่การอันควร!" โจวเจียวเจียวถึงกับงงงัน แม้ว่าในใจนางก็หมายมาดจะทำให้เรื่องอื้อฉาว ทว่ายังมิได้ลงมือ เหตุใดจึงเริ่มจับชู้เสียแล้ว? ผู้ใดกันที่เป็นคนปล่อยข่าว?

"พี่หญิง หรือว่าพวกเรากลับไปดูกันเถิด" โจวเสี่ยวผิงดึงชายเสื้อนาง

"เอาเถิดคิดไปก็ปวดเศียรกลับไปดูก็รู้ความ" โจวเจียวเจียวพยักหน้า แบกน้องสาวขึ้นหลัง"ท่านหมอจ้าว พวกเราขอตัวกลับไปดูก่อน วันนี้รบกวนท่านแล้ว"

"มิต้องเกรงใจมิต้องเกรงใจ" สองพี่น้องจากลาบ้านท่านหมอจ้าว รีบรุดไปยังบ้านของตน ยังมิถึงหน้าประตูบ้าน ก็เห็นผู้คนมากมายยืนออกันอยู่

ฉู่สงยืนเด่นเป็นสง่าอยู่หน้าประตู เบื้องหลังคือเหล่าบ่าวไพร่กำยำล่ำสัน ดูน่าเกรงขามยิ่งนัก

ชาวบ้านต่างโหวกเหวกโวยวาย "จับชู้จับชู้ รีบเข้าไปจับชายชู้หญิงชั่วออกมา!"

"ช่างเสื่อมเสียชื่อเสียง มิรู้ละอายแก่ใจบ้างเลย!"

"ได้ยินว่าโจวเสี่ยวผิงยังเป็นสาวบริสุทธิ์ เหตุใดฉู่สงจึงมิเหลียวแล กลับไปพึงใจผู้อื่น?"

"ใครจะรู้ได้เล่า?"

"พี่หญิงเกิดอันใดขึ้น?" โจวเสี่ยวผิงเอ่ยถามด้วยความหวาดหวั่น

"มิต้องกลัว" โจวเจียวเจียวเร่งฝีเท้า แทรกตัวเข้าไปในฝูงชน "เกิดอันใดขึ้น?เกิดเรื่องอันใด?"

ผู้คนเห็นนางก็ร้องอุทาน "มิใช่โจวเสี่ยวผิงดอกหรือ?" ชาวบ้านต่างหลีกทางให้โดยอัตโนมัติ มองโจวเสี่ยวผิงด้วยความตกตะลึง

"เฮอะ!ตัวการมาอยู่ที่นี่ แล้วคนในบ้านเป็นใครกัน?"

ฉู่สงเห็นโจวเสี่ยวผิงก็ชะงักไป "เจ้ามิได้อยู่ในบ้าน"

"เฮอะ! นี่มันคำถามอันใดกัน?" โจวเจียวเจียวกลอกตาอย่างแอบแฝง ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย "หมายความว่าอย่างไร? ในบ้านมีคนอยู่หรือ?"

ฉู่สงหรี่ตาลง "พวกเจ้าไปทำอันใดมา?" สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่โจวเสี่ยวผิง เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความสกปรก

โจวเจียวเจียวเห็นเข้าก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย วางน้องสาวลง ยืนขวางไว้เบื้องหลัง

"อนิจจา! ช่างน่าชื่นชมที่ร่างกายนางกำยำ สามารถบดบังโจวเสี่ยวผิงไว้ได้อย่างมิดชิด แม้แต่ชายเสื้อก็มิอาจมองเห็น"

"ข้าพาน้องสาวไปหาหมอ นางบาดเจ็บนอนมิหลับส่วนพวกท่าน มาทำอันใดที่บ้านข้า?"

"พวกเรามาจับชู้ ได้ยินเสียงจากในบ้านเมื่อครู่" ชาวบ้านกล่าว

"มิมีทาง!" โจวเจียวเจียวกล่าวทันที "ในบ้านข้ามิมีสิ่งสกปรกเช่นนั้น ต้องเป็นการเข้าใจผิดเป็นแน่"

"โธ่เอ๋ย!สาวโจว อย่าได้มั่นใจเยี่ยงนั้น ท่านรองเจ้าบ้านจับได้ลูกน้องของไล่ซื่อแล้ว ไอ้ลูกสมุนนั่นสารภาพหมดเปลือก ว่าไล่ซื่ออยู่ในนั้น!" ผู้คนร้องบอก

ฉู่สงแค่นเสียงเย็น"นำตัวมา!"

ทันใดนั้น บ่าวไพร่สองคนก็จับชายผู้หนึ่งโยนลงบนพื้น ชายผู้นั้นผอมแห้งดวงตาเป็นสามเหลี่ยม ฉายแววเจ้าเล่ห์อยู่ตลอดเวลา ที่สำคัญคือใบหน้าของเขาบวมปูด ปากแตกร่างกายสั่นเทาร้องไห้ขี้มูกโป่ง

"ท่านรองเจ้าบ้าน ข้าบอกแล้วว่าไล่ซื่ออยู่ในนั้นจริงๆ!"

"อย่าได้พูดจาเหลวไหล เจ้าเห็นเขาเข้าไปจริงๆ หรือ?" โจวเจียวเจียวขมวดคิ้ว ถามอย่างจริงจัง

"ฝีมือการแสดงของเจ้านี่ ข้ายอมรับเลย" ระบบเอ่ยด้วยความชื่นชม เพื่อปัดความผิดออกจากตัว นางแสดงได้สมจริงยิ่งนัก

"ข้ามิได้โกหกเป็นความจริง ไล่ซื่อบอกว่าท่านรองเจ้าบ้านแตะต้องสตรีมิได้ น่าเสียดายยิ่งนักจึงคิดลงมือเอง..."

ฉู่สงโกรธจัดยกเท้าเตะไป"ผู้ใดให้ความกล้า?"

ลูกน้องถูกเตะจนเซถลา สำรอกเลือดออกมาคำใหญ่ คุกเข่าลงขอความเมตตา

"ท่านรองเจ้าบ้านโปรดไว้ชีวิต ข้ามิเกี่ยวอันใดด้วย"

"ลากตัวไป"สายตาที่ฉู่สงมองเขา มิแตกต่างอันใดกับการมองคนตาย

ลูกน้องผู้นั้นถึงกับหมดสภาพ ปล่อยให้คนลากตัวออกไป

"ไอ้ลูกเต่า กล้าแตะต้องสตรีของข้า" ฉู่สงหัวเราะเยาะ ยกเท้าเตรียมเตะประตู

โจวเจียวเจียวพลิกแพลงสายตา แวววาวด้วยความเจ้าเล่ห์ พลันกล่าวว่า"ท่านรองเจ้าบ้านข้าขอเตือนท่านอย่าได้ทำเลย"

ฉู่สงชะงักหันกลับมา มองนางด้วยสายตาเย็นเยียบ "เจ้าเป็นใคร?กล้าขัดขวางข้า?"

"ข้ามิได้ขัดขวางท่าน" โจวเจียวเจียวกล่าวด้วยใบหน้าไร้เดียงสา "ข้าเพียงเตือนท่าน ประตูบ้านข้าเป็นประตูเก่าแก่ร้อยปี หากท่านเตะประตูจะต้องโชคร้าย"

"ชิ!" ฉู่สงหัวเราะท้องแข็ง

เมื่อหัวเราะจนพอใจสีหน้าก็เปลี่ยนไป"เรื่องตลก เจ้าคิดว่าฉู่สงเป็นเด็กสามขวบหรือ?"

ชาวบ้านก็มิใคร่เชื่อเช่นกัน

บางคนพึมพำ "นี่น่าจะเป็นบ้านที่โทรมที่สุดในหมู่บ้านแล้วกระมัง ยังจะมีประตูเก่าแก่ร้อยปี..."

"ข้าบอกแล้วสาวโจว ในเมื่อคนในบ้านมิใช่พี่สาวเจ้า เจ้าก็อย่าได้ยุ่งเรื่องของผู้อื่นเลย" คนผู้นี้หวังดีเตือนเพราะฉู่สงมิใช่คนดี

โจวเจียวเจียวถอนหายใจอย่างแผ่วเบา "ข้ามิได้อยากยุ่งเรื่องของผู้อื่น ข้าหวังดีต่อท่านรองเจ้าบ้านจริงๆ เมื่อหลายปีก่อน มีนักพรตพเนจรกล่าวว่า ประตูนี้มีวิญญาณหากผู้ใดทำลาย ผู้นั้นจะต้องโชคร้าย" นางกล่าวอย่างจริงจัง

"ข้าเชื่อแล้ว..." ระบบเอ่ยด้วยความตกตะลึง

"ผู้ใดเชื่อผู้นั้นก็โง่"โจวเจียวเจียวตอบ

"เฮอะ! ช่างเป็นผู้เป็นนายที่เลี้ยงยากยิ่งนัก"

"เฮอะ! ช่างเป็นผู้เป็นนายที่ชอบโจมตีระบบยิ่งนัก ชาติหนึ่งจึงจักพบพาน"

ฉู่สงกล่าวอย่างเย็นชา "อย่าได้พูดจาไร้สาระ ฉู่สงมิใช่คนขี้ขลาดหากมีปัญหาอันใดก็จงเข้ามา แต่ข้าบอกเจ้าไว้ก่อน หากข้ามิมีปัญหาอันใด เจ้าก็จักมีปัญหา"

โจวเจียวเจียวส่ายหน้า "ในเมื่อท่านรองเจ้าบ้านยืนกราน ข้าก็จนปัญญาสุดแต่ท่านเถิด"

"เสแสร้ง" ฉู่สงส่งสัญญาณให้บ่าวไพร่ที่อยู่ข้างกาย

บ่าวไพร่รีบก้าวไปข้างหน้า ยกเท้าขึ้นเตะประตูเสียงดัง"โครม!"

เมื่อประตูเปิดออก โจวพ่านพ่านก็รีบวิ่งออกมา

เมื่อเห็นฉู่สงเป็นคนแรก นางก็หน้าซีดเผือด จากนั้นก็เห็นโจวเจียวเจียวและน้องสาวของนาง ก็ถึงกับตะลึงงัน

"โจวเสี่ยวผิง! นางมิควรอยู่ในบ้านดอกหรือ?"

"เข้าไปค้น!"ฉู่สงสั่ง

โจวพ่านพ่านรีบเข้าไปขวาง ยิ้มประจบประแจง"ท่านรองเจ้าบ้านท่านทำอันใด?"

หลิ่วชุนสุ่นก็ได้ยินเสียงเช่นกัน กำมือไว้ที่สีข้างยืนอยู่หน้าประตูมองออกไปข้างนอก "ท่านรองเจ้าบ้านมาเยือนในยามวิกาล มีธุระอันใด?"

"หลีกไป" สีหน้าของโจวพ่านพ่านเปลี่ยนไป นางหวาดกลัวยิ่งนัก แต่ก็ยังกัดฟันกล่าวว่า "ท่านรองเจ้าบ้านข้า..."

ยังมิทันกล่าวจบ ฉู่สงก็เตะนางเข้าที่ท้อง ร่างกายของนางลื่นไถลไปสามจั้ง นอนกองอยู่บนพื้นเจ็บปวดจนลุกมิขึ้น

"พ่านพ่าน!" หลิ่วชุนสุ่นร้องเสียงหลง

ฉู่สงกลับมิได้เหลียวแลนางแม้แต่น้อย เดินเข้าไปในบ้านโดยมิหันหลังกลับ

เมื่อเปิดประตูห้องทุกคนก็กรูกันเข้าไป

เห็นเพียงภายในห้องรกกระจุยกระจาย เสื้อผ้ากระจัดกระจายอยู่บนพื้น ที่นอนยับยู่ยี่ นูนขึ้นมาสั่นเทาเล็กน้อย

"มิต้องสงสัย ในนั้นต้องซ่อนคนอยู่เป็นแน่"

เมื่อมองดูอีกครั้ง บนพื้นยังมีคนเปลือยท่อนบน นอนจมกองเลือดอยู่

"เฮอะ!ไล่ซื่อนั้นเอง!"

`