ตอนที่ 22

##ตอนที่22ข้าถูกใส่ร้าย!

ในเรือนเงียบสงัดราวป่าช้า สถานการณ์เช่นนี้ คนตาบอดคลำช้างยังรู้ว่าเกิดอันใดขึ้น ฉู่สงเดือดดาลถึงขีดสุด เส้นเลือดปูดโปนบนขมับ

"ไอ้ไพร่*賴四*!แกช่างกล้า! บังอาจแตะต้องสตรีของข้า!" เสียงคำรามดั่งอสูรคลั่ง เขี้ยวฟันขบกันแน่น

賴四(ไล่ซื่อ)ขวัญหนีดีฝ่อ"นายน้อย..."เงยหน้าขึ้น ก็เห็นโลหิตไหลพุ่งออกจากลำคอ ห้ามเท่าไรก็มิอยู่

ฉู่สงย่อกายลงตรงหน้า ไล่ซื่อแววตาฉายความอำมหิต "แกคิดว่าข้าไม่กล้าฆ่าแกหรือ?" โลหิตยิ่งไหลนองใบหน้าไล่ซื่อซีดเผือด

"นายน้อย!ข้าถูกใส่ร้าย!สตรีผู้นี้มิใช่โจวเสี่ยวผิง!"ฉู่สงหาฟังไม่แววตาอาฆาต

"หรือว่า... พวกเราควรรักษาแผลให้เขาก่อน?" เสียงชาวบ้านผู้หนึ่งดังขึ้นด้วยความสงสาร

สิ้นเสียง ฉู่สงตวัดสายตาเย็นเยียบไปทางนั้น

ผู้นั้นสะดุ้งเฮือก มิกล้าเอื้อนเอ่ยวาจา

โจวเจียวเจียวแอบยิ้มเยาะ ก่อนจะแสร้งโกรธเกรี้ยว "ไอ้ไล่ซื่อ! แกบังอาจคิดล่วงเกินน้องสาวข้า!" ไล่ซื่อใจหายวาบ

ดังคาด ฉู่สงหน้าดำยิ่งกว่าหมึก

"พามันกลับไป อย่างไรเสียก็เป็นคนของข้า จะทอดทิ้งก็ใช่ที่"ไล่ซื่อมึนงงไปชั่วขณะติดตามฉู่สงมานาน ย่อมรู้ว่ามิใช่เพียงความหมายตามตัวอักษร

"นายน้อย!นายน้อย!ข้าถูกวางยาจริงๆ ข้าหาญกล้าที่ไหนคิดใฝ่สูงในสตรีของท่าน!" ยิ่งตะโกนโลหิตยิ่งไหลพุ่งสมองหมุนคว้าง

ฉู่สงกล่าวเย็นชา"วางใจเถิดติดตามข้ามานานข้ารู้จักเจ้าดี"นั่นคือไม่ต้องแก้ตัว

ไล่ซื่อลนลาน หันไปขอความช่วยเหลือจากชาวบ้าน "ช่วยข้าด้วย!ช่วยข้าด้วย!ข้าไม่อยากตาย!" แต่ชาวบ้านกลับก้มหน้า หลบเลี่ยงราวกับมิเห็น

ย่อมมีผู้ที่มิอาจทนเห็น

แต่ ฉู่สงยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ใครกล้าเอ่ยปาก?

"เขาตายแน่แล้ว"ระบบเอ่ยอย่างเวทนา

"ฉู่สงผู้นี้ใจร้ายจริง ๆ ลูกน้องตัวเองจะฆ่าก็ฆ่า" โจวเจียวเจียวแหว "เขาขาดลูกน้องเสียเมื่อไร? ไอ้ลูกสมุนพร้อมถวายชีวิตให้เขาถมไป" ฉู่สงเห็นแก่รูปโฉมแม้มิเคยแตะต้องโจวเสี่ยวผิง แต่ก็ถือว่าเป็นสตรีของตนแล้ว

ไล่ซื่อ ครานี้ถือว่าแตะต้องเส้นตายของ ฉู่สง

ไล่ซื่อคลานเข่าอยู่บนพื้นด้วยความสิ้นหวัง

พยายามคว้าชายเสื้อฉู่สงกลับถูกเตะกระเด็น

"เปรอะเปื้อนอาภรณ์ของข้า" ฉู่สงปัดฝุ่นราวกับไล่ซื่อที่ติดตามมานานมิสู้สุนัขตัวหนึ่ง

ถูกเตะครานี้ไล่ซื่อแทบสิ้นลม ปรากฏเพียงเสียงหายใจรวยริน

"ลากมันออกไป!"ฉู่สงออกคำสั่งทันใดนั้นเอง บ่าวสองคนก็เข้ามาลาก ไล่ซื่อออกไป

"ในเมื่อข้ามาแล้ว เจ้าก็ไปกับข้าเสียเถิด" ฉู่สงหันมามองโจวเสี่ยวผิงแววตาฉายความดุร้าย

"พี่หญิง..."โจวเสี่ยวผิง เอนกายหลบอยู่ด้านหลัง โจวเจียวเจียว เลี่ยงสายตาอันชั่วร้าย

พลัน นางรู้สึกถึงสัมผัสเบา ๆบนหลังมือ

คือมือของพี่หญิงอุ่นละมุน

นางก้มหน้าลงเล็กน้อย ดวงตาคลอ

ชั่วขณะนั้น นางรู้สึกว่าตนเองมิควรลากพี่หญิงเข้ามายุ่งเกี่ยว

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว ก็เตรียมจะก้าวออกไป

โจวเจียวเจียวคว้าข้อมือนางไว้มิยอมให้ขยับ

"ท่านฉู่ผู้ที่สองท่านมิสนชื่อเสียง'อัปมงคล'ของน้องสาวข้าหรือ?"วาจานี้แฝงความนัย

ฉู่สงหัวเราะเยาะ

"ก่อนหน้านี้เจ้ายังบอกว่าประตูบ้านเจ้าเก่าแก่ร้อยปี เตะมิได้ข้าให้คนเตะแล้ว ก็ยังดีอยู่มิใช่หรือ?" เรื่องอัปมงคล?

ในสายตาเขาเป็นเพียงข้ออ้าง หลอกเด็กสามขวบเท่านั้น

"มันไม่เหมือนกัน"โจวเจียวเจียวส่ายหน้า

"อะไรที่ไม่เหมือนกัน?" โจวเจียวเจียวกล่าวเสียงเย็น"ประตูเก่าแก่ร้อยปี เป็นเพียงคำกล่าวของนักพรตพเนจร จะจริงเท็จเพียงใดมิมีผู้ใดพิสูจน์ได้แต่น้องสาวข้ามีเค้า'อัปมงคล'จริงๆไล่ซื่อผู้นี้ มิใช่หรือที่เข้าใกล้น้องสาวข้าแล้วจึงเกิดเรื่อง?" ว่าไปแล้ว...ไล่ซื่อช่วงนี้ดวงตกจริงๆ

ฉู่สงหรี่ตาลงเล็กน้อย

แต่ความลังเลเป็นเพียงชั่วขณะ เขาถือว่าตนเองดวงแข็ง มิหวาดหวั่นสิ่งใด

"อย่าเสียเวลาส่งคนมาให้ข้าวันนี้ก็แล้วกันมิเช่นนั้น..."เขาเว้นจังหวะมองโจวเจียวเจียว แววตาฉายความรังเกียจ

"เจ้าเคยถูกฉู่หลินซ้อมปางตายเกือบเอาชีวิตมิรอด วันนี้หากเจ้ามิรู้จักที่ต่ำที่สูง ข้าก็มิรังเกียจที่จะซ้อมเจ้าอีกสักรอบ" นี่คือการข่มขู่ซึ่งๆหน้า

"ท่านเจ้าบ้าน!จัดการมันเลย!"ระบบทนมิได้

"เจ้าทำไมไม่จัดการเอง?" หากสัมผัสระบบได้โจวเจียวเจียวคงเตะมันไปแล้ว

พูดให้ทำก็ง่าย

ระบบเงียบไปนาน"ข้า...ข้าไม่มีตัวตน"โจวเจียวเจียว"ไสหัวไป!" ระบบร้องไห้สะอึกสะอื้น

"ท่านฉู่ผู้ที่สองข้าทำไปก็เพื่อท่าน"โจวเจียวเจียวกล่าวอย่างจนใจ "ทำไมท่านไม่เห็นใจเล่า?" ฉู่สงอดทนมานานถ่มน้ำลายลงพื้น"อย่าเสียเวลา!"หันไปตวาดบ่าว

"พวกเจ้าเป็นคนโง่หรือไร? รีบไปจับนางมาให้ข้า! คืนนี้ข้าจะเข้าหอ!"เห็นบ่าวจะลงมือโจวเจียวเจียวรีบกล่าว"ท่านฉู่ผู้ที่สอง ข้าขอพูดเป็นครั้งสุดท้าย นักพรตผู้มีฌานกล่าวว่า ชายใดก็ตามที่เข้าใกล้น้องสาวข้าในระยะหนึ่ง *จั้ง*จะต้องมีเคราะห์!" นางกล่าวด้วยความจริงจัง แต่ผู้คนกลับคิดว่าเป็นการดิ้นรนเฮือกสุดท้าย

ชาวบ้านไม่เชื่อนับประสาอะไรกับฉู่สง?

เขาแทบจะหัวเราะลั่น"เคราะห์?ข้าคอยอยู่" ชาวบ้านผู้หนึ่งถอนหายใจ พึมพำ"พี่น้องสกุลโจวช่างอาภัพจริงๆ"นึกว่าจะรอดพ้น กลับมิอาจหลีกเลี่ยงชะตากรรมที่จะถูก ฉู่สงย่ำยี

โจวเสี่ยวผิงก็สิ้นหวังเช่นกัน

สู้ถูกหยามเกียรติ สู้ชนกำแพงตายเสียดีกว่า

ใครจะรู้ว่าในตอนนั้นเอง ฉู่สงพลันเบิกตากว้าง ร่างกายเซ

"นายน้อย?"บ่าวตกใจ ยังมิทันได้เข้าไปประคอง

ฉู่สงก็กลอกตาล้มลงกับพื้นหมดสติไป

บ่าวตกตะลึง

ชาวบ้านก็งุนงง

คนดีๆ เหตุใดจึงเป็นลมไปได้?

"หรือว่า...จะเป็น'อัปมงคล'จริงๆ?"เสียงอุทานดังขึ้น

ทันใดนั้นเอง ทุกสายตาต่างหันไปมอง โจวเสี่ยวผิงด้วยความหวาดหวั่น

บ่าวลนลานมิสนใจโจวเสี่ยวผิงอีกต่อไปรีบแบกฉู่สงไปร้านขายยา

ฉู่สงไปแล้วมิมีเรื่องสนุกให้ดู

ชาวบ้านมองโจวเสี่ยวผิงอีกครั้งก็รู้สึกหวาดกลัวรีบถอยหนีเตรียมจากไป

โจวเจียวเจียวกลับกล่าว"เดี๋ยวก่อน"ทุกคนหยุดชะงัก เห็นสายตาของนางจ้องตรงไปยังม่าน

"ตรงนั้นยังมีคน พวกท่านไม่อยากรู้หรือว่าใครกัน?" โจวเจียวเจียวยิ้มอย่างมีเลศนัย

ผู้คนจึงตระหนักว่าตนเองมองข้ามคนใต้เตียงไป

เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนก็อยากรู้อยากเห็น

"ก็เปิดดูสิ"โจวเจียวเจียวเดินไปที่ข้างเตียง ก้าวไปได้เพียงก้าวเดียว ก็ได้ยินเสียงตวาดดังมาจากด้านหลัง

"หยุดนะ!"นางชะงักเล็กน้อย หันไปก็เห็นชายสองคนยืนอยู่หัวแถว

`