ตอนที่ 24

**ตอนที่24: ปากพล่อยพล่ามแต่คำว่า "รองเท้าเก่า!"**

ฉู่หลินราวกับถูกปีศาจสิงร่าง พยายามยื้อยุดฉุดกระชากผ้าห่มสุดกำลัง มิยอมให้โจวเจียวเจียวเปิดออก "ไสหัวไป!ไสหัวไป!"

"เจ้าลืมคำที่ข้าเคยกล่าวไว้แล้วรึ?" โจวเจียวเจียวขู่เสียงต่ำ

ฉู่หลินชะงักงัน ราวกับเพิ่งนึกถึงคำเตือนที่ริมน้ำในครานั้น สะท้านเยือกถึงกระดูกสันหลัง แม้จะบอกตนเองว่าอย่ากลัว แต่ในใจกลับสั่นระริก รสชาติแห่งสายน้ำเย็นยะเยือกมิใคร่จะสู้ดีนัก

เห็นเขาตะลึงงัน โจวเจียวเจียวจึงยกยิ้มมุมปาก จากนั้นฉวยโอกาสคว้าผ้าห่ม แล้วเหวี่ยงทั้งผ้าทั้งคนลงพื้นอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าฟาด

ผ้าห่มสะบัดออก ร่างในนั้นกลิ้งหลุนๆ ไปไกล โอบศีรษะซุกตัวลงกับพื้น สั่นเทิ้มราวลูกนกตกน้ำ แต่กระนั้นก็มิยอมเงยหน้าขึ้นให้เห็น

"โธ่เอ๋ย! สตรีนางนี้ยังฉลาดอยู่บ้าง" ระบบจู่ๆ ก็เอ่ยขึ้นมาอย่างชื่นชม

โจวเจียวเจียวแค่นเสียง "ชิ!ฉลาด?หากฉลาดจริง คงมิมาปรากฏกายที่ริมน้ำในค่ำคืนนี้"

"ไป๋... เจ้าอย่าได้มากเกินไป!" ฉู่หลินร้อนรน เกือบหลุดปากเรียกชื่อเดิมออกมา โชคดีที่ยั้งไว้ทัน แล้วหันมาด่าทอโจวเจียวเจียวแทน

"ข้าว่าสตรีนางนี้ดูคุ้นตาอยู่บ้างนะ" โจวเจียวเจียวมิสนใจเขาแม้แต่น้อย สายตาจดจ้องอยู่ที่ร่างบนพื้น เสื้อผ้าหลุดลุ่ยผมเผ้ารุงรัง โอบศีรษะปิดบังใบหน้า ราวกับกลัวผู้คนจะจำได้

ชาวบ้านต่างก็รู้สึกคุ้นเคย

"ดูคล้ายซุนไป๋จื่ออยู่นะ"

"ดูจากการปิดบังอำพรางเช่นนั้น แม้มิใช่ซุนไป๋จื่อ ก็คงเป็นคนที่พวกเรารู้จัก" ชายผู้นั้นกล่าว พลางยื่นหน้าเข้าไปดู

สตรีบนพื้นยิ่งซุกศีรษะต่ำลงไปอีก

"ท่านซุน ท่านมิได้บอกว่าบุตรีของท่านอยู่ที่บ้านหรอกรึ?" โจวเจียวเจียวยิ้มเยาะ

"บุตรีข้าอยู่ที่บ้านแน่นอน!" ท่านซุนตอบโดยมิได้คิด

"สตรีผู้นี้เพียงแต่มีรูปร่างคล้ายบุตรีข้าเท่านั้น นางมิใช่แน่นอน"

ระบบกระซิบว่า "นี่คือตายก็มิยอมรับ"

โจวเจียวเจียวยิ้ม"มิยอมรับก็ดีแล้ว"หากเขายอมรับ แผนการต่อไปก็คงมิอาจดำเนินต่อไปได้ ซุนไป๋จื่อผู้นี้คือหมากตัวสำคัญ

"หา?" ระบบรู้สึกว่าสติปัญญาของตนเองชักจะตามไม่ทัน

"ไม่ว่าสตรีผู้นี้จะเป็นใคร ก็ควรนำตัวไปสอบสวนที่ศาลบรรพชนของหมู่บ้าน มิใช่ส่งมอบให้ตระกูลโจว" ฉู่หงกล่าวจบก็กระแอมไอเบาๆ แล้วมองโจวเจียวเจียวแวบหนึ่ง

มิรู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด เมื่อเห็นรอยยิ้มเยาะนั้น เขาก็รู้สึกผิดในใจ ราวกับถูกนางมองทะลุปรุโปร่ง

"อีกอย่าง ในบ้านของพวกเจ้ามีแต่สตรี คงมิอาจสอบสวนได้ เรื่องในวันนี้ก็จบลงแต่เพียงเท่านี้ จงแยกย้ายกันไป" ฉู่หลินฉวยโอกาสถอดเสื้อคลุมออกมาคลุมศีรษะสตรีผู้นั้น "ได้ยินแล้วใช่หรือไม่? นี่คือความประสงค์ของบิดาข้า เรื่องในวันนี้จบลงแต่เพียงเท่านี้" เขาโอบซุนไป๋จื่อหมายจะจากไป

แต่ถูกโจวเจียวเจียวขวางไว้เสียก่อน เขาก็ขมวดคิ้ว "เจ้ายั้งข้าไว้ทำไม?"

"อยากไปก็ได้ แต่ต้องให้ตรวจค้นตัวเสียก่อน"

"ตรวจค้นตัว?" สีหน้าฉู่หลินเปลี่ยนไป

"เจ้าอย่าได้มากเกินไป เจ้ามีสิทธิ์อันใดมาตรวจค้นตัว? บ้านเจ้าจนเสียเพียงนี้ ไป๋... สตรีผู้นี้จะมาขโมยสิ่งใดได้?"

"ก็เพราะนางเป็นโจรอย่างไรเล่า" โจวเจียวเจียวปรายตามอง

"มิให้ตรวจค้นก็มิให้ไป" ฉู่หลินโกรธจนกัดฟัน"โจวเจียวเจียว เจ้าช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง นี่มันใส่ร้ายป้ายสีชัดๆ บ้านเจ้าจนกรอบเช่นนี้ จะมีสิ่งใดให้ผู้อื่นมาขโมยได้?"

"ใครจะรู้ได้ แม้บ้านข้าจะมิมีสิ่งใด โจรก็ยังคงมา"คำเดียวจุกอกฉู่หลิน

"ท่านพ่อ!"เขาหันไปมองฉู่หง

ยังมิทันที่ฉู่หงจะได้กล่าวสิ่งใด โจวเจียวเจียวก็ร้อง"จ๊ะ" ขึ้นมาอย่างประหลาดใจ พลางสำรวจฉู่หลินตั้งแต่หัวจรดเท้า

"เจ้ามองอะไร?"ฉู่หลินรู้สึกอึดอัด

"ข้ารู้สึกว่าเจ้าแปลกประหลาด" โจวเจียวเจียวลูบคางดวงตาเป็นประกาย

"เหตุใดเจ้าจึงใส่ใจสตรีนางนี้มากนัก? หรือนางจะเป็นอนุของเจ้า?"

ฉู่หลินโกรธเคือง"เหลวไหล!"

โจวเจียวเจียวหัวเราะเยาะ "โกรธจนออกนอกหน้าแล้วรึ?"

ฉู่หลินโกรธจนพูดไม่ออก การจะปิดบังฐานะของซุนไป๋จื่อ ย่อมมิอาจยอมรับได้ความรู้สึกเช่นนี้ ช่างเลวร้ายเสียจริง!

"หากเป็นอนุของเจ้า ข้าอาจพิจารณาปล่อยนางไปสักครา ด้วยเห็นแก่หน้าท่านอาจารย์ของเจ้า แต่หากเจ้าบอกว่ามิใช่ เช่นนั้นข้าก็มิอาจปล่อยนางไปได้" โจวเจียวเจียวกล่าวอย่างมีเหตุผล

ฉู่หลินงุนงง

ชั่วขณะหนึ่ง มิรู้ว่าจะยอมรับหรือปฏิเสธดี สิ่งใดก็มิใคร่จะคุ้มค่า

"เจ้านี่สมองตื้นเขินเสียจริง" ระบบกล่าวอย่างสมน้ำหน้า

โจวเจียวเจียวกล่าว"ช่วยมิได้ ในสมองของผู้อื่นมีแต่น้ำ แต่ในสมองของเขามีแต่ซุนไป๋จื่อ"

ระบบเงียบไป

คำกล่าวนี้...ช่างร้ายกาจยิ่งนัก

ฉู่หงและท่านซุนสบตากัน แววตาเต็มไปด้วยความประนีประนอม

ท่านแรกเหลือบมองฉู่หลิน พยักหน้าเล็กน้อย

ฉู่หลินเข้าใจในทันที เต็มไปด้วยความไม่เต็มใจ แต่สตรีในอ้อมแขนสั่นเทิ้ม เขาเจ็บปวดใจยิ่งนัก

จึงกัดฟันกล่าว"คุณหนูโจว... เหตุใดต้องทำให้ข้าลำบากเช่นนี้ เมื่อทราบว่าข้าต้องการปกป้องสตรีนางนี้ ย่อมเข้าใจข้าใช่หรือไม่?" กล่าวพลางมองโจวเจียวเจียวด้วยสายตาหวานซึ้ง

แต่ในใจมิใคร่จะยินยอม สีหน้าจึงแข็งทื่อดูปลอมปนน่าเกลียดช่างมิอาจทนมองได้

โจวเจียวเจียวขี้เกียจจะกล่าวสิ่งใด หัวเราะเยาะ "ข้ามิใคร่จะคิดเลยว่า คุณชายฉู่ผู้หยิ่งผยอง จะเก็บเอารองเท้าเก่าที่ไลซื่อเคยใช้มา!"

"พึ่บ"ในหมู่คน มิรู้ว่าผู้ใดกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ หัวเราะออกมา

สีหน้าของฉู่หลินเขียวคล้ำ "คำกล่าวของเจ้าช่างเกินไปแล้ว!"

รองเท้าเก่า?!

เส้นความอดทนในสมองของซุนไป๋จื่อขาดผึง นางดิ้นรนจะเปิดเสื้อคลุมออก

ฉู่หลินรีบกดตัวนางไว้ ตอนนี้มาถึงขั้นนี้แล้ว หากนางเปิดเผยใบหน้า ทุกสิ่งก่อนหน้านี้ก็สูญเปล่ามิใช่หรือ?

"เจ้าอย่าได้กล่าวเหลวไหล ทำลายชื่อเสียงของผู้อื่น" เขากล่าวอย่างขุ่นเคือง "สตรีผู้นี้มิได้มีความสัมพันธ์ใดกับไลซื่อ เจ้ากลับกล่าวเช่นนั้น จงสำรวมวาจาบ้างเถิด"

โจวเจียวเจียวยกคิ้ว "ดูเหมือนเจ้าจะชอบนางมาก ถึงเพียงนี้แล้วยังปกป้องนาง เช่นนั้นซุนไป๋จื่อเล่า?"

ฉู่หลินเหลือบมองไปยังคนในอ้อมแขนโดยมิได้ตั้งใจ

"เจ้ามิได้ชอบซุนไป๋จื่อหรอกรึ?" โจวเจียวเจียวแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ

"ตอนนี้กลับมาชอบสตรีนางนี้แล้ว เช่นนั้นเจ้าจะวางซุนไป๋จื่อไว้ที่ใด?"

ฉู่หลินอับจนถ้อยคำ

นี่มิอาจตอบได้ ทั้งสองคนนี้คือคนคนเดียวกัน จะโต้เถียงไปก็มิมีประโยชน์

"เรื่องนี้มิเกี่ยวอันใดกับเจ้ามิใช่หรือ?"

"เกี่ยวหรือไม่ก็มิได้เกี่ยว" โจวเจียวเจียวดึงเก้าอี้มานั่งลง ไขว่ห้าง

"แต่ข้าเพียงสงสัยว่า ตกลงเจ้าชอบใครกันแน่? ซุนไป๋จื่อ หรือรองเท้าเก่าในอ้อมแขนนั่นกันแน่?"

"ท่านเจ้าเรือน โปรดทำตัวให้สมกับเป็นสตรีด้วย" ระบบเตือน

โจวเจียวเจียวหัวเราะเยาะ "รูปร่างเช่นข้า จะทำอย่างไรก็มิเหมือนสตรี"

"..."ระบบถึงกับพูดไม่ออก

อันที่จริง ผู้คนต่างคาดเดาได้นานแล้วว่าสตรีผู้นี้เป็นใคร การที่ฉู่หลินและท่านซุนปกป้องเช่นนั้น นอกจากซุนไป๋จื่อแล้ว ก็มิมีผู้ใดอีก

เพียงแต่เมื่อได้ฟังคำกล่าวของโจวเจียวเจียว ทุกคนต่างก็งุนงง

นางบังคับให้ฉู่หลินกล่าวออกมาให้ได้ความนั้น ต้องการจะทำสิ่งใดกันแน่?

ฉู่หลินโกรธจนตัวสั่น กัดฟันกล่าว "เจ้าอย่าได้ปากพล่อยพล่ามแต่คำว่า 'รองเท้าเก่า' เจ้ากำลังดูถูกใครกันแน่?"