ตอนที่ 25

##ตอนที่25: นางสตรีผู้นี้ช่างน่าสนใจยิ่ง

ฉู่หลินและพรรคพวกถึงกับเนื้อตัวสั่นเทิ้มด้วยโทสะ คาดไม่ถึงว่า โจวเจียวเจียวจะร้ายกาจถึงเพียงนี้!

มีเพียงโจวเสี่ยวผิง เท่านั้นที่ยืนอยู่ข้างกาย กลั้นหัวเราะจนแทบขาดใจ พี่สาวของนางช่างเก่งกาจยิ่งนัก! เพียงคำสองคำ ก็ทำให้คนเหล่านั้นหน้าเขียวคล้ำไปได้

ภายในเรือน ผู้คนต่างซุบซิบนินทา ส่วนบนหลังคาเรือนก็มีผู้กำลังชมมหรสพอยู่เช่นกัน

"ท่านจ้าว ช่างมีอุบายล้ำลึกยิ่งนัก!" สิงเฟิงเอ่ยชม

"มิใช่ข้าเก่งกาจ หากแต่เป็นนางแสดงได้ดี หากผู้แสดงมิรู้จักร่วมมือ ต่อให้ทำมากเพียงใดก็ไร้ผล" ผ่านรอยแยกของกระเบื้อง สิงเฟิงมองไปยังสตรีผู้นั้น แม้ร่างจะอ้วนท้วม แต่ดวงตากลับเปล่งประกายดำขลับ ซ่อนไว้ซึ่งเล่ห์เหลี่ยม

"น่าสนใจยิ่งนัก!" สิงเฟิงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย

ชายผู้อยู่ข้างกายกลับเบ้ปาก "หากมิใช่ท่านที่ล่อลวง ฉู่สงและพวกมา เกรงว่ามหรสพนี้คงมิอาจดำเนินต่อไปได้" สิงเฟิงมิได้โต้แย้ง เพียงแต่ตั้งใจชมมหรสพต่อไป

ภายในเรือน มหรสพกำลังดำเนินไปถึงช่วงสำคัญ โจวเจียวเจียวรุกไล่ไม่ลดละแม้แต่น้อย

"หากสตรีผู้นี้เป็นอนุของท่าน ก็จงตอบรับเสียตรงนี้ และต่อไปห้ามมีความสัมพันธ์ใดๆ กับซุนไป๋จื่ออีก"

"เหตุใดข้าต้องทำตามเจ้าด้วย เจ้าเป็นใครกัน?" ฉู่หลินได้ยินดังนั้นก็แทบคลั่ง จ้องเขม็งไปยังนางอย่างดุดัน

"ก็เพราะข้าก็เป็นชาวบ้านคนหนึ่งในหมู่บ้านนี้เช่นกัน!" เมื่อเทียบกับความโกรธเกรี้ยวของเขา โจวเจียวเจียวกลับดูสงบกว่ามากนัก

"เจ้าไม่มีสิทธิ์มาสั่ง! ข้าจะคบกับใครก็มิใช่ธุระของเจ้า อย่าคิดว่าหากข้ามิคบกับ ไป๋จื่อ แล้วข้าจะคบกับเจ้า!" อีอ้วนคงจะอยากได้เขาเป็นแน่ น่าสะอิดสะเอียน! ฉู่หลินแสดงสีหน้าขยะแขยง

โจวเจียวเจียวเห็นดังนั้นก็อดเหลือบมองบนมิได้ ชายผู้นี้หลงตัวเองเกินไปหรือไม่?

"ข้ามิอยากสนทนาเรื่องนี้กับท่าน ตอนนี้ท่านก็แค่บอกมา ว่าจะเอาสตรีที่ไม่ชัดเจนผู้นี้ หรือจะเอาซุนไป๋จื่อ"

ฉู่หลินกัดฟันกล่าว"ช่างไร้สาระยิ่งนักนี่มันเรื่องของข้า ต่อให้ข้าจะเอาทั้งสองคนมันก็มิเห็นจะเป็นไร!"

โจวเจียวเจียวหัวเราะ "เกรงว่าคงมิได้"

"เจ้าหมายความว่าอย่างไร?"

"คุณชายฉู่ซุนไป๋จื่อ เป็นถึงดอกไม้งามแห่งหมู่บ้าน หากท่านเหยียบเรือสองแคม มิเพียงแต่จะทำให้เขาเสียใจ ชื่อเสียงของเขาก็จะเสียหาย ท่านว่าจริงหรือไม่ท่านผู้เฒ่าซุน?" โจวเจียวเจียวชี้ไปยัง ซุนไป๋จื่ออย่างจงใจ ทำให้ผู้เฒ่าซุนทำตัวไม่ถูก

ใบหน้ามันเยิ้มราวกับจานสี เปลี่ยนจากเขียวเป็นขาว จากขาวเป็นดำ

"เจ้าต้องการอะไรกันแน่?"

โจวเจียวเจียวยักไหล่ "ข้ามิได้ต้องการอะไร ข้าเพียงแต่หวังดีต่อ ซุนไป๋จื่อเท่านั้น"

"โฮสต์ เจ้าช่างร้ายกาจยิ่งนัก" ระบบโพล่งออกมาอย่างกะทันหัน

โจวเจียวเจียวครางอย่างเกียจคร้าน "บังอาจมายั่วข้า ข้าจะทำให้มันมิมีที่ยืน" นี่คือสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก หากยอมรับฐานะของซุนไป๋จื่อ ชื่อเสียงของนางก็จะป่นปี้ หากไม่ยอมรับการแต่งงานของนางกับฉู่หลินก็จะจบสิ้นลง

ในหัวของฉู่หลินอื้ออึงไปหมด ไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรดี ราวกับว่าไม่ว่าจะพูดอะไรก็เป็นทางตัน...

ชั่วขณะหนึ่ง ไม่มีผู้ใดเอื้อนเอ่ย คงไว้แต่ความเงียบงัน

"คุณชายฉู่ท่านคิดดีแล้วหรือว่าจะเอาซุนไป๋จื่อผู้บริสุทธิ์ หรือจะเอาสตรีที่ถูกชายอื่นทอดทิ้ง?" ฉู่หลินร้อนรนจนเหงื่อไหลท่วมหน้าผาก โจวเจียวเจียวผู้นี้ เหตุใดจึงเร่งเร้าเหมือนยมทูต?

เมื่อเห็นเขาไม่ตอบ โจวเจียวเจียวก็หัวเราะเยาะ

"คุณชายฉู่ข้าไม่เข้าใจจริงๆ คนทั่วไปเขาก็รู้ว่าจะเลือกอะไรมิใช่หรือ?" เมื่อนางกล่าวเช่นนี้ ผู้คนก็มองไปยังฉู่หลิน ด้วยสายตาที่แปลกประหลาดมากยิ่งขึ้น

ฉู่หลินรักษาหน้ายิ่งนัก สิ่งที่เขาสนใจที่สุดคือความคิดเห็นของผู้อื่น บัดนี้เขาแทบจะทนไม่ไหว ตะโกนออกมาอย่างเกรี้ยวกราด "โจวเจียวเจียว! เจ้ามันร้ายกาจเกินไป ที่ริมน้ำเจ้าเป็นคนพาตัว ไป๋จื่อไป ทุกอย่างล้วนแต่เป็นการจัดฉากของเจ้า!"

"คุณชายฉู่ ท่านรู้ตัวหรือไม่ว่ากำลังพูดอะไร?"

"ข้ารู้ดี วันนี้ข้าจะเปิดโปงความจริงของเจ้า!" ฉู่หลินรู้ดีว่านางปากเก่ง คิดว่าไม่ควรให้นางได้พูด

"ทุกอย่างล้วนแต่เป็นแผนการของเจ้า เจ้าจะพูดอะไรก็ไร้ประโยชน์ ข้าคือพยาน!"

โจวเจียวเจียวหัวเราะเบาๆ ชูนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้ว

"ประการแรก ข้าไม่เคยไปที่ริมน้ำอะไรนั่นเลย คืนนี้ข้าพาน้องสาวไปหาหมอ" กล่าวพลางชูนิ้วที่สองขึ้น

"ประการที่สองซุนไป๋จื่อจะไปที่ริมน้ำทำไม?"เมื่อกล่าวเช่นนี้สีหน้าของฉู่หลินก็เปลี่ยนไปทันที

ชาวบ้านที่อยู่ในเหตุการณ์มองไปยังเขา แล้วมองไปยังสตรีที่อยู่ในอ้อมแขนของเขา ต่างก็แสดงสีหน้าเข้าใจอย่างคลุมเครือ

โจวเจียวเจียวกลับคิดว่ายังไม่พอ เรื่องเช่นนี้ต้องพูดให้ชัดเจนจึงจะสนุก

ดังนั้นนางจึงชูนิ้วที่สามขึ้น

"ประการที่สาม บิดาข้าเคยกล่าวไว้ว่า มีแต่สตรีที่ไปพบชู้เท่านั้นที่จะไปที่ริมน้ำในยามวิกาลเพื่อพบปะกับชู้รัก เมื่อครู่ท่านบอกว่าท่านเป็นพยาน เช่นนั้นในตอนนั้นท่านและ ซุนไป๋จื่อ ก็อยู่ที่ริมน้ำด้วยกันแล้วกระมัง? คราวนี้ข้าเข้าใจแล้ว ไม่น่าเล่าคุณชายฉู่ถึงต้องอาบน้ำกลางดึก ที่แท้ก็เพราะตื่นเต้นเกินไปจนพลัดตกน้ำไปเสียแล้วกระมัง?"

"พรู!" ไม่รู้ว่าผู้ใดกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่

จากนั้นในฝูงชนก็มีเสียงหัวเราะกลั้นดังขึ้นเป็นระลอก

พลัดตกน้ำอะไรกัน... ช่างน่าตื่นเต้นยิ่งนัก!

ใบหน้าของฉู่หลินเขียวบ้างขาวบ้าง จนไม่กล้าเงยหน้าขึ้น

โจวเจียวเจียวกลับเท้าคางอ้วนกลมเล็กน้อย ยิ้มจนตาหยี

"ท่านผู้เฒ่าซุน เมื่อครู่ท่านยังบอกว่าบุตรีของท่านนอนหลับอยู่ที่บ้าน มิได้ไปที่ใด แต่คุณชายฉู่กลับบอกว่านางไปที่ริมน้ำ" ท่านผู้เฒ่าซุนจ้องมอง ฉู่หลินอย่างขุ่นเคือง เดิมทีคิดว่าเด็กหนุ่มผู้นี้ฉลาดพอตัว วันนี้เมื่อได้เห็นกลับเป็นเช่นนี้

ฉู่หงทนฟังต่อไปไม่ไหวจึงกล่าวเสียงดัง"พอได้แล้วโจวเจียวเจียว เจ้าต้องการอะไรก็พูดมาตรงๆ เถิด"ในฐานะผู้ใหญ่บ้านเมื่อเขาเอ่ยปาก ผู้คนก็เงียบลงโดยอัตโนมัติ

สำเร็จ! โจวเจียวเจียวเลิกคิ้วขึ้นอย่างไม่อาจสังเกตได้

"ที่จริงข้าก็มิได้ต้องการอะไรมาก เพียงแต่อยากให้ท่านผู้ใหญ่บ้านเป็นธุระให้" ฉู่หงขมวดคิ้ว"ว่ามา"

"เรื่องของน้องสาวข้า ท่านน่าจะทราบ" โจวเจียวเจียวถูมือเข้าด้วยกัน ประสานมือทั้งสองไว้ใต้คาง กล่าวช้าๆ "ข้าเป็นเพียงสตรีอ่อนแอไร้ที่พึ่ง มิอาจปกป้องน้องสาวได้ มิมีหนทางอื่น จึงต้องขอความช่วยเหลือจากท่าน"

ที่แท้ก็รออยู่ตรงนี้นี่เอง ฉู่หงหัวเราะเยาะในใจแต่สีหน้ายังคงสงบ"เจ้าต้องการอะไร?"

"เช่นนั้นข้าจะพูดตรงๆ เลย" โจวเจียวเจียวหัวเราะ

"ขอให้ท่านเป็นธุระให้ หลิ่วชุนสุ่น คืนเงินสินสอดที่ได้มาจาก ฉู่สงกลับไปนับแต่นี้ไปน้องสาวข้าและฉู่สง จะมิข้องเกี่ยวกันอีกต่อไป เขาจะต้องไม่มายุ่งวุ่นวายอีก"

ฉู่หงมิได้คิดอะไร"ตกลง"

"ท่านช่างง่ายดายยิ่งนัก" โจวเจียวเจียวหัวเราะเยาะ "แต่ท่านสามารถเป็นเจ้าของ ฉู่สงได้หรือไม่?"

ฉู่หงมิได้กล่าวอะไร

โจวเจียวเจียวจงใจถอนหายใจ

"ที่จริงหากท่านทำมิได้ก็ไม่เป็นไร ข้าจะคิดหาวิธีอื่นเพราะฉู่สง เป็นบุคคลที่เก่งกาจที่สุดในหมู่บ้านจริงๆ"

`