ตอนที่ 47

**ตอนที่47 ข้าขอเชิญท่านชมมหรสพ**

"เกิดสิ่งใดขึ้น?" สิงเฟิงเอ่ยถามด้วยสีหน้างุนงงเป็นยิ่งนัก

โจวเจียวเจียวในใจนั้นแสนสับสนยิ่งนัก กระทั่งบังเกิดโทสะอยู่บ้าง "มิมีสิ่งใด ท่านจงตั้งใจจับตาดูท่านหมอจ้าวเถิด มีแต่ท่านที่ให้ความช่วยเหลืออย่างจริงจัง ข้าจึงจะสามารถค้นพบเล่ห์กลของท่านหมอจ้าวได้" นางกล่าวอย่างไม่แสดงอาการใดๆ

"เมื่อข้าให้คำมั่นแล้ว ย่อมต้องกระทำอย่างจริงจังเป็นธรรมดา" สิงเฟิงแย้มยิ้ม นัยน์ตาดำขลับเลื่อนลอยเล็กน้อย จ้องมองใบหน้าเล็กของนาง "แล้วหากท่านสำเร็จ จะมีผลดีอันใดแก่ข้า?"

"ผลดีค่อยกล่าวภายหลัง คืนนี้ข้าขอเชิญท่านชมมหรสพ"

สิงเฟิงชะงักงันไป"อืม?" สายตาของเขาสำรวจไปทั่วร่างของโจวเจียวเจียว แต่แรกเริ่มเขาก็สงสัยแล้วว่า เหตุใดหนูน้อยผู้นี้จึงสวมชุดสีขาวในยามค่ำคืนอันมืดมิดเช่นนี้ หากต้องการความสะดวกในการกระทำ มิควรเปลี่ยนเป็นชุดคลุมสีดำสนิทหรอกหรือ?

โจวเจียวเจียวยักคิ้วขึ้น "เดี๋ยวท่านก็จักรู้เอง แต่ข้ายังมีข้อเรียกร้องอีกประการหนึ่ง"

"ว่ามา"

"ท่านต้องเปลี่ยนเป็นชุดสีขาวเช่นกัน"

สิงเฟิงบังเกิดความฉงนอยู่บ้าง "ออกไปข้างนอกในยามราตรี สวมชุดสีขาว จะมิเป็นการเด่นชัดเกินไปหรอกหรือ?"

"มิเป็นไรมหรสพในวันนี้ ต้องชมด้วยชุดสีขาวเท่านั้น" โจวเจียวเจียวกล่าวอย่างจริงจังเป็นอย่างยิ่ง กระดานคิดเล็กๆ ในใจของนางก็คำนวณดังเปาะแปะ

สิงเฟิงกลับลังเลอยู่บ้าง หากเป็นเพียงตัวเขาผู้เดียวก็แล้วไป แต่หากคนทั้งสองสวมชุดสีขาวในยามราตรี มิเป็นการเด่นชัดเกินไปหรอกหรือ?

โจวเจียวเจียวมองออกถึงความลังเลของเขา ดวงตาเป็นประกายวาววับ เริ่มประจบสอพลออย่างไม่คิดมูลค่า

"โอ้โฮท่านพี่ ข้าขอเรียนตามตรงนะเจ้าคะ ข้าเพียงแค่รู้สึกว่าท่านสวมชุดสีขาวแล้วหล่อเหลาที่สุด ราวกับเทพเซียนลงมาจุติ ผู้คนเห็นแล้วมิอาจละสายตา ข้าอยากเห็นอีกสักครั้งจริงๆ" กล่าวจบ นางก็ประสานนิ้วเข้าด้วยกัน ทำท่าทีเขินอาย

"จริงหรือ?" มุมปากของสิงเฟิงยกขึ้นเล็กน้อย ต้องกล่าวว่าท่าทางคลั่งไคล้ของนางนั้นช่างน่าขันยิ่งนัก

"แน่นอนเจ้าค่ะ!" โจวเจียวเจียวกล่าวอย่างหนักแน่น ดวงตาดำขลับคู่หนึ่งกระพริบถี่ๆ ดูจริงใจเป็นพิเศษ "ข้าจะหลอกลวงท่านหรือ? ข้าเคยหลอกลวงท่านหรือไม่? ข้าเป็นเด็กซื่อสัตย์ ข้าไม่เคยกล่าวเท็จ" ดูเหมือนว่าจนถึงตอนนี้จะยังไม่เคย

สิงเฟิงเห็นว่าตนเองเข้าใจทุกสิ่งเกี่ยวกับนางเป็นอย่างดี จึงพยักหน้าอย่างสงวนท่าที "ก็เอาเถิด ข้าจะสนองจินตนาการของท่านก็แล้วกัน" เขายื่นมือแตะหน้าผากของโจวเจียวเจียว แล้วหมุนกายเดินจากไปอย่างเชื่องช้า ท่วงทีราวกับกำลังเดินเล่น ทว่าเพียงชั่วพริบตาก็หายลับไปในความมืดมิด

โจวเจียวเจียวลูบหน้าผาก เผยรอยยิ้มออกมา แก้มกลมป่องปรากฏร่องรอยของความเจ้าเล่ห์

ระบบรู้สึกถึงลางร้าย "เจ้าคิดจะทำสิ่งใด?"

"ท่านทายสิ"

"..." ระบบจะไปทายได้อย่างไรกัน? รีบกล่าว "เจ้าอย่าคิดทำร้ายเขานะ ถึงแม้เขาจะปิดบังอะไรบางอย่างจากเจ้า แต่เขาก็เป็นคนดีเป็นคนดีอย่างยิ่ง!"

"ท่านรู้ได้อย่างไรว่าเขาเป็นคนดี?"

ระบบร้อนรนจนแทบคลั่ง "ข้ารู้ได้อย่างไรน่ะหรือ? ก็เพราะว่าเขาคือ..." เสียงพลันเงียบลง เมื่อเห็นสีหน้ายิ้มเยาะของโจวเจียวเจียว ระบบก็อุทานในใจว่าเกือบไปแล้ว! เกือบโดนเจ้าบ้านี่หลอกเอาข้อมูลไปแล้ว!

"ทำไมไม่พูดต่อล่ะเขาคืออะไร?" โจวเจียวเจียวถามด้วยรอยยิ้ม

ระบบกลืนน้ำลายลงคอแล้วพลันหัวเราะแหะๆ โจวเจียวเจียวพลันบังเกิดลางสังหรณ์ที่ไม่ดี

"จะให้ดี ท่านซื้อข้อมูลของเขาไปเลยดีหรือไม่? ท่านก็จะรู้เอง ไม่จำเป็นต้องมาถามข้า" ระบบเผยรอยยิ้มของพ่อค้าเจ้าเล่ห์

โจวเจียวเจียวหัวเราะ "ไปตายซะ"

"..." ระบบแทบจะร้องไห้ออกมาแล้ว ไม่ซื้อก็ไม่ซื้อ

มันคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกำชับอีกครั้ง "เจ้าอย่าหลอกลวงเขานะ เขาเป็นคนดีจริงๆ!"

"หุบปาก มิเช่นนั้นข้าจะถอดปลั๊กท่าน"

"เจ้าใจร้ายเจ้าไร้ความปราณี เจ้าหาเรื่องใส่ตัว!"

โจวเจียวเจียวหัวเราะเยาะ "ถอดปลั๊ก"

ระบบรีบหลบหนีไปในทันที

รออยู่ครู่หนึ่งสิงเฟิงก็มาถึงสวมชุดสีขาว รูปร่างสูงโปร่งสง่างาม ออร่าเซียนแผ่ซ่านไปทั่วร่าง โจวเจียวเจียวอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา หล่อเหลาเกินไปแล้ว! แม้ว่านางจะไม่ชอบคนผู้นี้ แต่ใบหน้าของเขานั้นไร้ที่ติจริงๆ คิ้วเฉียงที่พาดผ่านขมับ ดวงตาเรียวยาวลุ่มลึก และเส้นสายที่สมบูรณ์แบบบนใบหน้า โจวเจียวเจียวเคยเห็นชายหนุ่มรูปงามมาก็มิใช่น้อย แต่ทุกครั้งที่ได้พบเขา นางก็อดไม่ได้ที่จะเสียสติ จ้องมองเขาอย่างไม่วางตา

สิงเฟิงยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ยกมือดีดหน้าผากของนาง เมื่อเห็นนางกุมหน้าผากทำปากยื่น ดวงตาของเขาก็ปรากฏร่องรอยของความขบขัน

"มองอะไร?"

"มิได้มองสิ่งใด" โจวเจียวเจียวรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย นี่ก็พบกันมาหลายครั้งแล้ว เหตุใดยังต้านทานความงามของเขาไม่ได้กันนะ?

"มิใช่ว่าจะพาข้าไปชมมหรสพหรือ?" โจวเจียวเจียวจึงนึกขึ้นได้ถึงเรื่องสำคัญ ตบต้นขาแล้วดึงเขาหันหลังวิ่งไปทันที สิงเฟิงงุนงงอยู่บ้าง แต่ก็ยังคงตามนางไป คนทั้งสองเดินลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอย มาถึงประตูหลังของจวนฉู่ โจวเจียวเจียวปล่อยมือจากเขาเท้าสะเอว "พาข้าขึ้นไป"

"ไปไหน?"

"บนหลังคา" สำหรับการให้เขาพาตนขึ้นไปบนหลังคานั้น โจวเจียวเจียวมิได้รู้สึกละอายใจแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามกลับเป็นไปอย่างเปิดเผยและชอบธรรม! สิงเฟิงโอบเอวนางเข้ามาในอ้อมแขน ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าตนเองถูกใครบางคนกอดเอาไว้ เขาก้มลงมองเห็นนางเงยหน้าเล็กๆขึ้นมา"ไปสิ"

"..."ช่างเถิด เขาควรรู้ตั้งนานแล้วว่าสตรีผู้นี้มิรู้จักคำว่าเหนียมอาย คนทั้งสองขึ้นไปบนหลังคา ย่องเบาหมอบอยู่บนกระเบื้องหลังคา

"เจ้าจะพาข้ามาดูมหรสพอะไร?" โจวเจียวเจียวทำท่าทางลึกลับ ส่งเสียง"ชู่ว"มองไปรอบๆราวกับเป็นโจร "ข้าจะเล่าให้ท่านฟัง สมัยก่อนมีสตรีคนหนึ่งชื่อชุนฮวา ชื่นชอบฉู่หลิน..."

หลังจากที่โจวเจียวเจียวเล่าเรื่องราวของชุนฮวาจบ สิงเฟิงก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อเห็นสีหน้าไม่พอใจของนาง เขาก็เข้าใจในทันทีลดเสียงลงเช่นกันถามข้างหูของนาง"ดังนั้น เจ้าต้องการสั่งสอนฉู่หลินสักหน่อย"

"ถูกต้อง!" โจวเจียวเจียวพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว ปลายติ่งหูสัมผัสกับความนุ่มนวล อดไม่ได้ที่จะขนลุกซู่ ตกใจจนแทบจะกระโดดขึ้น! นางกุมหู มองเขาด้วยดวงตาเบิกกว้าง "ท่านทำอะไร?"

สิงเฟิงทำสีหน้าไร้เดียงสา ยื่นมือดึงโจวเจียวเจียวเข้ามาใกล้ "ซื่อสัตย์หน่อย ตกลงไปข้าต้องช่วยเจ้าอีก"

โจวเจียวเจียวค้อนเขา มองค้อนแล้วคลึงติ่งหู รู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างยิ่ง ฉู่หลินในห้องกำลังดุด่าบ่าวรับใช้อย่างเกรี้ยวกราด "ข้าจะออกไปข้างนอกเจ้าอย่ามาขวางข้า"

"คุณชาย นี่เป็นคำสั่งของท่านผู้เฒ่า..."

"ไสหัวไป!นั่นคือบิดาของข้า เขาจะไม่อนุญาตให้ข้าออกไปได้อย่างไร? ต้องเป็นไอ้ทาสรับใช้เช่นเจ้าไปพูดอะไรกับบิดาของข้าแน่ๆ! ข้าจะตีเจ้าให้ตาย!"

"เพี้ยะ!" ฉู่หลินตบหน้าบ่าวรับใช้ แล้วไล่เขาออกไป ปิดประตูอย่างขุ่นเคือง พึมพำด่าทอ โจวเจียวเจียวยกยิ้มเย็นชาขึ้นที่ริมฝีปาก ดีดก้อนหินที่กำอยู่ในมือออกไป ถูกหน้าต่างอย่างจัง! "เพล้ง!" เสียงดุด่าพลันเงียบลง หลังจากความเงียบงัน เสียงของฉู่หลินก็ดังขึ้นจากข้างใน "ใคร?"เมื่อฟังดีๆ จะพบว่าเสียงนั้นสั่นเครืออยู่บ้าง

โจวเจียวเจียวเบ้ปาก "หากมิได้กระทำความผิด เหตุใดจึงต้องหวาดกลัวผีมาเคาะประตู" นางหันไปมองสิงเฟิง แล้วพลันยิ้มให้เขาอย่างหวานหยดย้อย สิงเฟิงชะงักงันไปในทันที นี่เป็นครั้งแรกในรอบนานมานี้ที่สตรีผู้นี้แสดงรอยยิ้มให้เขา

"เอี๊ยด" ฉู่หลินเปิดประตูห้อง เอามือข้างหนึ่งจับกางเกง ยื่นหน้าออกมามองข้างนอก โจวเจียวเจียวมิรู้ว่าไปนำผ้าขาวมาจากที่ใด คลุมศีรษะของสิงเฟิงแล้วผลักเขาลงไป!