ตอนที่ 5

##บทที่5ยอดฝีมือนารี

โจวเจียวเจียวพาสาวน้อยโจวเสี่ยวผิงกลับมาถึงเรือนกระนั้นหลิ่วชุนสุ่นกับโจวพ่านพ่าน เห็นร่างอาบเลือดของเสี่ยวผิงก็ตกใจจนหน้าซีดเผือด

"เฮอะ!" โจวเจียวเจียวแสยะยิ้มเย็น ชนเช่นพวกนาง จะมีจิตสำนึกผิดชอบชั่วดีได้อย่างไร? มิใช่ว่าก่อกรรมทำเข็ญไว้มาก จึงหวาดกลัวต่อภูตผีปีศาจดอกหรือ!

"พวก...พวกเจ้า..." โจวเจียวเจียวตวัดสายตาคมกริบ "รินน้ำ!" น้ำเสียงดุดันปานราชสีห์คำราม ทำให้โจวพ่านพ่านสะดุ้งเฮือก รีบรุดไปยังห้องครัวเพื่อต้มน้ำแต่โดยดี

นางหวาดหวั่นต่อการลงไม้ลงมือของเจียวเจียวยิ่งนัก บิดามิอยู่ นางจะหาใครมาสั่งสอนนางได้เล่า จึงจำต้องกล้ำกลืนฝืนทน

เจียวเจียววางเสี่ยวผิงลงบนเตียง ใช้ผ้าชุบน้ำอุ่นเช็ดคราบโลหิตอย่างเบามือ บาดแผลเก่าใหม่ซ้อนทับกัน บางแห่งกลายเป็นหนอง บางรอยลึกถึงกระดูกขาวโพลน บาดแผลเหล่านี้ นางเองก็เคยประสบมาแล้ว แต่เลือกที่จะอดทนต่อความเจ็บปวดเอง เสี่ยวผิงเป็นเพียงเด็กหญิงร่างเล็กผอมแห้ง มิสิ้นชีพเสียก่อนนับว่าบุญแล้ว

โชคดีที่นางเคยร่ำเรียนวิชาห้ามเลือดมาบ้าง ทั้งยังป้อนยาให้เสี่ยวผิง อาการจึงทุเลาลงบ้าง

"ติ๊งต่อง– ระบบโอนเงินเข้าบัญชี 1,500เหรียญทอง สำเร็จภารกิจช่วยเหลือผู้อื่น รับรางวัลพิเศษ500เหรียญทอง รายการภารกิจได้รับการปรับปรุงแล้ว โปรดพยายามต่อไปนะเจ้าคะ" สองพันเหรียญทอง!

โจวเจียวเจียวเบิกบานใจยิ่งนัก ความรู้สึกนี้ช่างหอมหวานเกินบรรยาย! ราวกับได้ขึ้นสวรรค์

ทว่าสิ่งแรกที่เจียวเจียวปรารถนามิใช่ยาบำรุงกำลัง หากแต่เป็นยาสมานแผลและห้ามเลือด โชคดีที่ยาทั้งหลายเหล่านี้เป็นของสามัญประจำบ้าน มิใช่ของหายากราคาจึงมิสูงนัก รวมเบ็ดเสร็จแล้วใช้จ่ายไปเพียงห้าร้อยเหรียญทอง

ขวดยามากมายปรากฏขึ้นตรงหน้าอย่างรวดเร็ว ประสิทธิภาพช่างน่าทึ่ง! เจียวเจียวทายาให้เสี่ยวผิงก่อน จากนั้นจึงซุกซ่อนยาที่เหลือไว้ใต้เตียง เตรียมพร้อมสำหรับสถานการณ์ฉุกเฉิน

"พี่... เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ หากฉู่สงทราบเข้าจะทำอย่างไรดี ท่านพี่จะเป็นเช่นไร..." เสี่ยวผิงอ่อนแรงยิ่งนัก แต่ยังคงเป็นห่วงพี่สาว การเสี่ยงชีวิตมาช่วยนาง เป็นเรื่องอันตรายอย่างยิ่ง

"มิต้องกังวลอย่ากลัวข้ามีหนทาง" เจียวเจียวลูบหน้าผากน้องสาวอย่างอ่อนโยน ณที่แห่งนี้ มีเพียงนางและเสี่ยวผิงเท่านั้นที่สามารถพึ่งพาอาศัยกันได้

หลังจากดูแลเสี่ยวผิงเป็นอย่างดีแล้ว โจวเจียวเจียวกลับไปยังห้องของตน ถูมือเข้าหากันกัดฟันกรอด ตัดสินใจใช้เงินหนึ่งพันเหรียญทองซื้อยาบำรุงกำลังชนิดพิเศษ

เม็ดยาคล้ายขนมหวาน"แมลทีสเซอร์" ปรากฏขึ้นในมือของนาง

สิ่งนี้ จะมีอานุภาพถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?

ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม!

โจวเจียวเจียวกลืนเม็ดยาลงไปในคราเดียว ห่วงยางรอบเอวพลันลดลงไปหนึ่งส่วน ช่างน่าอัศจรรย์ยิ่งนัก! เจียวเจียวผอมลงไปห้ากิโลกรัม รู้สึกเบาสบายตัวยิ่งนัก

แต่เพียงเท่านี้ยังไม่เพียงพอ หนทางข้างหน้ายังคงยากลำบาก นางต้องเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ระยะยาว ฝึกมวยจีนชุดหนึ่ง เพื่อคลายเส้นคลายเอ็น พลันได้ยินเสียงผิดปกติหน้าประตู

ออกจากห้องมา โจวเจียวเจียวมองไปยังทิศทางนั้น เห็นเงาร่างคนอยู่ไกลๆ นางมิเคยหวาดหวั่นต่อสิ่งใด หากมีผู้ใดประสงค์ร้าย นางจักต้องดูให้เห็นว่า เป็นผู้ใดกัน

ทันทีที่นางเข้าไปใกล้ บุรุษผู้นั้นก็หันกายกลับมา

เขาผู้นั้นเอง

วันนี้เขามิได้สวมชุดขาว หากแต่เป็นชุดดำสนิท กลืนหายไปในความมืดมิด คลึงพัดในมือกล่าวอย่างแผ่วเบา"ยอดฝีมือนารีเพียงไม่กี่ชั่วยาม ก็สามารถทำความคุ้นเคยกับจวนฉู่ได้เป็นอย่างดี" น้ำเสียงของเขาแผ่วเบา มิได้ใช้กำลังมากนัก

เขาทราบว่าเป็นนาง

โจวเจียวเจียวหัวเราะ "ข้าเพียงต้องการช่วยเหลือคนของข้าเท่านั้น" เขาทราบแล้วอย่างไรหากต้องการเปิดโปง นางคงมิได้มาที่นี่ในค่ำคืนนี้

"กล้าหาญยิ่งนัก"ฉู่หลินแบพัดออกกล่าวอย่างเชื่องช้า

"น้อมรับคำชม"อันที่จริง การมีชีวิตรอดอยู่ที่นี่ ยังดีกว่าการเป็นทหารรับจ้างเสียอีก โจวเจียวเจียวพึงพอใจแล้ว

"โจวเจียวเจียวนามของเจ้าใช่หรือไม่"น้ำเสียงของฉู่หลินแฝงไว้ด้วยความขบขัน

โจวเจียวเจียวมิได้กล่าวสิ่งใด ถือเป็นการยอมรับโดยปริยาย หันไปถามเรื่องอื่น

"เด็กเหล่านั้น ท่านปล่อยตัวพวกเขาออกมา ใช่หรือไม่อาจมิใช่ตัวท่านเอง แต่ก็ต้องเป็นฝีมือของท่าน"

"ถูกต้อง"ยอมรับอย่างรวดเร็ว ราวกับทุกสิ่งอยู่ในกำมือของเขา ราวกับทุกสิ่งอยู่ในแผนการของเขา

มิแสดงอาการใดๆ ทั้งยังปัดความรับผิดชอบ เขาช่างเฉลียวฉลาดนัก

"นับว่าท่านยังมีจิตใจดีงาม มิเช่นนั้น ข้าคงคิดว่าท่านเป็นพวกสมรู้ร่วมคิดกับคนพาล" ฉู่หลินยิ้มกว้างยิ่งขึ้นเพียงชั่วพริบตา ก็หายตัวไปจากสายตาของโจวเจียวเจียว

นางมิอาจหยั่งถึงความลึกซึ้งของเขาได้ เพียงแต่ไม่อยากข้องเกี่ยวใดๆ กับเขาอีกต่อไปเขาอันตรายยิ่งนัก

...

รุ่งอรุณของวันใหม่ เรื่องราวของฉู่สงแพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้านเฉียนสุ่ย

ตั้งแต่เช้าตรู่ ประตูบ้านของโจวเจียวเจียวก็ถูกทุบอย่างบ้าคลั่ง "โจวเจียวเจียวเปิดประตูเปิดประตูเร็วเข้า!" โจวเจียวเจียวอดกลั้นความโกรธ ลุกขึ้นจากเตียงเปิดประตูอย่างแรง

"จะทำอะไร!" โจวพ่านพ่านยิ้มอย่างสมใจ "เมื่อคืนข้าเห็นเจ้าพา โจวเสี่ยวผิงกลับมา หรือว่าคนที่วางเพลิงที่ ฉู่สงก็คือเจ้า!" เพียงเพราะเรื่องนี้?

โจวเจียวเจียวเหลือบมองอย่างเย็นชา ยอมรับโดยดุษฎี"ถูกต้องข้าเอง"

"เป็นเจ้าจริงๆด้วยข้ารู้อยู่แล้วเจ้าคอยดูข้าจะไปบอกฉู่สง ว่าเจ้าคือคนที่เผาฉางข้าวของเขาเมื่อคืนนี้" โจวเจียวเจียวหันกายกลับ หาวหวอด"เชิญตามสบาย"

โจวพ่านพ่านรู้สึกแปลกประหลาด คนปกติมิควรหวาดกลัวหรอกหรือ เหตุใด... เหตุใดนางจึงมิหวาดกลัวเลย!

"ไปสิเหตุใดจึงมิไป"

"เหตุใดเจ้าจึงมิห้ามข้า" โจวพ่านพ่านพลันขลาดเขลาขึ้นมา

โจวเจียวเจียวขี้เกียจจะมองนาง "เจ้าเชื่อฉู่สงแล้วคิดว่าฉู่สงจะเชื่อเจ้าหรือ?อย่างไรเสีย เจ้าก็มีรูปร่างหน้าตาดี ใครจะรู้ว่าหลังจากเจ้าไปแล้วจะเกิดอะไรขึ้น..."

สีหน้าของโจวพ่านพ่านเปลี่ยนไปทันที ใบหน้าเขียวคล้ำ

"อีกอย่างต่อให้ฉู่สงเชื่อในสายตาของเขา พวกเราก็เป็นครอบครัวเดียวกัน เจ้าแปดเปื้อนไปมากน้อยเพียงใด ใครจะเชื่อ เจ้าจะรู้ได้อย่างไรว่า เขาจะไม่จัดการเจ้าก่อน?" โจวเจียวเจียวกล่าวอย่างรื่นรมย์ แต่สีหน้าของโจวพ่านพ่านกลับเปลี่ยนจากแดงเป็นเขียว จากเขียวเป็นขาวดูน่าขันยิ่งนัก

"ข้า..." โจวเจียวเจียวตวาดเสียงดัง "ไปสิ!" โจวพ่านพ่านสะดุ้งโหยง นั่งลงกับพื้นร้องไห้

ช่างไร้ประโยชน์

นางก้าวไปข้างหน้าทีละก้าว จับคอเสื้อของโจวพ่านพ่าน กล่าวอย่างแผ่วเบา "เจ้าเพียงแค่เชื่อฟัง อย่ามายั่วยุข้า ข้าสามารถรับประกันได้ว่า เจ้าจะปลอดภัยมิเช่นนั้น เจ้าจะต้องตายก่อนข้าแน่นอน" นางมิได้กล่าวเท็จแม้แต่น้อย โจวพ่านพ่านเบิกตากว้าง มิกล้าแม้แต่จะร้องไห้ ได้แต่พยักหน้า

โจวเจียวเจียวสะบัดมือ โจวพ่านพ่านก็รีบวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

วันนี้เป็นวันที่ท้องฟ้าสดใส

โจวเจียวเจียวเอนกายลงบนเตียง เริ่มทำความคุ้นเคยกับระบบนี้ มิใช่ว่าระบบภารกิจได้รับการปรับปรุงแล้วหรอกหรือ?

เมื่อเปิดหน้าต่างภารกิจ ก็ถึงกับตะลึงงัน

ภารกิจมากมายถึงเพียงนี้เชียวหรือ!

"ใช่แล้วท่านที่รัก มิใช่เพียงแต่ภารกิจปราบปรามความชั่วร้ายเท่านั้น แต่ยังมีภารกิจสร้างความร่ำรวยอีกด้วย นำพาท่านไปสู่การเป็นสตรีนางแกร่งอันดับหนึ่งแห่งต้าจาว" ช่างน่าสนใจยิ่งนัก

โจวเจียวเจียวไล่สายตาลงไป พบภารกิจสุดท้ายในหน้าแรก "กำจัดฉู่สงค่าตอบแทนสามหมื่นกำหนดเวลาสามเดือน"