ตอนที่ 173

***บทที่ 173: วิกฤตแมลงศัตรูพืช***

เสียงปีกนับล้านคู่กระพือเสียดสีกันดังระงมกึกก้องประหนึ่งเสียงกลองศึกที่รัวกระหน่ำมาจากสรวงสวรรค์ ท้องนภาที่เคยเจิดจ้าด้วยแสงตะวันยามบ่าย บัดนี้ถูกบดบังด้วยม่านเมฆสีน้ำตาลเข้มที่เคลื่อนตัวลงต่ำอย่างรวดเร็ว เงาทะมึนทาบทับลงบนผืนแผ่นดิน นำพาความเยือกเย็นและกลิ่นอายแห่งหายนะมาเยือน

หลินหว่านเอ๋อร์เร่งฝีเท้าจนแทบเหาะเหิน ร่างบางพุ่งทะยานผ่านฝูงชนที่กำลังแตกตื่นโกลาหล ชาวบ้านต่างวิ่งหนีตายเข้าบ้าน ปิดประตูหน้าต่างแน่นหนา ปากตะโกนร้องว่า "อาเพศ! สวรรค์ลงทัณฑ์!" กันจ้าละหวั่น

เมื่อนางมาถึงบริเวณไร่สวนของตน ภาพเบื้องหน้าทำให้นางต้องสูดหายใจเข้าลึก

กองทัพตั๊กแตนปาทังกาฝูงมหึมา กำลังโฉบลงกัดกินแปลงผักกาดขาวและคะน้าฮ่องเต้ที่นางฟูมฟักดูแลมาอย่างดี เสียง *กรุบกรับ* ของปากเล็กๆ นับล้านที่กำลังเคี้ยวกลืนพืชผลดังประสานกันจนน่าขนลุก พื้นที่สีเขียวขจีเริ่มแหว่งวิ่นและกลายเป็นสีน้ำตาลแห้งแล้งด้วยความรวดเร็วที่น่าตกใจ

"คุณหนู! คุณหนูมาแล้ว!" คนงานในไร่ผู้หนึ่งตะโกนขึ้น ใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตา เขาทรุดตัวลงกับพื้นอย่างหมดอาลัยตายอยาก "จบสิ้นแล้วขอรับ... ผักพวกนี้เราตั้งใจปลูกมาหลายเดือน สวรรค์ไม่เมตตา ส่งมารร้ายพวกนี้มาทำลายจนหมดสิ้น!"

เหล่าคนงานต่างพากันร้องห่มร้องไห้ บ้างก็จุดธูปกราบไหว้ขอขมาฟ้าดิน หวังให้ฝูงมัจจุราชตัวจิ๋วเหล่านี้บินจากไป

หลินหว่านเอ๋อร์กวาดตามองความเสียหาย ประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว ผักเสียหายไปราวสองส่วน... ยังไม่ถึงขั้นหายนะ แต่นี่คือเงินทองของนาง! นางจะไม่ยอมให้แมลงหน้าโง่พวกนี้มาแย่งชิงหยาดเหงื่อแรงงานของนางไปแม้แต่ใบเดียว

"หยุดร้องไห้เดี๋ยวนี้!"

สุรเสียงหวานแต่ทรงอำนาจตวาดก้อง สะกดความตื่นตระหนกของทุกคนให้ชะงักงัน หลินหว่านเอ๋อร์ยืนตระหง่าน ชี้มือไปยังฝูงตั๊กแตนที่กำลังรุมทึ้งแปลงผักด้วยแววตาเป็นประกายวาวโรจน์ มิใช่ความโกรธแค้นเพียงอย่างเดียว แต่เป็นแววตาของแม่ค้าที่มองเห็น 'โอกาส'

"พวกเจ้ามัวแต่ร้องห่มร้องไห้ มันจะช่วยให้ผักงอกกลับคืนมาหรือ? ในสายตาข้า สิ่งที่บินว่อนอยู่นี่ไม่ใช่ศัตรูพืช..." นางแสยะยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้เหล่าคนงานรู้สึกหนาวสันหลังวาบ "แต่มันคือ 'กุ้งบิน' แห่งท้องทุ่ง... มันคือเนื้อสัตว์ที่บินมาให้เรากินถึงที่!"

"คะ... คุณหนูว่ากระไรนะขอรับ?" หัวหน้าคนงานอ้าปากค้าง

"ไปเตรียมตาข่าย! ผ้าขาวบาง! หรืออะไรก็ได้ที่จับพวกมันได้ ไปเกณฑ์คนมาให้หมด ใครจับตั๊กแตนได้หนึ่งถัง ข้าจะให้ค่าแรงเพิ่มเป็นสองเท่า!" หลินหว่านเอ๋อร์สั่งการเด็ดขาด "แล้วก็ไปตั้งเตาไฟ เอาเกระทะใบใหญ่ที่สุดออกมา เทน้ำมันลงไปให้ท่วม เตรียมฟืนให้พร้อม เดี๋ยวนี้!"

แม้จะงุนงง แต่ด้วยบารมีและความเฉียบขาดของหลินหว่านเอ๋อร์ เหล่าคนงานจึงรีบแยกย้ายกันไปทำตามคำสั่ง ทิ้งความหวาดกลัวไว้เบื้องหลัง เปลี่ยนเป็นความวุ่นวายในการไล่ล่าแทน

หลินหว่านเอ๋อร์อาศัยจังหวะที่ทุกคนชุลมุน แอบล้วงมือเข้าไปในแขนเสื้อดึงเอาห่อเครื่องเทศจาก 'มิติลับ' ออกมา มันคือผงปรุงรสสูตรพิเศษที่นางผสมเอง ประกอบด้วยพริกป่นละเอียด พริกไทยป่น เกลือสมุทร และผงเครื่องเทศสีแดงฉานที่มีกลิ่นหอมฉุนกึก... หรือที่ในโลกก่อนเรียกว่า 'ผงปาปริก้าปรุงรส'

ไม่นานนัก ถังไม้ที่บรรจุตั๊กแตนจนเต็มก็ถูกลำเลียงมาวางเรียงราย เสียงดีดตัวของพวกมันดัง *แปะๆ* กระทบฝาถัง

"ตั้งไฟ!"

เปลวเพลิงลุกโชนเลียก้นกระทะใบยักษ์ น้ำมันพืชใสสะอาดเริ่มเดือดพล่านส่งควันจางๆ หลินหว่านเอ๋อร์จัดการนำตั๊กแตนที่ล้างทำความสะอาดและเด็ดปีกแข็งกับขาท่อนปลายออกแล้ว เทลงในกระทะทันที

*ซู่!*

เสียงน้ำมันปะทุเดือดดังสนั่นพร้อมกับกลิ่นหอมของโปรตีนที่ถูกความร้อนเริ่มโชยตลบอบอวล หลินหว่านเอ๋อร์ใช้ตะหลิวยาวคนอย่างคล่องแคล่ว นางรอจนกระทั่งตั๊กแตนเปลี่ยนจากสีเขียวคล้ำเป็นสีเหลืองทองอร่าม กรอบนอกนุ่มใน จากนั้นจึงตักขึ้นสะเด็ดน้ำมัน

ขั้นตอนสำคัญที่สุดมาถึง นางโรย 'ผงวิเศษ' สีแดงสดลงไป คลุกเคล้าให้เข้ากัน เสียง *กรุบ* ยามตะหลียวกระทบตัวตั๊กแตนบ่งบอกถึงความกรอบเกรียวถึงขีดสุด กลิ่นหอมเผ็ดร้อนผสมกับกลิ่นของทอดลอยฟุ้งไปตามลม เตะจมูกเหล่าคนงานและชาวบ้านที่ยืนมุงดูอยู่ห่างๆ จนต้องกลืนน้ำลายลงคอ

"ใครกล้าชิมเป็นคนแรก?" หลินหว่านเอ๋อร์ท้าทาย พลางคีบตั๊กแตนสีทองโรยผงแดงน่าทานขึ้นมาหนึ่งตัว

เด็กหนุ่มลูกจ้างคนหนึ่งที่หิวโซจนหน้ามืด ยกมือขึ้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ "ขะ... ข้าเองขอรับ"

เขารับตั๊กแตนไปหลับตาปี๋ แล้วโยนเข้าปากเคี้ยว

*กร๊อบ!*

เสียงเคี้ยวที่บ่งบอกความกรอบดังสนั่น ดวงตาของเด็กหนุ่มเบิกโพลงทันที รสชาติเค็มๆ มันๆ เผ็ดร้อนที่ปลายลิ้น ผสานกับความกรอบหอมของเนื้อตั๊กแตน มันอร่อยยิ่งกว่าเนื้อไก่หรือเนื้อหมูเสียอีก!

"อร่อย! อร่อยมากขอรับคุณหนู!" เขาตะโกนลั่น รีบคว้าอีกตัวเข้าปากทันที

เมื่อเห็นว่าไม่ตาย แถมยังอร่อย คนงานคนอื่นก็กรูกันเข้ามาลองชิม เพียงพริบตาเดียว ตั๊กแตนทอดกระทะแรกก็หายวับไปกับตา

"อย่าเพิ่งแย่งกัน! ถ้าอยากกิน ไปจับมาอีก! ยิ่งจับได้มาก ยิ่งได้เงินมาก แถมข้าจะทอดให้กินฟรี!" หลินหว่านเอ๋อร์ประกาศ

ข่าวลือเรื่อง 'เมนูเปิบพิสดาร' ของคุณหนูหลิน แพร่สะพัดออกไปเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง กลิ่นหอมยั่วน้ำลายที่ลอยไปไกลถึงในเมือง ทำให้ชาวบ้านที่เคยหวาดกลัวตั๊กแตนเริ่มมองพวกมันเปลี่ยนไป

จาก 'ภัยพิบัติ' กลายเป็น 'ลาภลอย'

ภาพที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นช่างน่าอัศจรรย์ ชาวบ้านร้านตลาด เด็กเล็ก เด็กแดง หรือแม้แต่บัณฑิตตกยาก ต่างพากันถือตะกร้า ถุงผ้า วิ่งไล่กวดตั๊กแตนในแปลงผักของหลินหว่านเอ๋อร์กันอย่างสนุกสนาน

"ตัวนั้นของข้า! อย่าแย่งนะ!"

"ทางโน้น! มันบินไปทางโน้นแล้ว รีบตะครุบเร็ว!"

หลินหว่านเอ๋อร์ยืนกอดอกบัญชาการอยู่หน้าเตา กระทะแล้วกระทะเล่าถูกทอดออกมา ขายในราคาถุงละ 5 อีแปะ ซึ่งถือว่าถูกมากสำหรับของว่างรสเลิศเช่นนี้ ชาวบ้านต่างเข้าแถวซื้อกันยาวเหยียด บ้างก็ซื้อไปกินกับสุรา บ้างก็ซื้อไปฝากลูกหลาน

ความกลัวที่มีต่อแมลงศัตรูพืชสลายหายไปจนหมดสิ้น ตอนนี้สายตาของทุกคนมองตั๊กแตนเป็นเพียงก้อนเงินบินได้

ผ่านไปเพียงสองชั่วยาม...

เสียงปีกกระพือที่เคยดังสนั่นหวั่นไหวเงียบหายไป ท้องฟ้ากลับมาสดใส ไร้เงาของเมฆตั๊กแตน

"คุณหนูขอรับ..." หัวหน้าคนงานเดินเข้ามาหาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เหงื่อโชกกายแต่แววตามีความสุข "ตอนนี้... เอ่อ... ตั๊กแตนในไร่เรา... หมดเกลี้ยงแล้วขอรับ แม้แต่ลูกเล็กเด็กแดงของมันก็ถูกชาวบ้านค้นหาตามซอกใบไม้จนไม่เหลือซาก"

หลินหว่านเอ๋อร์หัวเราะเบาๆ พลางนับเงินในถุงที่หนักอึ้ง "ดี... บอกชาวบ้านว่า ถ้าใครไปจับมาจากไร่อื่น ข้าก็รับซื้อกิโลละ 2 อีแปะ เอามาขายข้าได้ไม่อั้น!"

วิกฤตการณ์ที่น่าจะทำให้ผลผลิตเสียหายยับเยิน กลับกลายเป็นมหกรรมกินเลี้ยงครั้งใหญ่ นอกจากผักจะเสียหายน้อยกว่าที่คาดแล้ว นางยังได้กำไรจากการขายตั๊กแตนทอด และได้แรงงานฟรีมาช่วยกำจัดศัตรูพืชอีกด้วย

ช่างเป็นการพลิกวิกฤตเป็นโอกาสที่งดงามยิ่งนัก

หลินหว่านเอ๋อร์นั่งจิบชาเก๊กฮวยเย็นใจ มองดูความสงบสุขที่กลับคืนสู่ไร่สวน ทว่าในขณะที่นางกำลังจะเอนกายพักผ่อน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของม้าเร็วจากในเมืองก็ดังเข้ามาใกล้

นายทหารผู้หนึ่งกระโดดลงจากหลังม้า พร้อมกับคลี่ม้วนกระดาษประกาศของทางการ แปะลงบนป้ายประกาศหน้าไร่ของนางเสียงดัง *ปัง!*

หลินหว่านเอ๋อร์เลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย นางเดินเข้าไปดูประกาศนั้นใกล้ๆ ตัวอักษรสีทองบนกระดาษสีแดงสดเขียนข้อความเชิญชวนที่ทำให้นางต้องหรี่ตามอง

"งานประลองอาหารประจำปีแห่งเมืองหลวง... ค้นหายอดฝีมือเพื่อเป็นตัวแทนไปชิงชัยระดับแคว้น?"

มุมปากของนางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์อีกครั้ง ดูเหมือนว่าความสนุกระลอกใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น และคราวนี้เดิมพันไม่ใช่แค่ผักกาดขาว แต่เป็นชื่อเสียงและอำนาจที่นางต้องการเพื่อแผ้วถางหนทางในเมืองหลวงแห่งนี้

**[โปรดติดตามตอนต่อไป: งานประลองอาหารประจำปี]**