ตอนที่ 180
***บทที่ 180: ความจริงเปิดเผย: ค่าจ้างบาป***
บรรยากาศภายในห้องโถงรับรองแปรเปลี่ยนเป็นความโกลาหลในพริบตา เมื่อเหล่ามือปราบในชุดเครื่องแบบพุ่งตัวเข้ามาประชิดร่างของหลินต้าเจียง เสียงโซ่ตรวนเหล็กกระทบกันดังกังวานบาดแก้วหู ผสานไปกับเสียงกรีดร้องโหยหวนของลุงใหญ่ที่พยายามดิ้นรนขัดขืนราวกับสัตว์ป่าจนตรอก
"ปล่อยข้า! ข้าไม่ได้ตั้งใจ! ข้าแค่ผลักเขาเบาๆ... ข้าไม่คิดว่าเขาจะตาย!"
หลินต้าเจียงตะโกนลั่น เนื้อตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าที่เคยเย่อหยิ่งและวางอำนาจบัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด หยาดเหงื่อกาฬไหลพรากราวกับเขื่อนแตก เมื่อถูกกดหัวลงแนบกับพื้นไม้เย็นเฉียบต่อหน้าขุนนางผู้ทรงอำนาจ
นายอำเภอเจิ้งเดินย่างสามขุมออกมาจากเบื้องหน้าฉากกั้น ใบหน้าคมเข้มฉายแววรังเกียจเดียดฉันท์อย่างปิดไม่มิด เขาตวาดเสียงก้องกัมปนาทจนหลินต้าเจียงสะดุ้งเฮือก
"หุบปาก! เจ้าเดรัจฉานในคราบมนุษย์! กล้าทำร้ายพี่น้องร่วมสายเลือดเพื่อเศษเงินเพียงห้าสิบตำลึง จิตใจของเจ้าทำด้วยอะไร!"
หลินหว่านเอ๋อร์ยืนนิ่งสงบอยู่ด้านข้าง ราวกับรูปสลักน้ำแข็ง ดวงตาดอกท้อที่เคยสดใสบัดนี้ลึกล้ำและดำมืด นางจ้องมองลุงใหญ่ที่ถูกพันธนาการด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ยิ่งกว่าความเกลียดชัง คือความสมเพชที่ไร้ก้นบึ้ง
"ท่านลุง..." น้ำเสียงของนางราบเรียบ แต่กลับเชือดเฉือนเข้าไปในขั้วหัวใจของผู้ฟัง "ท่านบอกว่าท่านรับเงินจากคนแปลกหน้า... คนคนนั้นคือใคร?"
หลินต้าเจียงเงยหน้าขึ้นมองหลานสาว แววตาเต็มไปด้วยความลนลาน "ข้า... ข้าไม่รู้จักชื่อมัน! มันเป็นชายวัยกลางคน สวมชุดผ้าไหมเนื้อดี ท่าทางภูมิฐาน... มัน... มันเข้ามาหาข้าที่บ่อนพนัน ตอนที่ข้ากำลังเสียจนหมดตัว!"
"แค่คนแปลกหน้าให้เงิน ท่านก็กล้าลงมือฆ่าน้องชายตัวเองแล้วหรือ?" นายอำเภอเจิ้งแค่นเสียงในลำคอ
"มันขู่ข้า! แล้วมันก็ยุยงข้า..." หลินต้าเจียงละล่ำละลักรีบแก้ตัว "มันบอกว่าพ่อของเจ้า... น้องรอง... ไปล่วงรู้ความลับบางอย่างที่ไม่ควรรู้เข้า! หากไม่กำจัดเขา พวกมันก็จะจัดการทั้งครอบครัวเราอยู่ดี! ข้าทำเพื่อปกป้องทุกคนนะ!"
"โกหก!" หลินหว่านเอ๋อร์ตวาดสวนทันควัน รังสีสังหารแผ่ซ่านออกมาจากร่างเล็กๆ นั้นจนมือปราบรอบข้างยังรู้สึกหนาวสะท้าน "ท่านทำเพื่อเงินห้าสิบตำลึงต่างหาก! บอกมาเดี๋ยวนี้ ว่าคนคนนั้นเกี่ยวพันกับใคร!"
หลินต้าเจียงตัวสั่นงันงก ปากคอสั่นระริก "ข้า... ข้าเคยเห็นมัน... หลังจากวันนั้นไม่นาน ข้าเห็นมันเดินเข้าไปในประตูข้างของจวนตระกูลเฉิน! คนเฝ้าประตูเรียกมันว่า 'พ่อบ้านจง' ...มันคือคนสนิทของนายท่านเฉิน!"
สิ้นคำสารภาพ ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ
*ตระกูลเฉิน...*
ชื่อนี้ดังก้องอยู่ในหัวของหลินหว่านเอ๋อร์ ราวกับจิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายถูกวางลงในตำแหน่งที่ถูกต้อง ความสงสัยที่นางมีมาตลอดได้รับการยืนยันแล้ว
บิดาของนางมิได้เพียงแค่ประสบอุบัติเหตุ และมิได้ถูกลุงใหญ่ผลักตกเขาเพียงเพราะความริษยาส่วนตัวเท่านั้น แต่เบื้องหลังยังมีเงามืดของตระกูลมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งอำเภอเข้ามาเกี่ยวข้อง
"พ่อของเจ้าไปได้ยินเรื่องการขนส่งสินค้าบางอย่างของพวกมันเข้าที่ท่าเรือ..." หลินต้าเจียงสารภาพหมดเปลือกด้วยความหวังอันริบหรี่ว่าจะได้รับการลดหย่อนโทษ "เขากลับมาเล่าให้ข้าฟังด้วยความกังวล แต่ข้า... ข้ากลับเอาเรื่องนี้ไปบอกคนในบ่อน จนเรื่องไปถึงหูพวกมัน... พวกมันจึงมาจ้างวานข้า..."
"เจ้ามันชั่วช้าสารเลวเกินเยียวยา!" นายอำเภอเจิ้งทนฟังต่อไปไม่ไหว สะบัดแขนเสื้ออย่างรุนแรง "เอามันไปขังคุก! เขียนคำสารภาพของมันให้ละเอียดทุกตัวอักษร ห้ามตกหล่นแม้แต่คำเดียว!"
"หว่านเอ๋อร์! หว่านเอ๋อร์ช่วยลุงด้วย! ลุงเป็นพี่ชายของพ่อเจ้านะ! ย่าเจ้าต้องไม่ยอมแน่ถ้ารู้เรื่องนี้!" หลินต้าเจียงกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งขณะถูกทหารลากตัวออกไป แต่เสียงนั้นกลับค่อยๆ แผ่วเบาลงตามระยะทาง ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดที่น่าอึดอัดภายในห้อง
หลินหว่านเอ๋อร์สูดลมหายใจเข้าลึก นางมิได้หวั่นไหวกับคำอ้างถึงย่าแม้แต่น้อย ความกตัญญูที่นางมีให้นั้นหมดสิ้นไปนานแล้วพร้อมกับความยุติธรรมที่ถูกพรากไป
นางหันไปย่อกายคารวะนายอำเภอเจิ้งอย่างงดงามและนอบน้อม
"ขอบพระคุณใต้เท้าที่ช่วยทวงคืนความยุติธรรมให้แก่บิดาของข้าน้อยเจ้าค่ะ"
นายอำเภอเจิ้งมองเด็กสาวเบื้องหน้าด้วยสายตาชื่นชมระคนเห็นใจ เขาทอดถอนใจเบาๆ "แม่นางหลิน เจ้าทำใจดีๆ เถิด เรื่องนี้หลักฐานมัดตัวแน่นหนา ลุงของเจ้าหนีไม่พ้นโทษประหาร หรืออย่างเบาที่สุดก็เนรเทศไปชายแดนตลอดชีวิต แต่..."
เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง สีหน้าเคร่งเครียดขึ้น "เรื่องตระกูลเฉิน... เจ้าต้องระวังตัวให้มาก พวกมันมีอิทธิพลกว้างขวาง ทั้งในอำเภอและหัวเมือง แม้หลินต้าเจียงจะซัดทอดไปถึงพ่อบ้านคนนั้น แต่ตระกูลเฉินย่อมมีวิธีตัดตอน แพะรับบาปคงถูกเตรียมไว้แล้ว การจะล้มช้างสารมิใช่เรื่องง่าย"
"ข้าน้อยทราบดีเจ้าค่ะ" หลินหว่านเอ๋อร์เงยหน้าขึ้น แววตามุ่งมั่นเด็ดเดี่ยวเปล่งประกายวาวโรจน์ "วันนี้ได้ตัวคนลงมือ ถือเป็นจุดเริ่มต้น แต่คนบงการที่อยู่เบื้องหลัง... ข้าไม่มีวันปล่อยให้พวกมันลอยนวลเสวยสุขบนกองเลือดของท่านพ่อข้าแน่"
"ค่าจ้างบาปที่พวกมันจ่ายให้ลุงใหญ่ห้าสิบตำลึง... ข้าจะทำให้พวกมันต้องชดใช้คืนเป็นพันเท่าหมื่นเท่า!"
นายอำเภอเจิ้งพยักหน้าช้าๆ เขาเห็นเงาของพยัคฆ์ซ่อนอยู่ในร่างของดรุณีน้อยผู้นี้ "หากมีสิ่งใดที่ทางราชการพอจะช่วยได้โดยไม่ขัดต่อกฎหมาย ข้ายินดีจะช่วยเหลือเจ้า... คดีนี้สะเทือนขวัญนัก ข้าเองก็ไม่อาจละเลยผู้มีอิทธิพลที่ทำตัวเหนือกฎหมายได้เช่นกัน"
เมื่อนายอำเภอและผู้ติดตามจากไป หลินหว่านเอ๋อร์เดินออกมาที่ระเบียงห้องรับรอง สายลมยามเย็นพัดผ่านร่างบอบบาง แต่นางกลับไม่รู้สึกหนาวเหน็บ ในใจกลับร้อนรุ่มด้วยไฟแค้นที่ถูกสุมจนคุโชน
นางมองออกไปทางทิศที่ตั้งของคฤหาสน์ตระกูลเฉิน ริมฝีปากบางยกยิ้มเย็นเยียบ
"ลุงใหญ่เป็นเพียงหมากตัวแรกที่ถูกเขี่ยทิ้ง... ตระกูลเฉิน... เตรียมตัวรับผลกรรมที่พวกเจ้าก่อไว้เถิด"
ทว่าในใจลึกๆ นางรู้ดีว่าทันทีที่ข่าวการจับกุมหลินต้าเจียงแพร่สะพัดออกไปในรุ่งสาง บ้านใหญ่ของตระกูลหลินจะต้องลุกเป็นไฟ ป้าสะใภ้ใหญ่ผู้เห็นแก่ตัว และย่าผู้ลำเอียง จะต้องดิ้นรนเอาตัวรอดอย่างน่าเวทนา
ความวุ่นวายครั้งใหญ่กำลังจะมาเยือนหมู่บ้านสกุลหลิน... และนี่จะเป็นจุดจบของความสัมพันธ์เครือญาติจอมปลอมที่คาราคาซังมานานปี
**[โปรดติดตามตอนต่อไป: การล่มสลายของบ้านใหญ่]**