ตอนที่ 200

***บทที่ 200: รุ่งอรุณแห่งอาณาจักรอาหาร***

เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังก้องในห้วงความคิดของหลินหว่านเอ๋อร์ คล้ายกับเสียงระฆังที่ตีบอกเวลาเช้าตรู่ มันมิใช่เพียงสัญญาณของการเริ่มต้นวันใหม่ แต่เป็นการประกาศศักราชใหม่แห่งตระกูลหลิน

แสงรุ่งอรุณสาดส่องลงมาอาบไล้ทั่วหุบเขา ขับไล่ความมืดมิดและไอหมอกจางๆ ที่ลอยอ้อยอิ่งอยู่เหนือยอดหญ้าให้สลายไป เผยให้เห็นอาณาจักร 'ไร่สุขสำราญ' ที่นางบรรจงสร้างมากับมืออย่างชัดเจนเต็มสองตา

จากจุดที่นางยืนอยู่บนเนินเขาสูง ภาพเบื้องล่างนั้นงดงามราวจิตรกรรมชิ้นเอก

โรงงานแปรรูปอาหารที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกกำลังเริ่มเดินเครื่อง ควันจางๆ ลอยอ้อยอิ่งขึ้นจากปล่องไฟ บ่งบอกถึงความขยันขันแข็งของเหล่าคนงานที่เริ่มงานกันตั้งแต่ไก่โห่ เสียงเครื่องจักรไม้และเสียงโม่แป้งดังแว่วมาตามสายลม ผสานกับเสียงท่องตำราเรียนเจื้อยแจ้วจากโรงเรียนประจำหมู่บ้านที่นางก่อตั้งขึ้นทางทิศตะวันออก

ถัดมาคือแปลงผักนานาชนิดที่เรียงรายเป็นระเบียบสุดลูกหูลูกตา ทั้งสีเขียวขจีของผักกาดขาว สีแดงสดของพริก และสีม่วงเข้มของมะเขือยาว ราวกับผืนพรมหลากสีที่ธรรมชาติถักทอขึ้น บ้านเรือนของชาวบ้านที่ได้รับการบูรณะใหม่ดูมั่นคงแข็งแรง ตั้งตระหง่านเรียงรายโอบล้อมพื้นที่เพาะปลูกเอาไว้ดุจป้อมปราการ

สงครามการค้าที่ยืดเยื้อมานานได้สิ้นสุดลงแล้ว ศัตรูทางการค้าที่เคยคิดจะบดขยี้ไร่สุขสำราญต่างพ่ายแพ้ราบคาบด้วยกลยุทธ์อันเหนือชั้นของนาง บัดนี้ ไร้ซึ่งเสี้ยนหนาม ไร้ซึ่งอุปสรรค หลงเหลือเพียงความรุ่งโรจน์ที่รอการเจียระไน

"พี่หญิงใหญ่! ท่านมาตากลมอยู่ตรงนี้นี่เอง"

เสียงเรียกอันคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง ปลุกหลินหว่านเอ๋อร์จากภวังค์ความคิด นางหันกลับไปมองเห็นหลินเสี่ยวเฟิง น้องชายคนเล็กกำลังวิ่งกระหืดกระหอบขึ้นมาบนเนินเขา โดยมีบิดา หลินต้าซาน เดินตามมาติดๆ ด้วยฝีเท้าที่มั่นคงแต่แฝงไว้ด้วยความห่วงใย

"อากาศบนนี้ลมแรงนัก หว่านเอ๋อร์ เหตุใดเจ้าไม่สวมเสื้อคลุมให้หนากว่านี้เล่า" หลินต้าซานเอ่ยดุด้วยน้ำเสียงอบอุ่น พลางถอดเสื้อคลุมตัวนอกของตนมาคลุมไหล่ให้บุตรสาว

หลินหว่านเอ๋อร์กระชับเสื้อคลุมแน่น ส่ายหน้าเบาๆ พร้อมรอยยิ้มบาง "ข้าไม่หนาวเจ้าค่ะท่านพ่อ ข้าเพียงแค่อยากขึ้นมาดู... ดูทุกสิ่งที่พวกเราสร้างมาด้วยกัน"

หลินต้าซานมองตามสายตาบุตรสาวลงไปยังเบื้องล่าง แววตาของชายวัยกลางคนเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจ "จากที่ดินรกร้างว่างเปล่า บัดนี้กลายเป็นอู่ข้าวอู่น้ำที่เลี้ยงดูคนทั้งอำเภอได้ ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณเจ้า หว่านเอ๋อร์ หากไม่มีเจ้า พ่อคง..."

"ท่านพ่อ อย่าได้กล่าวเช่นนั้น" หลินหว่านเอ๋อร์ขัดขึ้น "หากไม่มีท่านพ่อคอยเป็นกำลังหลัก และเสี่ยวเฟิงที่ขยันหมั่นเพียร ลำพังข้าคนเดียวจะทำสิ่งใดได้"

นางสูดหายใจลึก นัยน์ตาหงส์ทอประกายวาววับดั่งดวงดาวในยามเช้า "แต่ว่าท่านพ่อ... ท่านคิดว่าแค่นี้เพียงพอแล้วหรือ?"

คำถามนั้นทำให้หลินต้าซานและหลินเสี่ยวเฟิงชะงัก

"เพียงพอ? หมายความว่าอย่างไรหรือขอรับพี่หญิง?" เสี่ยวเฟิงเอียงคอถามด้วยความสงสัย "กิจการของเราตอนนี้รุ่งเรืองที่สุดในแคว้น ผักของเราส่งเข้าวังหลวง ซอสปรุงรสของเรามีขายทุกหัวระแหง ข้าว่าเรามาไกลมากแล้วนะขอรับ"

"นั่นเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของ 'การค้าขาย'" หลินหว่านเอ๋อร์ยกนิ้วชี้ขึ้นโบกไปมาเบาๆ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "แต่สิ่งที่ข้าต้องการสร้างต่อจากนี้ คือ 'ตำนาน'"

นางผายมือออกไปยังพื้นที่ว่างผืนใหญ่กลางทุ่งนาที่ถูกเว้นไว้ และป่าไผ่ด้านหลังที่ติดกับลำธารใสสะอาด

"ข้าจะเปลี่ยนไร่สุขสำราญแห่งนี้ ให้ไม่ใช่เพียงสถานที่ผลิตอาหาร แต่จะเป็นสถานที่ที่ผู้คนยอมจ่ายทองคำหมื่นตำลึง เพียงเพื่อจะได้เข้ามาเหยียบย่างและสูดอากาศที่นี่สักครั้ง!"

"ทองคำหมื่นตำลึง!" หลินต้าซานอุทานตาโต "หว่านเอ๋อร์ เจ้าจะทำสิ่งใดกันแน่?"

"ข้าจะสร้าง 'สถานพักตากอากาศและภัตตาคารกลางทุ่ง' ที่ดีที่สุดในใต้หล้า!" น้ำเสียงของนางหนักแน่น เด็ดขาด "มันจะเป็นสถานที่ที่ผสมผสานความงามของธรรมชาติ เข้ากับความหรูหราสะดวกสบาย และรสชาติอาหารที่ล้ำเลิศที่สุด แขกเหรื่อจะไม่ใช่แค่มาซื้อผักแล้วกลับไป แต่พวกเขาจะมาพักผ่อน มาใช้ชีวิต และมาเสพสุขที่นี่"

ในหัวของหลินหว่านเอ๋อร์ ระบบกำลังทำงานอย่างบ้าคลั่ง หน้าต่างโฮโลแกรมโปร่งแสงที่คนอื่นมองไม่เห็นปรากฏขึ้นเบื้องหน้านาง ราวกับตอบรับปณิธานอันแรงกล้า

**[ติ๊ง!]**

**[ระบบยืนยันเจตจำนงของโฮสต์!]**

**[ทำการปลดล็อก: พิมพ์เขียว "รีสอร์ทสวนสวรรค์วิมานดิน" ระดับ: ตำนาน]**

ฉับพลันนั้น ข้อมูลมหาศาลก็หลั่งไหลเข้าสู่สมองของนาง ภาพแปลนก่อสร้างที่ซับซ้อนวิจิตรบรรจงค่อยๆ ก่อร่างขึ้น มันไม่ใช่แค่เรือนไม้ธรรมดา แต่เป็นการออกแบบที่นำเอาศาสตร์แห่งฮวงจุ้ย สถาปัตยกรรมชั้นสูง และเทคโนโลยีจากยุคปัจจุบันมาผสมผสานกันอย่างลงตัว

มีทั้งเรือนรับรองกลางน้ำ ทางเดินไม้ไผ่ที่ทอดยาวผ่านแปลงผัก ศาลาริมลำธารสำหรับจิบชาชมจันทร์ และห้องครัวเปิดโล่งที่ลูกค้าสามารถมองเห็นพ่อครัวปรุงอาหารสดใหม่จากวัตถุดิบที่เพิ่งเก็บเกี่ยว

หลินหว่านเอ๋อร์หลับตาลง ซึมซับภาพเหล่านั้น เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาของนางก็เต็มไปด้วยไฟแห่งความมุ่งมั่นที่ลุกโชนยิ่งกว่าเดิม

"เสี่ยวเฟิง" นางหันไปหาน้องชาย "เจ้าจงเตรียมกระดาษและพู่กันให้พร้อม คืนนี้พี่จะร่างแบบแปลนที่ไม่เคยมีใครเห็นมาก่อน"

"ท่านพ่อ" นางหันไปหาบิดา "รบกวนท่านไปแจ้งหัวหน้าหมู่บ้านและเกณฑ์แรงงานที่ไว้ใจได้ เตรียมเคลียร์พื้นที่บริเวณป่าไผ่และทุ่งนาโซนกลางให้โล่งเตียนภายในสองวัน"

"ภายในสองวัน!" หลินต้าซานตกใจ "งานใหญ่ขนาดนั้น..."

"ต้องทำให้ได้เจ้าค่ะ เพราะ 'ลมตะวันออก' กำลังจะพัดมา" นางกล่าวด้วยสำนวนเปรียบเปรยถึงโอกาสทองที่กำลังจะมาถึง

ขณะที่นางกำลังสั่งการอย่างฉะฉาน ระบบก็แจ้งเตือนข้อความสุดท้ายขึ้นมา เป็นเงื่อนไขที่ทำให้นางต้องขมวดคิ้วมุ่น

**[คำเตือน: การก่อสร้างตามพิมพ์เขียวระดับตำนาน จำเป็นต้องใช้ 'รากฐาน' ที่สมบูรณ์แบบ]**

**[กรุณาระบุตำแหน่งวาง 'ศิลาฤกษ์' แห่งอาณาจักรภายใน 1 ชั่วยาม มิฉะนั้นพิมพ์เขียวจะถูกทำลาย]**

หนึ่งชั่วยาม!

หลินหว่านเอ๋อร์กัดริมฝีปากแน่น นางกวาดตามองพื้นที่เบื้องล่างอย่างรวดเร็ว สมองประมวลผลตำแหน่งฮวงจุ้ย ทิศทางลม และจุดศูนย์กลางของพลังงานในพื้นที่ไร่ทั้งหมดอย่างบ้าคลั่ง

พิมพ์เขียวระดับตำนานนี้จะหายไปไม่ได้เด็ดขาด! มันคือกุญแจดอกสำคัญที่จะเปลี่ยนตระกูลหลินจากคหบดีบ้านนอก ให้กลายเป็นตระกูลมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพล

สายตาของนางไปสะดุดเข้ากับเนินดินลูกเตี้ยๆ กลางทุ่งนา ที่มีต้นไม้ใหญ่ยืนต้นตายซากอยู่ต้นหนึ่ง... ไม่สิ มันไม่ใช่ต้นไม้ตายซาก หากเพ่งมองด้วยสายตาที่ผสานกับมิติลับ จะเห็นไอพลังงานบางอย่างสีจางๆ แผ่ออกมาจากจุดนั้น

"นั่นแหละ..." นางพึมพำ มุมปากยกขึ้นอย่างผู้ชนะ

ทว่า ในขณะที่นางกำลังจะก้าวเท้าออกไปเพื่อปักหมุดหมาย เสียงหนึ่งก็ดังแทรกเข้ามาในระบบประสาทสัมผัส เป็นเสียงที่ทำให้นางต้องชะงักฝีเท้า

**[ตรวจพบอุปสรรค: พื้นที่เป้าหมายมี 'เจ้าที่' สถิตอยู่ จำเป็นต้องทำพิธีเซ่นไหว้ด้วย 'เมนูอาหารระดับ 5 ดาว' เพื่อขออนุญาตใช้พื้นที่]**

**[เวลาที่เหลือ: 59 นาที 30 วินาที]**

หลินหว่านเอ๋อร์เบิกตากว้าง เมนูอาหารระดับ 5 ดาว? ในทุ่งนาโล่งๆ ตอนเช้าตรู่เช่นนี้เนี่ยนะ!

นางกำหมัดแน่น หันขวับไปทางโรงครัวของบ้านที่อยู่ตีนเขา สมองอันชาญฉลาดประมวลผลวัตถุดิบที่มีอยู่ในมิติลับทันที ไม่มีเวลาให้รีรอแม้แต่เสี้ยววินาที

"ท่านพ่อ! เสี่ยวเฟิง! ตามข้ามาที่ครัวเดี๋ยวนี้!"

นางตวาดสั่งเสียงก้อง กายบางพุ่งทะยานลงจากเนินเขาราวกับลูกธนูที่หลุดจากแหล่ง ทิ้งให้ชายต่างวัยทั้งสองยืนงุนงง แต่ก็รีบวิ่งตามไปโดยสัญชาตญาณ

การเดิมพันครั้งใหม่เริ่มต้นขึ้นแล้ว และครั้งนี้... เดิมพันด้วยอนาคตของอาณาจักรอาหารที่นางใฝ่ฝัน!

**[โปรดติดตามตอนต่อไป: แผนผังในฝัน]**