ตอนที่ 201

***บทที่ 201: แผนผังในฝัน***

เสียงตวาดของหลินหว่านเอ๋อร์ดังก้องไปทั่วคุ้งน้ำ ราวกับเสียงฟ้าผ่าในยามเช้าตรู่ หลินต้าซานและเสี่ยวเฟิงสะดุ้งโหยง ต่างเร่งฝีเท้าตามหลังร่างเล็กที่วิ่งนำลิ่วๆ ไปยังโรงครัวด้วยความงุนงง

"หว่านเอ๋อร์ เกิดอันใดขึ้น?" หลินต้าซานร้องถามขณะก้าวเท้าตามให้ทันบุตรสาว แต่หลินหว่านเอ๋อร์มิได้ตอบ นางพุ่งตัวเข้าไปในโรงครัว คว้าตะกร้าไม้ไผ่ และเริ่มกวาดสายตามองหาวัตถุดิบอย่างเร่งร้อน

"ท่านพ่อ เสี่ยวเฟิง! ช่วยข้าหาวัตถุดิบหน่อย! ข้าต้องการ...ไข่นกกระทา, เห็ดหอมสด, ยอดผักบุ้ง, แครอท, แตงกวา, และ...น้ำผึ้งเดือนห้า!" นางสั่งการเสียงรัวเร็ว มือก็คว้าจับมีดทำครัวอย่างคล่องแคล่ว

หลินต้าซานและเสี่ยวเฟิงแม้จะยังงงงวย แต่ก็รีบปฏิบัติตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด ทั้งสองรู้ดีว่าหากบุตรสาว/พี่สาวของตนแสดงอาการเช่นนี้ แสดงว่ามีเรื่องสำคัญยิ่งเกิดขึ้นอย่างแน่นอน

ภายในโรงครัวเล็กๆ เริ่มอลหม่าน หลินหว่านเอ๋อร์สั่งการทุกขั้นตอนอย่างละเอียด นางใช้มีดแล่เนื้ออย่างรวดเร็ว ปอกเปลือกผักอย่างชำนาญ และจัดเรียงวัตถุดิบต่างๆ บนเขียงไม้ราวกับจิตรกรกำลังลงสีบนผืนผ้าใบ

"เสี่ยวเฟิง! เจ้าไปเก็บดอกไม้กินได้ในสวนมาให้ข้า! ดอกอัญชัน ดอกกุหลาบมอญ ดอกฟักทอง! เอามาอย่างละสิบดอก!" นางสั่งเสียงเข้ม

เสี่ยวเฟิงรีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว หลินต้าซานมองบุตรสาวด้วยความเป็นห่วง "หว่านเอ๋อร์ บอกพ่อมาเถิด เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

หลินหว่านเอ๋อร์เงยหน้าขึ้น สบตาบิดาอย่างจริงจัง "ท่านพ่อ จำเรื่องที่ข้าเคยเล่าให้ฟังเรื่อง 'เจ้าที่' ที่สิงสถิตอยู่ตามสถานที่ต่างๆ ได้หรือไม่?"

หลินต้าซานขมวดคิ้ว "จำได้สิ เจ้าเคยบอกว่า หากต้องการสร้างสิ่งปลูกสร้างบนที่ดินที่มีเจ้าของ ต้องขออนุญาตเสียก่อน มิเช่นนั้นอาจเกิดเภทภัย"

"ถูกต้องแล้วท่านพ่อ" หลินหว่านเอ๋อร์พยักหน้า "ตอนนี้ข้ากำลังจะสร้าง 'ภัตตาคารสวนสวรรค์' บนที่ดินผืนนั้น แต่ระบบแจ้งว่ามี 'เจ้าที่' สถิตอยู่ และข้าต้องทำพิธีเซ่นไหว้ด้วย 'เมนูอาหารระดับ 5 ดาว' ภายในหนึ่งชั่วยาม มิเช่นนั้นพิมพ์เขียวจะถูกทำลาย!"

หลินต้าซานเบิกตากว้าง "หนึ่งชั่วยาม!? เมนูระดับ 5 ดาว!? หว่านเอ๋อร์ เจ้าแน่ใจหรือว่าเรื่องนี้เป็นความจริง?"

"ข้าไม่เคยโกหกท่านพ่อ" หลินหว่านเอ๋อร์ตอบเสียงหนักแน่น "ตอนนี้ไม่มีเวลาให้สงสัยแล้ว เราต้องรีบทำทุกวิถีทางเพื่อรักษาพิมพ์เขียวนี้ไว้ให้ได้!"

นางหันกลับไปให้ความสนใจกับวัตถุดิบตรงหน้า นางเริ่มลงมือปรุงอาหารอย่างรวดเร็วและแม่นยำ นางนำเห็ดหอมสดมาสับละเอียด ผสมกับเนื้อไก่สับ ปรุงรสด้วยเครื่องเทศต่างๆ และปั้นเป็นลูกชิ้นขนาดพอดีคำ นำไปทอดในน้ำมันร้อนๆ จนเป็นสีเหลืองทอง

จากนั้นนางนำไข่นกกระทามาต้มให้สุก ปอกเปลือกออกอย่างเบามือ และนำไปคลุกเคล้ากับน้ำผึ้งเดือนห้า โรยด้วยงาขาวคั่วหอมๆ

นางนำยอดผักบุ้งมาลวกในน้ำเดือดอย่างรวดเร็ว จุ่มลงในน้ำเย็นทันทีเพื่อคงความกรอบ จากนั้นนำมาจัดเรียงบนจานอย่างสวยงาม ราดด้วยน้ำสลัดที่ทำจากน้ำมันงา น้ำส้มสายชู และเครื่องเทศต่างๆ

เมื่อเสี่ยวเฟิงกลับมาพร้อมกับดอกไม้กินได้ นางก็รีบนำมาล้างทำความสะอาดอย่างพิถีพิถัน และนำมาตกแต่งจานอาหารให้สวยงามราวกับสวนดอกไม้

ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยาม เมนูอาหารระดับ 5 ดาวก็ถูกรังสรรค์ขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบ มันคือการผสมผสานระหว่างอาหารพื้นบ้านและศิลปะการตกแต่งชั้นสูง เป็นการแสดงออกถึงความสามารถอันไร้ขีดจำกัดของหลินหว่านเอ๋อร์

นางนำอาหารทั้งหมดใส่ในตะกร้าไม้ไผ่ และรีบวิ่งไปยังเนินดินกลางทุ่งนา หลินต้าซานและเสี่ยวเฟิงวิ่งตามไปติดๆ ด้วยความเป็นห่วง

เมื่อมาถึงเนินดิน หลินหว่านเอ๋อร์วางตะกร้าอาหารลงบนพื้นดิน นางจุดธูปสามดอก ปักลงบนกระถางธูปเก่าๆ ที่วางอยู่ใต้ต้นไม้ตายซาก จากนั้นนางคุกเข่าลง ยกมือไหว้

"ท่านเจ้าที่ ท่านผู้สถิต ณ สถานที่แห่งนี้ ข้า หลินหว่านเอ๋อร์ มีความประสงค์จะขอใช้พื้นที่แห่งนี้เพื่อสร้าง 'ภัตตาคารสวนสวรรค์' ข้าได้จัดเตรียมอาหารอันประณีตมาเซ่นไหว้ หวังว่าท่านจะเมตตาอนุญาตให้ข้าได้ทำตามความปรารถนา"

นางก้มลงกราบสามครั้ง จากนั้นเงยหน้าขึ้นมองต้นไม้ตายซากอย่างคาดหวัง บรรยากาศเงียบสงัด ราวกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างหยุดเคลื่อนไหว

ทันใดนั้นเอง ลมพัดวูบหนึ่ง พัดเอากลิ่นหอมของอาหารโชยไปทั่วบริเวณ กิ่งก้านของต้นไม้ตายซากสั่นไหวเล็กน้อย ราวกับกำลังตอบรับคำขอของนาง

**[ตรวจพบการเซ่นไหว้อย่างถูกต้อง พื้นที่ได้รับการอนุมัติ]**

**[พิมพ์เขียว 'ภัตตาคารสวนสวรรค์' ถูกบันทึกอย่างสมบูรณ์]**

ข้อความจากระบบปรากฏขึ้นในมโนสำนึกของหลินหว่านเอ๋อร์ นางถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

"สำเร็จแล้ว..." นางพึมพำ

หลินต้าซานและเสี่ยวเฟิงมองหน้ากันด้วยความสงสัย "หว่านเอ๋อร์ เกิดอะไรขึ้น?"

หลินหว่านเอ๋อร์ยิ้มกว้าง "ข้าได้รับการอนุมัติให้สร้างภัตตาคารแล้ว! พิมพ์เขียวไม่ถูกทำลาย!"

ทั้งสองส่งเสียงร้องด้วยความยินดี หลินต้าซานตบไหล่บุตรสาวอย่างภาคภูมิใจ "ข้าเชื่อมั่นในตัวเจ้าเสมอ หว่านเอ๋อร์!"

หลินหว่านเอ๋อร์ลุกขึ้นยืน มองไปยังทุ่งนาอันกว้างใหญ่ นางจินตนาการถึงภาพภัตตาคารที่สวยงามตั้งตระหง่านอยู่กลางทุ่ง มีทางเดินไม้ไผ่เชื่อมต่อไปยังแปลงผักที่เขียวชอุ่ม มีลูกค้าเดินชมสวน เลือกซื้อวัตถุดิบสดๆ ก่อนจะเข้าไปลิ้มรสอาหารอันโอชะที่ปรุงจากวัตถุดิบเหล่านั้น

"ต่อไปนี้ เราจะเริ่มลงมือสร้าง 'ภัตตาคารสวนสวรรค์' อย่างเป็นทางการ!" นางประกาศเสียงดัง

ข่าวการสร้างภัตตาคารกลางทุ่งนาแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว ชาวบ้านต่างพากันมามุงดูด้วยความสงสัย บางคนก็สนับสนุน บางคนก็คัดค้าน

"สร้างภัตตาคารใหญ่โตขนาดนี้ จะไปรบกวนที่นาคนอื่นหรือไม่?" ชาวบ้านคนหนึ่งกล่าวด้วยความเป็นห่วง

"ใช่แล้ว ถ้าสร้างเสร็จแล้ว พวกเราจะยังมีที่ทำกินอยู่หรือไม่?" ชาวบ้านอีกคนเสริม

หลินต้าซานเดินเข้าไปหาชาวบ้านเหล่านั้นด้วยรอยยิ้ม "พี่น้องทั้งหลาย ข้าเข้าใจความกังวลของพวกท่านดี แต่ข้าขอรับรองว่าการสร้างภัตตาคารนี้จะไม่ส่งผลกระทบต่อที่ดินของพวกท่านแม้แต่น้อย หว่านเอ๋อร์มีแผนการที่จะพัฒนาที่ดินผืนนี้ให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตร ซึ่งจะสร้างรายได้ให้กับพวกเราทุกคน"

"จริงหรือท่านต้าซาน?" ชาวบ้านคนหนึ่งถามด้วยความสงสัย

"จริงแท้แน่นอน" หลินต้าซานตอบอย่างหนักแน่น "หว่านเอ๋อร์ไม่ใช่คนเห็นแก่ตัว นางต้องการที่จะพัฒนาหมู่บ้านของเราให้เจริญรุ่งเรืองไปด้วยกัน"

คำพูดของหลินต้าซานทำให้ชาวบ้านเริ่มคลายความกังวลลง พวกเขาเริ่มเปิดใจรับฟังแผนการของหลินหว่านเอ๋อร์

หลินหว่านเอ๋อร์เดินเข้าไปหาชาวบ้านเหล่านั้นด้วยรอยยิ้ม "ท่านป้าท่านลุงทุกท่าน ข้าขอขอบคุณสำหรับความไว้วางใจที่ท่านมีให้ข้า ข้ารับรองว่าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง ข้าจะสร้าง 'ภัตตาคารสวนสวรรค์' ให้เป็นสถานที่ที่สร้างความสุขและสร้างรายได้ให้กับพวกเราทุกคน"

นางก้มลงคำนับชาวบ้านด้วยความเคารพ ชาวบ้านต่างพยักหน้าให้ด้วยรอยยิ้ม พวกเขาเริ่มมองเห็นอนาคตอันสดใสของหมู่บ้าน

การเริ่มต้นโปรเจกต์ 'ภัตตาคารสวนสวรรค์' เป็นไปอย่างราบรื่น หลินหว่านเอ๋อร์เริ่มร่างแบบแปลนอย่างละเอียด นางคำนวณพื้นที่ใช้สอย ออกแบบโครงสร้าง และวางแผนการจัดสวนอย่างพิถีพิถัน

นางรู้ดีว่าการสร้างภัตตาคารแห่งนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่นางก็มีความมุ่งมั่นที่จะทำให้มันสำเร็จ นางต้องการที่จะสร้างสถานที่ที่สวยงามและสร้างความสุขให้กับทุกคน

การเดินทางครั้งใหม่ของหลินหว่านเอ๋อร์ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว และนางพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกอุปสรรคที่จะเข้ามา

[โปรดติดตามตอนต่อไป: ปัญหาขาดแคลนช่างฝีมือ]