ตอนที่ 210

***บทที่ 210: โต้กลับด้วยกลิ่น***

หลินหว่านเอ๋อร์ยืนมองแปลงผักคะน้าที่เขียวชอุ่มด้วยสายตาพึงพอใจ หลังจากจัดการกับหนอนร้ายไปแล้ว พืชผักของนางก็กลับมางอกงามอีกครั้ง แต่ถึงกระนั้น ความขุ่นเคืองในใจนางก็มิได้จางหายไป นางมิใช่คนโง่เขลา ย่อมรู้ดีว่าเหตุการณ์ครั้งนี้มิได้เกิดขึ้นโดยบังเอิญ ต้องมีผู้บงการอยู่เบื้องหลังอย่างแน่นอน

"เสี่ยวชุน" นางเรียก

"ขอรับ คุณหนู" เด็กหนุ่มรีบวิ่งเข้ามา

"เจ้าไปสืบมาให้ข้า ว่าช่วงนี้มีใครเข้าออกบริเวณแปลงผักของเราบ้าง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง คนที่ดูมีพิรุธ" นางสั่งเสียงเฉียบ

"ขอรับ ข้าจะไปสืบมาให้เร็วที่สุด" เสี่ยวชุนรับคำแล้วรีบจากไป

หลังจากนั้นไม่นาน เสี่ยวชุนก็กลับมารายงานพร้อมข้อมูล

"คุณหนูขอรับ ข้าสืบทราบมาว่า เมื่อสองวันก่อน มีชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งเข้ามาในหมู่บ้าน พวกเขาอ้างว่าเป็นพ่อค้าเร่ แต่ข้าเห็นว่าพวกเขามิได้ทำการค้าขายอันใด พวกเขาเดินด้อมๆ มองๆ อยู่แถวแปลงผักของเราหลายครั้ง"

"ชายฉกรรจ์?" นางขมวดคิ้ว "เจ้าจำหน้าพวกเขาได้หรือไม่?"

"ข้าพอจะจำได้ขอรับ" เสี่ยวชุนตอบ "พวกเขาดูเหมือนจะเป็นลูกน้องของใต้เท้าเจิ้ง"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของหลินหว่านเอ๋อร์ก็เป็นประกายเย็นเยียบ นางมิได้ประหลาดใจเท่าใดนัก เพราะนางพอจะคาดเดาได้อยู่แล้วว่าเรื่องนี้คงไม่พ้นฝีมือของใต้เท้าเจิ้ง

"ใต้เท้าเจิ้ง..." นางพึมพำ "บังอาจส่งคนมาทำลายพืชผักของข้า เขาคิดว่าข้าจะยอมให้เขากระทำอยู่ฝ่ายเดียวหรือ?"

รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนาง นางมิใช่นางเอกในละครน้ำเน่าที่จะยอมให้ใครมารังแกได้ง่ายๆ เมื่อถูกรังแก นางก็จะตอบโต้กลับอย่างสาสม

"เสี่ยวชุน" นางเรียกอีกครั้ง

"ขอรับ คุณหนู"

"เจ้าไปเตรียมไหปลาร้าหมักสูตรพิเศษของข้ามา" นางสั่ง

"ไหปลาร้าหมัก?" เสี่ยวชุนทวนคำด้วยความสงสัย "คุณหนูจะเอาไปทำอะไรหรือขอรับ?"

"เจ้าไม่ต้องถามมาก รีบไปเตรียมมาก็พอ" นางเร่ง

"ขอรับ" เสี่ยวชุนรีบไปจัดการตามคำสั่ง

หลังจากนั้นไม่นาน เสี่ยวชุนก็กลับมาพร้อมกับไหปลาร้าหมักขนาดใหญ่ กลิ่นของมันรุนแรงจนแสบจมูก

"คุณหนูจะเอาไหปลาร้าหมักนี้ไปทำอะไรหรือขอรับ?" เสี่ยวชุนถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ข้าจะส่งของขวัญไปให้ใต้เท้าเจิ้ง" นางตอบด้วยรอยยิ้ม

"ของขวัญ?" เสี่ยวชุนยิ่งงงหนักกว่าเดิม "ไหปลาร้าหมักนี่น่ะหรือคือของขวัญ?"

"ใช่แล้ว" นางตอบ "มันคือของขวัญที่ข้าตั้งใจมอบให้เขาเป็นพิเศษ"

นางหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะสั่งให้คนนำไหปลาร้าหมักไปที่จวนอำเภอ พร้อมกับกำชับให้คนส่งสารแจ้งแก่ใต้เท้าเจิ้งว่า นี่คือของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ที่นางตั้งใจมอบให้เพื่อแสดงความขอบคุณ

ในขณะเดียวกัน ที่จวนอำเภอ...

ใต้เท้าเจิ้งกำลังนั่งอยู่ในห้องทำงานด้วยสีหน้าเคร่งเครียด หลังจากที่ทราบข่าวว่าหลินหว่านเอ๋อร์สามารถกำจัดหนอนร้ายได้แล้ว เขาก็ยิ่งรู้สึกว่านางเป็นภัยคุกคามที่ต้องกำจัดให้สิ้นซาก

"หลินหว่านเอ๋อร์..." เขาพึมพำ "นางเป็นอุปสรรคต่อแผนการของข้า ข้าจะต้องหาทางกำจัดนางให้ได้"

ในขณะที่เขากำลังครุ่นคิดอยู่นั้น ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

"เข้ามา" เขาอนุญาต

ลูกน้องคนสนิทเดินเข้ามาในห้องพร้อมสีหน้าประหลาดใจ

"ท่านนายอำเภอขอรับ มีคนจากบ้านสกุลหลินนำของขวัญมามอบให้ท่านขอรับ" เขารายงาน

"ของขวัญ?" ใต้เท้าเจิ้งขมวดคิ้ว "จากหลินหว่านเอ๋อร์หรือ?"

"ใช่แล้วขอรับ" ลูกน้องตอบ "พวกเขาบอกว่าคุณหนูหลินตั้งใจมอบให้ท่านเพื่อแสดงความขอบคุณ"

"ขอบคุณ?" ใต้เท้าเจิ้งหัวเราะเยาะ "นางคงจะประชดข้ามากกว่ากระมัง"

"ให้พวกเขาเข้ามา" เขาออกคำสั่ง

หลังจากนั้นไม่นาน คนส่งสารจากบ้านสกุลหลินก็แบกไหขนาดใหญ่เข้ามาในห้อง กลิ่นของมันรุนแรงจนทำให้ใต้เท้าเจิ้งต้องเบ้หน้า

"นี่คืออะไร?" เขาถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

"เรียนท่านนายอำเภอ นี่คือไหปลาร้าหมักสูตรพิเศษที่คุณหนูหลินตั้งใจมอบให้ท่านเพื่อแสดงความขอบคุณขอรับ" คนส่งสารตอบด้วยท่าทางนอบน้อม

"ปลาร้าหมัก?" ใต้เท้าเจิ้งอุทานด้วยความตกใจ "นางคิดว่าข้าเป็นคนเช่นไร ถึงได้ส่งของเหม็นๆ เช่นนี้มาให้ข้า?"

"ข้าไม่ทราบขอรับ" คนส่งสารตอบ "ข้าเพียงแต่ทำตามคำสั่งของคุณหนูหลินเท่านั้น"

ใต้เท้าเจิ้งโกรธจนตัวสั่น เขาอยากจะสั่งให้ทุบไหปลาร้าทิ้งเสียเดี๋ยวนั้น แต่ก็กลัวว่ากลิ่นของมันจะยิ่งรุนแรงขึ้นไปอีก

"เอาออกไป!" เขาตะโกน "เอาของเหม็นๆ นี่ออกไปจากห้องข้า!"

คนส่งสารรีบแบกไหปลาร้าออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว แต่กลิ่นของมันก็ยังคงอบอวลอยู่ในห้อง ทำให้ใต้เท้าเจิ้งรู้สึกคลื่นไส้และปวดหัว

"หลินหว่านเอ๋อร์..." เขาพึมพำด้วยความโกรธ "นางกล้าดียังไงมาทำกับข้าเช่นนี้ นางจะต้องชดใช้!"

หลังจากนั้นไม่นาน กลิ่นปลาร้าหมักก็แพร่กระจายไปทั่วจวนอำเภอ ทำให้ข้าราชการและบ่าวไพร่ต่างพากันสำลักและแสบจมูก ทุกคนต่างพากันปิดจมูกและพยายามหาทางหลีกหนีจากกลิ่นเหม็นนี้

"เกิดอะไรขึ้น?"

"กลิ่นอะไรนี่?"

"เหม็นเหลือเกิน!"

เสียงบ่นพึมพำดังระงมไปทั่วจวนอำเภอ บรรยากาศที่เคยเงียบสงบกลับกลายเป็นความวุ่นวายอลหม่าน

ใต้เท้าเจิ้งโกรธจนแทบคลั่ง เขาไม่เคยรู้สึกอับอายเช่นนี้มาก่อน เขาถูกหลินหว่านเอ๋อร์หยามหน้าอย่างร้ายแรง

"ข้าจะไม่ปล่อยนางไปแน่!" เขาคำราม

แต่ถึงกระนั้น เขาก็ยังไม่สามารถทำอะไรได้ เพราะกลิ่นปลาร้าหมักยังคงรบกวนเขาและคนในจวนอยู่ตลอดเวลา ทำให้เขาไม่สามารถทำงานได้ตามปกติ

ในขณะที่จวนอำเภอกำลังปั่นป่วนเพราะกลิ่นปลาร้าหมัก หลินหว่านเอ๋อร์ก็กำลังนั่งจิบชาอย่างสบายอารมณ์อยู่ที่บ้าน

"ใต้เท้าเจิ้งคงจะชอบของขวัญของข้าไม่น้อย" นางพึมพำด้วยรอยยิ้ม

นางรู้ดีว่าการส่งไหปลาร้าหมักไปให้ใต้เท้าเจิ้งนั้นเป็นการกระทำที่ยั่วยุและท้าทาย แต่สิ่งที่นางต้องการก็คือการแสดงให้เขาเห็นว่านางมิใช่คนที่เขาสามารถรังแกได้ตามใจชอบ

นางจะใช้ทุกวิถีทางเพื่อปกป้องตัวเองและคนที่นางรัก แม้จะต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่งกว่าก็ตาม

**[โปรดติดตามตอนต่อไป: ภัตตาคารสวนสวรรค์: เปิดบริการวันแรก]**