ตอนที่ 231

***บทที่ 231: ฟีเจอร์ใหม่: โรงงานแปรรูปมิติ***

หลินหว่านเอ๋อร์สูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมสมาธิเพ่งจิตเข้าไปในห้วงมิติ ทันทีที่นางตอบรับคำเชิญของระบบ ร่างกายของนางในโลกความเป็นจริงก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่มราวกับคนหลับใหล แต่จิตวิญญาณกลับมายืนตระหง่านอยู่ ณ ใจกลางมิติสวนสวรรค์

ทว่าภาพเบื้องหน้าที่ปรากฏแก่สายตานั้น เปลี่ยนไปจากเดิมจนแทบจำไม่ได้

เดิมทีบริเวณทิศตะวันตกของมิติเป็นเพียงโรงเรือนไม้เก่าคร่ำครึที่นางใช้เก็บเครื่องมือการเกษตรและครกบดยาธรรมดา แต่บัดนี้ แสงสีทองเจิดจรัสพวยพุ่งขึ้นเสียดฟ้า หมอกควันแห่งเซียนสลายตัวออก เผยให้เห็นสิ่งปลูกสร้างขนาดมหึมาที่ตั้งตระหง่านอยู่อย่างโอ่อ่า

มันมิใช่โรงงานที่มีปล่องควันดำสกปรกเยี่ยงโลกอนาคตที่นางจากมา แต่มันคือ "ศาลาแปรรูปโอสถทิพย์" อาคารทรงเก๋งจีนสูงสามชั้นที่สร้างจากไม้จันทน์หอมทั้งหลัง หลังคามุงด้วยกระเบื้องเคลือบสีเขียวมรกตส่องประกายวาววับยามต้องแสงแห่งมิติ ประตูบานใหญ่สลักลวดลายมังกรและหงส์ดูวิจิตรตระการตา เหนือประตูมีป้ายอักษรสีทองเขียนว่า **[โรงงานแปรรูปมิติอัจฉริยะ]**

"นี่น่ะหรือ... รางวัลจากการยกระดับชื่อเสียง?" หว่านเอ๋อร์พึมพำ นัยน์ตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง

ทันใดนั้น เสียงของระบบก็ดังขึ้นในหัว

**[ระบบ: ยินดีต้อนรับสู่โรงงานแปรรูปมิติอัจฉริยะ ท่านต้องการเปิดรับ 'วัตถุดิบปริศนา' สำหรับการทดสอบระบบครั้งแรกหรือไม่?]**

"ตกลง" หว่านเอ๋อร์ตอบกลับโดยไม่ลังเล

สิ้นเสียงตอบรับ ประตูบานใหญ่ของศาลาก็เปิดออกเองอย่างช้าๆ เผยให้เห็นภายในที่กว้างขวางราวกับท้องพระโรง ตรงกลางห้องโถงมีแท่นหินหยกขนาดใหญ่ตั้งอยู่ รายล้อมไปด้วยรางส่งของที่ลอยอยู่กลางอากาศด้วยพลังปราณ และที่มุมห้องมีกองวัตถุดิบปริศนาที่ระบบมอบให้วางกองพะเนินอยู่

มันคือ **"ขวดแก้วผลึกใส"** และ **"ไหดินเผาเคลือบเงา"** จำนวนนับหมื่นใบ!

**[ระบบ: วัตถุดิบปริศนาคือ 'บรรจุภัณฑ์ระดับสูง' ที่คงความสดใหม่ของอาหารได้นานนับปีโดยไม่เน่าเสีย เหมาะแก่การขนส่งระยะไกล]**

หว่านเอ๋อร์แทบจะกรีดร้องด้วยความยินดี ปัญหาใหญ่ที่สุดของการค้าขายอาหารแปรรูปคือบรรจุภัณฑ์ ในยุคสมัยนี้เครื่องปั้นดินเผามักมีรูพรุนและฝาปิดไม่สนิททำให้อาหารเสียง่าย แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือนวัตกรรมที่ล้ำค่ากว่าทองคำเสียอีก

นางหันไปมองโกดังเก็บของข้างเคียง ซึ่งขณะนี้เต็มไปด้วยผลผลิตทางการเกษตรที่ล้นทะลัก ทั้งพริกแดงสดที่กองเป็นภูเขาเลากา มะเขือเทศที่สุกงอมจนเกือบปริแตก และถั่วเหลืองกระสอบใหญ่ที่นางปลูกทิ้งไว้ หากปล่อยไว้เช่นนี้ แม้ในมิติจะชะลอการเน่าเสียได้ แต่ปริมาณที่มากเกินไปก็เป็นภาระในการจัดการ

"ระบบ ข้าต้องการทดสอบการแปรรูป... เปลี่ยนพริกแดงและกระเทียมพวกนี้ ให้เป็น 'ซอสพริกสูตรเด็ดตระกูลหลิน'"

**[ระบบ: รับคำสั่ง... กรุณาระบุจำนวน]**

"ทั้งหมด!" นางสั่งการเสียงดังฟังชัด "และบรรจุลงในขวดแก้วผลึกใสทันที!"

ทันทีที่สิ้นคำสั่ง สิ่งมหัศจรรย์ก็บังเกิดขึ้น พริกแดงและกระเทียมที่กองอยู่ในโกดังลอยขึ้นสู่อากาศราวกับมีมือที่มองไม่เห็นจับประคอง พวกมันพุ่งตรงเข้าสู่ช่องรับวัตถุดิบของแท่นหินหยก แสงสว่างวาบขึ้น เครื่องโม่หินทิพย์หมุนวนด้วยความเร็วสูงจนมองไม่ทัน

ไม่มีเสียงดังหนวกหู มีเพียงเสียงวิ้งๆ ของพลังงานที่ไหลเวียน กลิ่นฉุนของพริกและกระเทียมที่ควรจะแสบตาคละคลุ้งกลับถูกระบบดูดซับไว้และกลั่นกรองจนเหลือเพียงกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย

เพียงชั่วเวลาจิบชา... แสงสว่างก็ดับลง

บนรางส่งของอีกด้านหนึ่ง ขวดแก้วผลึกใสจำนวนนับพันขวดเรียงรายออกมาอย่างเป็นระเบียบ ภายในบรรจุซอสพริกสีแดงสดเนื้อเนียนละเอียด ฝาขวดถูกปิดผนึกด้วยสุญญากาศอย่างแน่นหนา พร้อมประทับตรา "สวนสวรรค์" ที่ฝาขวดอย่างงดงาม

หว่านเอ๋อร์เดินเข้าไปหยิบขวดซอสขึ้นมาดูหนึ่งขวด เนื้อซอสภายในดูฉ่ำวาว สีสันสดใสราวกับเพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ นางลองเปิดฝาชิมรสชาติ... ความเผ็ดร้อนที่ลงตัว ความหอมของกระเทียม และรสกลมกล่อมที่หมักบ่มอย่างดีเยี่ยมแผ่ซ่านไปทั่วลิ้น

"สุดยอด..." หว่านเอ๋อร์อุทาน "ปกติการทำซอสพริกจำนวนขนาดนี้ ข้าต้องเกณฑ์คนงานทั้งหมู่บ้านมาช่วยกันโขลกสับเป็นเวลาหลายวัน แต่นี่... แค่พริบตาเดียว!"

สมองของยอดหญิงนักธุรกิจเริ่มทำงานอย่างรวดเร็ว ด้วยโรงงานแห่งนี้ นางไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องผลผลิตล้นตลาดอีกต่อไป ผักสดที่ขายไม่หมด หรือผลไม้ที่สุกงอมเกินไป สามารถนำมาแปรรูปเป็นสินค้าเก็บไว้ได้นาน

"ต่อไปนี้ ข้าจะไม่ขายแค่ผักสดในตลาดเมืองหลวงอีกแล้ว" หว่านเอ๋อร์ยิ้มกริ่ม แววตามุ่งมั่น "ข้าจะส่งซอสพริก ซอสมะเขือเทศ และผักอบแห้งพวกนี้ ไปขายยังเมืองท่าและแคว้นเพื่อนบ้าน ภัตตาคารทั่วหล้าจะต้องใช้เครื่องปรุงจากสวนสวรรค์ของข้า!"

นางเดินสำรวจฟีเจอร์อื่นๆ ของโรงงานอย่างเพลิดเพลิน มีทั้งเตาอบแห้งพลังปราณที่สามารถทำผลไม้อบแห้งได้โดยไม่เสียรสชาติ เครื่องบดสมุนไพรที่ละเอียดเป็นผงแป้ง และถังหมักบ่มที่เร่งเวลาการหมักซีอิ๊วจากปีให้เหลือเพียงวัน

ในขณะที่นางกำลังวางแผนจะผลิตสินค้าล็อตใหญ่เพื่อเตรียมส่งขาย นางก็เหลือบไปเห็นกองวัตถุดิบอีกกองหนึ่งที่ถูกวางทิ้งไว้มุมสุดของโกดัง

มันคือ "หัวไชเท้า" และ "ผักกาดเขียว" หัวใหญ่ยักษ์อวบอ้วนที่นางปลูกทิ้งไว้เพื่อทดลองสูตรปุ๋ยใหม่ ผลผลิตของมันออกมาดีเกินคาดจนกินไม่ทัน และตอนนี้มันกำลังกองทับถมกันสูงท่วมหัว

"หัวไชเท้าพวกนี้..." หว่านเอ๋อร์เดินเข้าไปใกล้ ลูบคลำผิวที่เรียบเนียนของมัน "หากเอาไปตากแห้งก็เสียดายความกรอบ หากเอาไปทำแกงจืดก็ธรรมดาเกินไป"

ทันใดนั้น ความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัว... รสชาติแห่งความทรงจำ อาหารเครื่องเคียงที่ขาดไม่ได้บนโต๊ะอาหารจีน ไม่ว่าจะเป็นข้าวต้มรอบดึก หรือเป็นกับแกล้มสุราชั้นดี

นางหันไปมอง "ไหดินเผาเคลือบเงา" ขนาดเล็กกระทัดรัดที่ระบบมอบให้เป็นของขวัญ รูปทรงของมันช่างดูน่ารักน่าชังและเหมาะเจาะอย่างยิ่ง

"ไหใบเล็ก... กับผักกรุบกรอบรสจัดจ้าน..."

ริมฝีปากบางสวยยกยิ้มขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มของแม่ค้าผู้มองเห็นโอกาสทองคำฝังเพชร

"ระบบ! เตรียมถังหมักบ่มให้พร้อม ข้าจะสร้างตำนานบทใหม่ของของฝากเมืองนี้... ไม่ใช่แค่ซอสปรุงรส แต่เป็นสิ่งที่ใครได้ชิมแล้วต้องหยุดไม่ได้!"

นางคว้าหัวไชเท้าหัวใหญ่ขึ้นมา พลางจินตนาการถึงรสชาติเปรี้ยว หวาน และเผ็ด ที่ผสมผสานกันอย่างลงตัวในไหดินเผาใบจิ๋ว... สินค้าตัวใหม่ที่จะสั่นสะเทือนวงการอาหารกำลังจะถือกำเนิดขึ้นแล้ว!

**[โปรดติดตามตอนต่อไป: สินค้าใหม่: ผักดองสามรส]**