ตอนที่ 252

***บทที่ 252: ปัญหาขาดแคลนกุ้งมังกรภูเขา***

แสงอรุณรุ่งสาดส่องต้องผืนป่า เสียงนกร้องบรรเลงเพลงแห่งชีวิต หลิน หว่านเอ๋อร์ สาวน้อยผู้มีดวงตาเป็นประกาย เดินทางมุ่งสู่ลำธารน้ำเย็นบนภูเขา พร้อมด้วยตะกร้าสานและขวดน้ำทิพย์ในมือ วันนี้นางตั้งใจจะหากุ้งมังกรภูเขามาปรุงเป็นเมนูที่ 30 ในรายการอาหารเลิศรสของนาง

"กุ้งมังกรภูเขาตัวโต เนื้อหวานฉ่ำ เหมาะสำหรับนำมาย่างเกลือ หรือจะทำเป็นซุปกุ้งมังกรน้ำใสก็ดีไม่น้อย" หว่านเอ๋อร์พึมพำกับตัวเอง ดวงตาเป็นประกายเมื่อนึกถึงรสชาติอันโอชะที่จะได้ลิ้มลอง

แต่เมื่อมาถึงลำธาร หว่านเอ๋อร์ก็ต้องขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ปกติแล้วบริเวณนี้น่าจะมีกุ้งมังกรภูเขาแหวกว่ายให้เห็นมากมาย แต่วันนี้กลับเงียบสงบผิดปกติ นางเดินสำรวจไปตามริมธาร พบเพียงร่องรอยของโคลนที่ถูกคุ้ยเขี่ย และเศษเปลือกกุ้งที่ถูกทิ้งไว้

"เกิดอะไรขึ้นกันแน่?" หว่านเอ๋อร์รำพึงรำพัน นางสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง อากาศร้อนอบอ้าวผิดฤดูกาลอาจเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้กุ้งมังกรภูเขาหลบซ่อนตัว แต่ร่องรอยที่นางเห็นบ่งบอกว่ามีคนมาที่นี่ก่อนหน้านี้แล้ว

"หรือว่า…" หว่านเอ๋อร์เริ่มใจคอไม่ดี นางรีบเดินลึกเข้าไปในป่าตามลำธาร จนกระทั่งนางได้ยินเสียงเอะอะโวยวายแว่วมาตามลม

"พวกเจ้าทำอะไรกันน่ะ!" หว่านเอ๋อร์ตะโกนเสียงดัง เมื่อนางมาถึงต้นเสียงก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือกลุ่มชาวบ้านราวสิบกว่าคน กำลังช่วยกันวิดน้ำในลำธารเพื่อจับกุ้งมังกรภูเขา พวกเขาใช้สวิงและแหจับกุ้งอย่างไม่ปราณีปราศรัย ราวกับว่ากำลังแย่งชิงสมบัติล้ำค่า

"อ้าว คุณหนูหลินนี่เอง" ชายร่างกำยำคนหนึ่งซึ่งเป็นหัวหน้ากลุ่มชาวบ้านกล่าวด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย "ข้าได้ยินว่าคุณหนูกำลังหากุ้งมังกรภูเขาไปทำอาหาร ข้าก็แค่อยากจะช่วยหาให้เท่านั้นเอง"

"ช่วยหา? พวกท่านกำลังทำลายระบบนิเวศน์ของลำธารแห่งนี้!" หว่านเอ๋อร์โกรธจนตัวสั่น "กุ้งมังกรภูเขาเหล่านี้ไม่ได้มีไว้ให้พวกท่านจับไปขายอย่างเดียว พวกมันเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติ เป็นอาหารของสัตว์อื่นๆ และเป็นแหล่งรายได้ของชาวบ้านที่รู้จักการอนุรักษ์!"

"ฮึ! อนุรักษ์อะไรกัน" ชายร่างกำยำหัวเราะเสียงดัง "ข้าไม่สนหรอก ข้าสนแค่ว่าวันนี้ข้าจะได้กุ้งกลับบ้านไปขายได้เท่าไหร่ก็เท่านั้น"

"ใช่แล้ว! คุณหนูหลินรวยอยู่แล้วนี่นา จะมากีดกันคนจนๆ อย่างพวกเราทำไม" ชาวบ้านคนอื่นๆ พากันส่งเสียงสนับสนุนหัวหน้าของตน

หว่านเอ๋อร์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามควบคุมอารมณ์โกรธ นางรู้ดีว่าการต่อสู้ด้วยกำลังไม่ใช่ทางออก แต่การปล่อยให้พวกชาวบ้านเหล่านี้ทำลายทรัพยากรธรรมชาติก็ไม่ใช่สิ่งที่นางจะยอมได้

"ข้าจะให้โอกาสพวกท่านอีกครั้ง" หว่านเอ๋อร์กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ปล่อยกุ้งมังกรภูเขาทั้งหมดที่จับได้กลับคืนสู่ลำธาร แล้วข้าจะให้เงินพวกท่านเป็นการตอบแทน"

"เงิน?" ดวงตาของชาวบ้านเป็นประกายขึ้นมาทันที

"ใช่ ข้าจะให้เงินพวกท่านมากกว่าที่พวกท่านจะขายกุ้งได้เสียอีก แต่มีข้อแม้ว่าพวกท่านจะต้องสัญญาว่าจะไม่กลับมาจับกุ้งที่นี่อีก" หว่านเอ๋อร์ยื่นข้อเสนอ

"ถ้าอย่างนั้น…" ชายร่างกำยำลังเลเล็กน้อย เขาหันไปมองหน้าลูกน้องของตน ก่อนจะตัดสินใจกล่าวว่า "ตกลง! ข้าจะทำตามที่คุณหนูหลินบอก"

ชาวบ้านพากันปล่อยกุ้งมังกรภูเขากลับคืนสู่ลำธารอย่างเสียดาย หว่านเอ๋อร์จ่ายเงินให้พวกเขาตามสัญญา แต่ในใจของนางยังคงรู้สึกกังวล นางรู้ดีว่าชาวบ้านเหล่านี้อาจจะกลับมาอีกเมื่อไหร่ก็ได้

"ข้าคงต้องหาวิธีที่ยั่งยืนกว่านี้" หว่านเอ๋อร์พึมพำกับตัวเอง นางคิดถึงเรื่องการใช้น้ำทิพย์จากมิติส่วนตัวเพื่อดึงดูดกุ้งมังกรภูเขา แต่การใช้น้ำทิพย์ในที่สาธารณะอาจทำให้เกิดความสนใจและเป็นอันตรายได้

ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าหลายคู่ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง หว่านเอ๋อร์หันกลับไปมองก็พบกับชายชุดดำสี่คนยืนอยู่เบื้องหน้า พวกเขามีท่าทีสงบเสงี่ยมและดวงตาคมกริบ

"คารวะคุณหนูหลิน" ชายชุดดำคนหนึ่งกล่าว "นายท่านจ้าวเฉินเป็นห่วงความปลอดภัยของคุณหนู จึงได้ส่งพวกข้ามาคุ้มกัน"

หว่านเอ๋อร์ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก นางรู้ดีว่าจ้าวเฉินเป็นห่วงนางเสมอ แต่การส่งองครักษ์เงามาคุ้มกันถึงที่นี่แสดงว่าเขาคงจะกังวลมากจริงๆ

"ขอบคุณท่านจ้าวเฉินมาก" หว่านเอ๋อร์กล่าว "แต่พวกท่านไม่ต้องกังวล ข้าดูแลตัวเองได้"

"พวกข้ามีหน้าที่ต้องปฏิบัติตามคำสั่งของนายท่าน" ชายชุดดำตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "พวกข้าจะคอยเฝ้าระวังอยู่ห่างๆ หากคุณหนูต้องการความช่วยเหลือเมื่อไหร่ ก็ขอให้บอกได้เลย"

หว่านเอ๋อร์พยักหน้า นางรู้ดีว่าการปฏิเสธความหวังดีของจ้าวเฉินคงไม่มีประโยชน์อันใด นางจึงตัดสินใจยอมรับความช่วยเหลือของพวกเขา

"เอาล่ะ ในเมื่อมีผู้ช่วยแล้ว ข้าก็คงต้องเริ่มแผนการของข้าได้เสียที" หว่านเอ๋อร์พึมพำกับตัวเอง ดวงตาเป็นประกายด้วยความมุ่งมั่น นางตัดสินใจที่จะใช้น้ำทิพย์จากมิติส่วนตัวอย่างระมัดระวัง เพื่อดึงดูดกุ้งมังกรภูเขาออกมาจากที่ซ่อน และหาวิธีที่จะทำให้ชาวบ้านเหล่านั้นเข้าใจถึงความสำคัญของการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติ

หว่านเอ๋อร์เดินไปที่ริมลำธาร หยิบขวดน้ำทิพย์ออกมาจากตะกร้า นางเปิดฝาขวดและค่อยๆ รินน้ำทิพย์ลงไปในลำธารอย่างช้าๆ น้ำทิพย์สีใสไหลลงไปผสมกับน้ำในลำธาร เกิดเป็นประกายระยิบระยับคล้ายกับผงทองคำ

ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงดัง "ซู่ ซู่" ดังขึ้นจากใต้น้ำ หว่านเอ๋อร์มองลงไปในลำธารก็ต้องยิ้มออกมาด้วยความยินดี กุ้งมังกรภูเขาตัวน้อยใหญ่ต่างพากันแหวกว่ายออกมาจากที่ซ่อน พวกมันดูตื่นเต้นกับน้ำทิพย์ที่ไหลลงมาในลำธาร

แต่ในขณะที่หว่านเอ๋อร์กำลังเพลิดเพลินกับการชมกุ้งมังกรภูเขา กลุ่มชาวบ้านที่นางเพิ่งปล่อยตัวไปเมื่อครู่ก็กลับมาอีกครั้ง พวกเขาแอบซุ่มดูหว่านเอ๋อร์อยู่ห่างๆ และสังเกตเห็นน้ำสีทองที่นางเทลงไปในลำธาร

"นั่นมันอะไรกัน?" ชายร่างกำยำกระซิบถามลูกน้องของตน

"ข้าไม่รู้ แต่ดูเหมือนว่ามันจะดึงดูดกุ้งมังกรภูเขาได้" ลูกน้องคนหนึ่งตอบ

"ถ้าอย่างนั้น…" ชายร่างกำยำแสยะยิ้ม "เราก็แค่แย่งน้ำนั่นมาจากนาง แล้วเราก็จะได้กุ้งมังกรภูเขาไปขายได้มากมาย"

ชาวบ้านพากันพยักหน้าเห็นด้วย พวกเขาค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้หว่านเอ๋อร์อย่างเงียบเชียบ โดยที่ไม่รู้เลยว่ามีสายตาขององครักษ์เงาจับจ้องพวกเขาอยู่ตลอดเวลา

**[โปรดติดตามตอนต่อไป: เตาอบดินเผายักษ์]**