ตอนที่ 254

***บทที่ 254: การกลับมาของเป่าจู***

สายลมยามเช้าพัดโชยมาพร้อมกลิ่นหอมของดอกไม้ในฟาร์ม หลิน หว่านเอ๋อร์ กำลังตรวจดูความเรียบร้อยของแปลงผักที่ปลูกใหม่ นางวางแผนจะนำผักสดๆ เหล่านี้ไปปรุงเป็นอาหารเลิศรสสำหรับต้อนรับแขกที่จะมาเยือนในอีกไม่กี่วันข้างหน้า หลังจากที่นางสร้างชื่อเสียงด้วยเตาอบดินเผาขนาดยักษ์ ทำให้มีผู้คนมากมายจากทั่วสารทิศเดินทางมายังฟาร์มแห่งนี้เพื่อลิ้มลองรสชาติอาหารฝีมือนาง

ขณะที่หว่านเอ๋อร์กำลังเพลิดเพลินกับการทำงาน นางก็สังเกตเห็นร่างของหญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาในฟาร์ม หญิงสาวผู้นั้นสวมใส่เสื้อผ้าที่ดูเก่าคร่ำคร่า แต่ก็สะอาดสะอ้าน นางเดินเข้ามาด้วยท่าทีสงบเสงี่ยมผิดจากที่หว่านเอ๋อร์เคยรู้จัก

เมื่อหญิงสาวผู้นั้นเดินเข้ามาใกล้ หว่านเอ๋อร์ก็ต้องประหลาดใจ เพราะนางคือ หลิน เป่าจู อดีตเด็กสาวที่เคยมีความคิดอิจฉาริษยาต่อนาง จนถึงขั้นวางแผนร้ายต่างๆ นานา แต่สุดท้ายก็ต้องพ่ายแพ้ต่อสติปัญญาและความดีของหว่านเอ๋อร์ และตัดสินใจเดินทางเข้าเมืองไปทำงานล้างจาน

"เป่าจู...เจ้ากลับมาแล้วหรือ" หว่านเอ๋อร์เอ่ยทักด้วยความประหลาดใจระคนสงสัย

"หว่านเอ๋อร์...ข้า..." เป่าจูมีสีหน้าอึกอัก นางก้มหน้าลงเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับหว่านเอ๋อร์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิด "ข้าขอโทษ...สำหรับทุกสิ่งที่ข้าเคยทำกับเจ้า"

หว่านเอ๋อร์มองเป่าจูด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย นางไม่เคยคิดว่าเป่าจูจะกลับมาขอโทษนางอย่างจริงจังเช่นนี้ นางพิจารณาสีหน้าและแววตาของเป่าจูอย่างละเอียด และพบว่าเป่าจูไม่ได้เสแสร้งแกล้งทำ แต่นางรู้สึกผิดอย่างแท้จริง

"ข้าให้อภัยเจ้าแล้ว เป่าจู เรื่องในอดีตให้มันผ่านไปเถิด" หว่านเอ๋อร์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน นางเข้าใจดีว่าการใช้ชีวิตในเมืองใหญ่ไม่ใช่เรื่องง่าย และเป่าจูคงได้เรียนรู้บทเรียนราคาแพงมามากมาย

เป่าจูถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก นางยิ้มให้กับหว่านเอ๋อร์ด้วยความรู้สึกขอบคุณ "ขอบคุณเจ้ามาก หว่านเอ๋อร์ ข้า...ข้ามีของขวัญเล็กๆ น้อยๆ มามอบให้เจ้า"

เป่าจูหยิบห่อผ้าเล็กๆ ออกมาจากตะกร้าที่นางถือมา นางค่อยๆ คลี่ห่อผ้าออก เผยให้เห็นผักแกะสลักรูปดอกไม้ที่สวยงาม

"ข้าเรียนรู้การแกะสลักผักมาจากร้านอาหารที่ข้าทำงาน ข้าอยากจะมอบสิ่งนี้ให้เจ้า เพื่อเป็นการขอโทษ" เป่าจูอธิบายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนน้อม

หว่านเอ๋อร์รับผักแกะสลักรูปดอกไม้มาพิจารณาอย่างละเอียด นางต้องยอมรับว่าฝีมือการแกะสลักของเป่าจูนั้นยอดเยี่ยมมาก ดอกไม้แต่ละดอกมีความละเอียดอ่อนและสวยงามราวกับมีชีวิต

"เจ้าแกะสลักได้สวยงามมาก เป่าจู" หว่านเอ๋อร์เอ่ยชมด้วยความจริงใจ

เป่าจูยิ้มด้วยความเขินอาย "ขอบคุณเจ้า หว่านเอ๋อร์"

หว่านเอ๋อร์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามเป่าจูด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง "เป่าจู...เจ้าอยากจะทำงานที่ฟาร์มแห่งนี้หรือไม่? ข้ากำลังต้องการคนที่มีฝีมือในการแกะสลักผัก เพื่อช่วยข้าในการตกแต่งอาหาร"

ดวงตาของเป่าจูเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ นางไม่เคยคิดว่าหว่านเอ๋อร์จะเสนองานให้นาง "จริงหรือ หว่านเอ๋อร์? เจ้าจะให้ข้าทำงานที่นี่จริงๆ หรือ?"

"ใช่ ข้าเชื่อว่าฝีมือของเจ้าจะช่วยให้ฟาร์มของเราพัฒนาไปได้อีกขั้น" หว่านเอ๋อร์ตอบด้วยความมั่นใจ

เป่าจูยิ้มด้วยความดีใจ "ขอบคุณเจ้ามาก หว่านเอ๋อร์ ข้าจะไม่ทำให้เจ้าผิดหวัง"

ในขณะที่หว่านเอ๋อร์และเป่าจูกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น ป้าสะใภ้ใหญ่ ซึ่งเป็นแม่ของเป่าจูก็กำลังแอบมองลูกสาวของนางอยู่ห่างๆ นางรู้สึกละอายใจเป็นอย่างมาก ที่ลูกสาวของนางเคยทำเรื่องไม่ดีกับหว่านเอ๋อร์ แต่ในขณะเดียวกันนางก็รู้สึกภูมิใจในตัวลูกสาว ที่กล้าที่จะกลับมาขอโทษและเริ่มต้นชีวิตใหม่

หว่านเอ๋อร์สังเกตเห็นป้าสะใภ้ใหญ่ที่แอบมองอยู่ นางจึงเดินเข้าไปหาป้าสะใภ้ใหญ่ด้วยรอยยิ้ม

"ป้าสะใภ้ใหญ่ สบายดีไหมคะ? เป่าจูกลับมาแล้วนะคะ" หว่านเอ๋อร์เอ่ยทักทายด้วยความเคารพ

ป้าสะใภ้ใหญ่มีสีหน้าประหลาดใจ นางไม่คาดคิดว่าหว่านเอ๋อร์จะเข้ามาทักทายนางด้วยท่าทีที่เป็นมิตรเช่นนี้

"สบายดีจ้ะ หว่านเอ๋อร์ ขอบคุณมากนะจ๊ะ ที่ดูแลเป่าจู" ป้าสะใภ้ใหญ่ตอบด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

"ไม่ต้องห่วงนะคะ ป้าสะใภ้ใหญ่ เป่าจูเป็นคนดีค่ะ ข้าเชื่อว่านางจะทำงานได้ดีแน่นอน" หว่านเอ๋อร์กล่าวด้วยความมั่นใจ

ป้าสะใภ้ใหญ่พยักหน้าด้วยความซาบซึ้งใจ นางรู้สึกขอบคุณหว่านเอ๋อร์เป็นอย่างมาก ที่ให้อภัยลูกสาวของนาง และให้โอกาสลูกสาวของนางได้เริ่มต้นชีวิตใหม่

การกลับมาของเป่าจูในครั้งนี้ ถือเป็นการเริ่มต้นใหม่ของนาง นางได้เรียนรู้จากความผิดพลาดในอดีต และพร้อมที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยความขยันหมั่นเพียรและความซื่อสัตย์

หว่านเอ๋อร์เชื่อมั่นว่าเป่าจูจะกลายเป็นสมาชิกที่มีคุณค่าของฟาร์มแห่งนี้ และจะช่วยให้นางพัฒนาฟาร์มให้เจริญก้าวหน้ายิ่งขึ้นไป

และด้วยฝีมือการแกะสลักผักของเป่าจู เมนูอาหารของหว่านเอ๋อร์จะสวยงามและน่ารับประทานมากยิ่งขึ้น สร้างความประทับใจให้กับแขกที่มาเยือน และสร้างชื่อเสียงให้กับฟาร์มแห่งนี้ให้โด่งดังไปทั่วหล้า

[โปรดติดตามตอนต่อไป: เมนูที่ 50: ซุปพระกระโดดกำแพง]