ตอนที่ 255

***บทที่ 255: เมนูที่ 50: ซุปพระกระโดดกำแพง***

หลิน หว่านเอ๋อร์ ถอนหายใจเบาๆ มองหม้อดินขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่บนเตา ดวงตาคู่สวยทอประกายมุ่งมั่น เมนูที่ห้าสิบ… ซุปพระกระโดดกำแพง! ชื่อเสียงของมันเลื่องลือระบือไกล เป็นเมนูที่เหล่าจอมยุทธ์ภัตตาคารต่างยกย่องว่ายากเย็นแสนเข็ญ ต้องใช้ทั้งวัตถุดิบชั้นเลิศ ฝีมืออันเฉียบคม และเวลาอันยาวนานในการเคี่ยวกรำ

“อาตง ดูแลไฟให้ดี อย่าให้แรงไป อย่าให้อ่อนไป” หว่านเอ๋อร์กำชับเสียงหนักแน่น อาตงขานรับด้วยความเคารพ นั่งลงหน้าเตาอย่างระมัดระวัง มือถือพัดโบกอย่างสม่ำเสมอ เพื่อควบคุมความร้อนให้คงที่

ซุปพระกระโดดกำแพงที่แท้จริง ต้องใช้เวลาตุ๋นถึงเจ็ดวันเจ็ดคืน! แต่ด้วยมิติลับส่วนตัวของนาง และห้องเก็บความสดที่สร้างขึ้นเป็นพิเศษ หว่านเอ๋อร์มั่นใจว่าจะสามารถร่นระยะเวลาลงได้มาก แต่ถึงกระนั้น การควบคุมไฟให้สม่ำเสมอก็ยังเป็นเรื่องท้าทายอย่างยิ่ง

หว่านเอ๋อร์เดินวนรอบหม้อ ตรวจสอบวัตถุดิบที่ใส่ลงไปอย่างละเอียด หูฉลามชั้นดี กระเพาะปลาเกรดหนึ่ง หอยเป๋าฮื้อสดใหม่ เห็ดหอมชั้นเลิศ หน่อไม้ฤดูหนาว ไก่ดำเนื้อแน่น ขาหมูที่คัดสรรมาอย่างดี และเครื่องยาจีนนานาชนิด ทั้งหมดนี้คือวัตถุดิบที่นางบรรจงเลือกเฟ้นมา เพื่อให้ได้รสชาติที่กลมกล่อมและสมบูรณ์แบบที่สุด

“หว่านเอ๋อร์ ท่านอาจารย์ใหญ่ให้ข้ามาช่วยเฝ้าไฟ” เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้น อาตงเงยหน้าขึ้นมองด้วยความเคารพ เชฟฝีมือดีอีกหลายคนในครัวต่างผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันมาช่วยเฝ้าไฟ เพราะรู้ดีว่าเมนูนี้สำคัญเพียงใด

“ขอบคุณท่านมาก” หว่านเอ๋อร์กล่าวขอบคุณอย่างจริงใจ นางรู้ดีว่าทุกคนต่างต้องการให้เมนูนี้สำเร็จลุล่วงไปด้วยดี เพื่อสร้างชื่อเสียงให้กับฟาร์มของนางให้ยิ่งเกรียงไกร

เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า กลิ่นหอมอ่อนๆ เริ่มโชยออกมาจากหม้อดิน หว่านเอ๋อร์สูดดมกลิ่นด้วยความพึงพอใจ กลิ่นหอมนี้ไม่ได้มีแค่ความหอมของอาหาร แต่มันแฝงไปด้วยพลังปราณอันอ่อนโยน ที่ช่วยบำรุงร่างกายและจิตใจ

ในขณะที่หว่านเอ๋อร์กำลังควบคุมไฟอยู่นั้นเอง กลิ่นหอมของซุปก็ค่อยๆ ลอยล่องไปตามลม แผ่กระจายไปทั่วบริเวณ จนกระทั่งลอยไปถึงวัดเก่าแก่ที่ตั้งอยู่บนเขาห่างไกล

ภายในวัดอันเงียบสงบ หลวงจีนชราผู้หนึ่งกำลังนั่งสมาธิอยู่ใต้ต้นโพธิ์ใหญ่ จู่ๆ จมูกของท่านก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมประหลาด กลิ่นหอมนั้นชวนให้น้ำลายสอ กระตุ้นความอยากอาหารที่ท่านพยายามระงับมานานหลายปี

หลวงจีนชราลืมตาขึ้น มองไปยังทิศทางที่กลิ่นหอมลอยมา ดวงตาที่เคยสงบนิ่ง บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้

“กลิ่นอะไรกัน? ช่างหอมหวลยิ่งนัก” หลวงจีนพึมพำกับตัวเอง ท่านพยายามข่มจิตใจให้สงบ แต่กลิ่นหอมนั้นช่างรุนแรงเหลือเกิน มันรบกวนสมาธิของท่านอย่างมาก

ในที่สุด หลวงจีนชราก็ตัดสินใจลุกขึ้นยืน เดินออกจากวัดตรงไปยังทิศทางที่กลิ่นหอมลอยมา ท่านเดินลงจากเขาด้วยความเร็วที่น่าประหลาดใจ ราวกับว่ามีแรงดึงดูดบางอย่างกำลังนำทางท่านอยู่

เมื่อหลวงจีนชรามาถึงบริเวณฟาร์มของหว่านเอ๋อร์ กลิ่นหอมก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น ท่านสูดดมกลิ่นด้วยความตะกละตะกลาม ราวกับว่าไม่ได้ดมกลิ่นอาหารมานานแสนนาน

“กลิ่นนี้… ช่างวิเศษยิ่งนัก” หลวงจีนพึมพำ ท่านเดินตามกลิ่นหอมไปจนกระทั่งมาถึงหน้าครัวของหว่านเอ๋อร์

หลวงจีนชราหยุดยืนอยู่หน้าประตูครัว มองเข้าไปข้างในด้วยความสนใจ ท่านเห็นหว่านเอ๋อร์กำลังยืนอยู่หน้าเตา ควบคุมไฟอย่างตั้งใจ และเห็นอาตงกับเชฟคนอื่นๆ กำลังผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันเฝ้าหม้อดินขนาดใหญ่

“นั่นมัน… ซุปพระกระโดดกำแพง!” หลวงจีนอุทานออกมาด้วยความตกใจ ท่านไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นเมนูระดับตำนานนี้ที่นี่

หว่านเอ๋อร์ได้ยินเสียงอุทานก็หันมามอง เห็นหลวงจีนชรายืนอยู่หน้าประตูครัว นางรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็รีบเดินเข้าไปหาด้วยความเคารพ

“ท่านอาจารย์ มาที่นี่ได้อย่างไร?” หว่านเอ๋อร์ถามด้วยความสงสัย

หลวงจีนชรามองหว่านเอ๋อร์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชม

“อาตมาได้กลิ่นหอมของซุป ก็เลยอดไม่ได้ที่จะตามกลิ่นมา” หลวงจีนตอบด้วยรอยยิ้ม

หว่านเอ๋อร์หัวเราะเบาๆ

“กลิ่นของซุปพระกระโดดกำแพงนี่แรงจริงๆ ขนาดท่านอาจารย์ยังอดใจไม่ได้” หว่านเอ๋อร์กล่าวอย่างติดตลก

“ใช่แล้ว กลิ่นของซุปเจ้านี่ ช่างมีพลังดึงดูดยิ่งนัก แม้แต่ผู้ทรงศีลอย่างอาตมา ยังต้องยอมแพ้” หลวงจีนกล่าวอย่างขบขัน

หว่านเอ๋อร์ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ นางรู้ดีว่าซุปพระกระโดดกำแพงของนางจะต้องสร้างความประทับใจให้กับทุกคนอย่างแน่นอน

“ท่านอาจารย์ สนใจจะลองชิมซุปของข้าหรือไม่?” หว่านเอ๋อร์เอ่ยถามด้วยความใจกว้าง

ดวงตาของหลวงจีนชราเป็นประกาย

“ถ้าไม่เป็นการรบกวน อาตมาก็ยินดีเป็นอย่างยิ่ง” หลวงจีนตอบด้วยความกระตือรือร้น

หว่านเอ๋อร์หัวเราะเบาๆ แล้วเชิญหลวงจีนเข้ามาในครัว นางสั่งให้อาตงตักซุปใส่ถ้วยให้หลวงจีนชิม

หลวงจีนชรารับถ้วยซุปมาด้วยมือที่สั่นเทา ท่านสูดดมกลิ่นหอมของซุปอีกครั้ง แล้วค่อยๆ ยกถ้วยขึ้นจิบ

ทันทีที่ซุปสัมผัสลิ้น ดวงตาของหลวงจีนก็เบิกกว้าง ร่างกายของท่านสั่นสะท้าน ราวกับว่าได้รับพลังงานบางอย่าง

“รสชาติ… ช่างวิเศษเหลือเกิน!” หลวงจีนอุทานออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความปิติ

หว่านเอ๋อร์ยิ้มอย่างพึงพอใจ นางรู้ดีว่าซุปพระกระโดดกำแพงของนางไม่ทำให้ใครผิดหวังอย่างแน่นอน

[โปรดติดตามตอนต่อไป: แขกไม่ได้รับเชิญจากเมืองหลวง]