ตอนที่ 257

***บทที่ 257: วิกฤตน้ำตาลปั้น***

ชื่อเสียงของหว่านเอ๋อร์ได้รับการการันตีจากอดีตพ่อครัววังหลวง เป็นที่ประจักษ์แก่สายตาของทุกคน แขกเหรื่อต่างพากันชื่นชมในฝีมือการทำอาหารของนางไม่ขาดปาก บรรยากาศภายในงานเลี้ยงเต็มไปด้วยความสุขสันต์และการพูดคุยอย่างออกรส แต่แล้ว...

"ท่านเจ้าบ้านขอรับ! แย่แล้วขอรับ!" เสียงตะโกนดังมาจากด้านนอก ทำให้ทุกคนหันไปมองอย่างตกใจ

เสี่ยวเฟิงวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในงาน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล "ท่านเจ้าบ้านขอรับ น้ำตาลปั้นที่เราเตรียมไว้เริ่มละลายแล้วขอรับ!"

คำพูดของเสี่ยวเฟิงราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจของหว่านเอ๋อร์ นางรีบสาวเท้าไปยังบริเวณที่จัดวางขนมหวานน้ำตาลปั้น เมื่อไปถึงก็พบว่าสิ่งที่เสี่ยวเฟิงกล่าวเป็นความจริง น้ำตาลปั้นที่ถูกปั้นแต่งอย่างสวยงามเริ่มอ่อนตัวและเสียรูปทรง บางส่วนถึงกับเริ่มละลายเป็นน้ำเหนียวๆ

"เกิดอะไรขึ้น?" หว่านเอ๋อร์ถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน

"ช่วงบ่ายอากาศร้อนอบอ้าวมากขอรับ แถมวันนี้ความชื้นในอากาศสูงเป็นพิเศษ ทำให้น้ำตาลปั้นละลายเร็วกว่าที่คิด" เสี่ยวเฟิงอธิบายด้วยสีหน้ากังวล

หว่านเอ๋อร์ขมวดคิ้วมุ่น นางประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว งานเลี้ยงยังไม่จบ หากปล่อยให้น้ำตาลปั้นละลายไปทั้งหมด ชื่อเสียงที่นางสั่งสมมาอาจมลายหายสิ้นในพริบตา

"เสี่ยวเฟิง เจ้าไปรวบรวมถังไม้ขนาดใหญ่มาให้ข้าด่วน!" หว่านเอ๋อร์สั่งการ

"ขอรับท่านเจ้าบ้าน!" เสี่ยวเฟิงรีบวิ่งออกไป

หว่านเอ๋อร์หันไปมองรอบๆ สายตาของนางหยุดอยู่ที่กองดินประสิวที่นางเตรียมไว้สำหรับทำดอกไม้ไฟในเทศกาลที่จะมาถึง แววตาของนางเป็นประกายขึ้นมาทันที

"มีทางออกแล้ว!" นางพึมพำกับตัวเอง

นางรีบเดินไปยังกองดินประสิวและเริ่มลงมือทำบางสิ่งบางอย่าง ทุกคนต่างมองนางด้วยความสงสัย ไม่เข้าใจว่านางกำลังทำอะไร

"หว่านเอ๋อร์ เจ้ากำลังทำอะไร?" จ้าวเฉินถามด้วยความเป็นห่วง

"ข้ากำลังจะสร้างห้องเย็นชั่วคราวเพื่อรักษาน้ำตาลปั้น" หว่านเอ๋อร์ตอบขณะที่มือของนางยังคงทำงานอย่างคล่องแคล่ว

นางนำดินประสิวมาผสมกับน้ำในอัตราส่วนที่เหมาะสม จากนั้นนำผ้าชุบน้ำที่ผสมดินประสิวแล้วมาห่อหุ้มถังไม้ที่เสี่ยวเฟิงนำมาให้ นางทำซ้ำๆ หลายชั้นจนถังไม้ถูกห่อหุ้มด้วยผ้าชุบดินประสิวจนมิด

"เคล็ดวิชาสร้างห้องเย็น!" เสียงอุทานดังขึ้นจากฝูงชน

"นี่มัน...เป็นไปได้อย่างไร?" หลี่กงมองการกระทำของหว่านเอ๋อร์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความทึ่ง เขาไม่เคยเห็นวิธีการทำความเย็นแบบนี้มาก่อน

"ดินประสิวมีคุณสมบัติในการดูดความร้อน เมื่อละลายในน้ำจะทำให้อุณหภูมิลดลงอย่างรวดเร็ว" หว่านเอ๋อร์อธิบาย "การนำผ้าชุบน้ำที่ผสมดินประสิวมาห่อหุ้มถังไม้ จะช่วยลดอุณหภูมิภายในถังไม้ ทำให้ถังไม้กลายเป็นห้องเย็นชั่วคราว"

หลังจากที่หว่านเอ๋อร์สร้างห้องเย็นชั่วคราวเสร็จ นางก็สั่งให้เสี่ยวเฟิงนำน้ำแข็งที่เหลืออยู่มาใส่ไว้ในถังไม้เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการทำความเย็น จากนั้นจึงนำน้ำตาลปั้นที่กำลังจะละลายใส่เข้าไปในถังไม้

เมื่อเวลาผ่านไปไม่นาน อุณหภูมิภายในถังไม้ก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัด น้ำตาลปั้นที่อยู่ในถังไม้เริ่มแข็งตัวและกลับคืนสู่สภาพเดิม

"สำเร็จแล้ว!" เสียงโห่ร้องด้วยความยินดีดังขึ้นจากฝูงชน

"ท่านเจ้าบ้านช่างฉลาดหลักแหลมยิ่งนัก!"

"ข้าไม่เคยเห็นวิธีการทำความเย็นแบบนี้มาก่อนเลย!"

"นี่มันเป็นเวทมนตร์ชัดๆ!"

หว่านเอ๋อร์ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ นางรู้ดีว่าวิธีการทำความเย็นด้วยดินประสิวเป็นเพียงความรู้พื้นฐานที่นางเคยเรียนรู้มาในโลกปัจจุบัน แต่มันกลับกลายเป็นความรู้ใหม่ที่น่าตื่นตาตื่นใจสำหรับผู้คนในยุคนี้

เสี่ยวเฟิงรีบจดบันทึกวิธีการทำความเย็นด้วยดินประสิวอย่างละเอียด เขาคิดว่าความรู้นี้จะเป็นประโยชน์อย่างมากในการต่อยอดธุรกิจในหน้าร้อนที่จะมาถึง

"ข้าจะนำวิธีการนี้ไปปรับใช้กับการเก็บรักษาน้ำแข็งที่ข้าขายในหน้าร้อน" เสี่ยวเฟิงพึมพำกับตัวเอง

หลังจากที่น้ำตาลปั้นกลับคืนสู่สภาพเดิม หว่านเอ๋อร์ก็สั่งให้คนนำน้ำตาลปั้นออกมาจัดวางใหม่ ทุกคนต่างพากันชื่นชมในความงามของน้ำตาลปั้นที่ถูกปั้นแต่งอย่างประณีตบรรจง

"น้ำตาลปั้นเหล่านี้ช่างงดงามราวกับงานศิลปะ!"

"ข้าไม่เคยเห็นน้ำตาลปั้นที่สวยงามเช่นนี้มาก่อนเลย!"

"รสชาติของน้ำตาลปั้นก็อร่อยล้ำเลิศ!"

วิกฤตน้ำตาลปั้นถูกแก้ไขได้อย่างทันท่วงที หว่านเอ๋อร์สามารถกอบกู้สถานการณ์ได้อย่างน่าประทับใจ ชื่อเสียงของนางยิ่งขจรขจายไปไกลกว่าเดิม

แขกเหรื่อต่างพากันลิ้มลองน้ำตาลปั้นอย่างเอร็ดอร่อย ทุกคนต่างรู้สึกประทับใจในรสชาติและความงดงามของน้ำตาลปั้น

"ขอบคุณท่านเจ้าบ้านที่ช่วยกอบกู้สถานการณ์" แขกเหรื่อกล่าวขอบคุณหว่านเอ๋อร์

"ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าเพียงแต่ทำในสิ่งที่ควรทำเท่านั้น" หว่านเอ๋อร์ตอบด้วยรอยยิ้ม

เหตุการณ์ในวันนี้ทำให้ทุกคนได้เห็นถึงความสามารถและความฉลาดหลักแหลมของหว่านเอ๋อร์ นางไม่เพียงแต่มีฝีมือในการทำอาหารที่ยอดเยี่ยม แต่ยังมีความสามารถในการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าได้อย่างชาญฉลาด

เทคนิคการทำน้ำแข็งกลายเป็นความรู้ใหม่ของหมู่บ้าน ชาวบ้านต่างพากันสนใจและอยากเรียนรู้วิธีการทำน้ำแข็งจากหว่านเอ๋อร์

"ข้าจะนำวิธีการทำน้ำแข็งนี้ไปใช้ในครัวเรือนของข้า"

"ข้าจะนำวิธีการทำน้ำแข็งนี้ไปใช้ในการเก็บรักษาอาหาร"

"ข้าจะนำวิธีการทำน้ำแข็งนี้ไปขายในตลาด"

หว่านเอ๋อร์ยินดีที่จะแบ่งปันความรู้ของนางให้กับทุกคน นางหวังว่าความรู้ของนางจะเป็นประโยชน์ต่อหมู่บ้านและทำให้ชีวิตของผู้คนดีขึ้น

ในขณะที่ทุกคนกำลังมีความสุขกับการกินน้ำตาลปั้น จ้าวเฉินก็เดินเข้ามาหาหว่านเอ๋อร์ด้วยรอยยิ้ม

"เจ้าเก่งมาก หว่านเอ๋อร์" จ้าวเฉินกล่าวชมเชย

"ขอบคุณท่านพี่" หว่านเอ๋อร์ตอบด้วยความเขินอาย

"ข้าภูมิใจในตัวเจ้า" จ้าวเฉินกล่าวพร้อมกับลูบศีรษะของนางเบาๆ

หว่านเอ๋อร์ซบหน้าลงกับอกของจ้าวเฉินด้วยความอบอุ่น นางรู้สึกว่านางช่างโชคดีเหลือเกินที่มีเขาอยู่เคียงข้าง

[โปรดติดตามตอนต่อไป: ความลับของจ้าวเฉิน]