ตอนที่ 258

***บทที่ 258: ความลับของจ้าวเฉิน***

ยามสายของวันรุ่งขึ้น แสงสุริยาอ่อนโยนสาดส่อง ทอดเงาพาดผ่านเรือนไม้ไผ่ หลิน หว่านเอ๋อร์กำลังง่วนอยู่กับการเตรียมวัตถุดิบสำหรับเมนูใหม่ นางตั้งใจจะทดลองทำอาหารที่ใช้น้ำแข็งเป็นส่วนประกอบ เพื่อสร้างความสดชื่นดับกระหายคลายร้อนในช่วงฤดูร้อนที่กำลังจะมาถึง

จ้าวเฉินเดินเข้ามาในครัวด้วยรอยยิ้มละไม ดวงตาคมกริบเปล่งประกายอบอุ่นยามมองไปยังร่างเล็กที่ขะมักเขม้นอยู่หน้าเตา

"หว่านเอ๋อร์" เขาเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "วันนี้เจ้ามีเวลาว่างหรือไม่?"

หว่านเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นจากครกที่กำลังตำเครื่องปรุง มองจ้าวเฉินด้วยความสงสัย "ท่านพี่มีเรื่องอันใดหรือเจ้าคะ?"

"ข้ามีสิ่งหนึ่งที่อยากจะให้เจ้าดู" จ้าวเฉินตอบพลางยื่นมือมาจับมือน้อยของนางอย่างแผ่วเบา "เป็นความลับที่ข้าเก็บงำไว้นาน"

หว่านเอ๋อร์รู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านจากมือของจ้าวเฉิน นางรู้สึกประหม่าเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้าตอบรับอย่างว่าง่าย "เช่นนั้น...ข้าจะไปกับท่านพี่"

จ้าวเฉินนำหว่านเอ๋อร์เดินลัดเลาะไปตามทางเดินที่ทอดยาวผ่านทุ่งนาเขียวขจี แสงแดดส่องระยิบระยับบนใบข้าวที่พลิ้วไหวตามสายลม อากาศบริสุทธิ์สดชื่น หว่านเอ๋อร์สูดหายใจเข้าลึกๆ รู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก

ในที่สุด พวกเขาก็มาถึงกระท่อมหลังเล็กที่ซ่อนตัวอยู่หลังเนินเขา กระท่อมหลังนี้ดูเก่าแก่และทรุดโทรม แต่ก็ยังคงแข็งแรงและมั่นคง จ้าวเฉินหยิบกุญแจออกมาไขประตู เปิดออกสู่ห้องโถงที่มืดมิด

"ระวังด้วย" จ้าวเฉินกระซิบเตือนพลางประคองหว่านเอ๋อร์ให้เดินตามเขาเข้าไป

เมื่อดวงตาปรับเข้ากับความมืดได้ หว่านเอ๋อร์ก็ต้องประหลาดใจกับสิ่งที่เห็น ห้องโถงกว้างขวางเต็มไปด้วยหีบไม้ขนาดต่างๆ วางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย บนหีบแต่ละใบมีป้ายไม้สลักชื่อพืชพรรณต่างๆ ติดอยู่

"นี่คือ..." หว่านเอ๋อร์เอ่ยถามด้วยความสงสัย

"นี่คือโกดังลับของข้า" จ้าวเฉินตอบด้วยรอยยิ้ม "ข้าใช้ที่นี่เก็บเมล็ดพันธุ์พืชหายากที่ข้ารวบรวมมาจากการเดินทาง"

หว่านเอ๋อร์เดินเข้าไปสำรวจหีบแต่ละใบอย่างละเอียด นางพบว่ามีเมล็ดพันธุ์พืชหลากหลายชนิด ทั้งที่นางรู้จักและไม่รู้จัก บางชนิดมีสีสันแปลกตา บางชนิดมีรูปร่างประหลาด

"ท่านพี่รวบรวมเมล็ดพันธุ์เหล่านี้มาได้อย่างไร?" นางถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ข้าต้องเดินทางไปทั่วทุกสารทิศ แลกเปลี่ยน ซื้อหา หรือแม้แต่เสี่ยงชีวิตเพื่อได้มา" จ้าวเฉินตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เมล็ดพันธุ์เหล่านี้มีค่ามาก เพราะมันสามารถนำมาปลูกในมิติของเจ้าได้"

ดวงตาของหว่านเอ๋อร์เบิกกว้าง นางเข้าใจแล้วว่าทำไมจ้าวเฉินถึงพามาที่นี่ เขาต้องการมอบของขวัญที่ล้ำค่าที่สุดให้กับนาง

"ท่านพี่..." นางเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ท่านทำเพื่อข้ามากเกินไปแล้ว"

จ้าวเฉินส่ายหน้าเบาๆ "เจ้าอย่าได้พูดเช่นนั้น หว่านเอ๋อร์ สิ่งที่ข้าทำทั้งหมดนี้ก็เพื่อเจ้า เพื่ออนาคตของเจ้า และเพื่อความสุขของเรา"

เขาเดินเข้าไปใกล้ชิดหว่านเอ๋อร์ จับมือน้อยของนางขึ้นมาแนบแก้ม ดวงตาคมกริบจ้องมองลึกลงไปในดวงตาของนาง

"เจ้าคือคนสำคัญที่สุดในชีวิตของข้า" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ข้าจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้เจ้ามีความสุข"

หว่านเอ๋อร์รู้สึกถึงความรักและความห่วงใยที่จ้าวเฉินมีต่อนาง นางรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยเมื่ออยู่ใกล้เขา

บรรยากาศในห้องโถงเริ่มอบอวลไปด้วยความรักและความเสน่หา หว่านเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นมองจ้าวเฉินด้วยสายตาหวานซึ้ง จ้าวเฉินโน้มตัวลงมาใกล้ชิดนางมากขึ้น ริมฝีปากของเขาแตะลงบนหน้าผากของนางอย่างแผ่วเบา

แต่ก่อนที่ความโรแมนติกจะดำเนินต่อไป หว่านเอ๋อร์ก็ผละออกจากอ้อมกอดของจ้าวเฉินอย่างรวดเร็ว นางเดินตรงไปยังหีบไม้ที่วางอยู่ใกล้ๆ เปิดมันออกดูด้วยความสนใจ

"ท่านพี่ เมล็ดพันธุ์เหล่านี้มาจากที่ใดหรือเจ้าคะ?" นางถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

จ้าวเฉินถอนหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา เขารู้ว่าหว่านเอ๋อร์ยังคงให้ความสำคัญกับเรื่องการเกษตรมากกว่าเรื่องความรัก แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกผิดหวังแต่อย่างใด เขายินดีที่จะรอคอยจนกว่านางจะพร้อม

"เมล็ดพันธุ์เหล่านี้มาจากดินแดนทางใต้" เขาตอบพลางเดินตามนางไป "เป็นพืชที่ทนแล้งได้ดี เหมาะสำหรับปลูกในพื้นที่แห้งแล้ง"

หว่านเอ๋อร์ตั้งใจฟังคำอธิบายของจ้าวเฉินอย่างละเอียด นางซักถามถึงวิธีการปลูกและการดูแลรักษาพืชแต่ละชนิดอย่างไม่ลดละ จ้าวเฉินก็ตอบคำถามของนางอย่างอดทนและเต็มใจ

ทั้งสองใช้เวลาช่วงบ่ายทั้งหมดสำรวจเมล็ดพันธุ์ในโกดังลับ หว่านเอ๋อร์รู้สึกตื่นเต้นและมีความสุขกับการได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ นางรู้ว่าเมล็ดพันธุ์เหล่านี้จะช่วยให้นางสามารถพัฒนาการเกษตรในมิติของนางให้ก้าวหน้ายิ่งขึ้นไปอีก

ยามเย็น จ้าวเฉินพาหว่านเอ๋อร์กลับมายังเรือนไม้ไผ่ แสงตะวันสุดท้ายสาดส่องทาบทาท้องฟ้าเป็นสีส้มอมชมพู

"ขอบคุณท่านพี่สำหรับของขวัญที่ล้ำค่า" หว่านเอ๋อร์เอ่ยด้วยรอยยิ้มสดใส

"ไม่จำเป็นต้องขอบคุณข้า" จ้าวเฉินตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "สิ่งใดที่เป็นของเจ้า ก็คือของข้าเช่นกัน"

ทั้งสองมองหน้ากันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความเข้าใจ ความสัมพันธ์ของพวกเขากำลังเติบโตและแข็งแกร่งขึ้นทุกวัน

ขณะที่ทั้งคู่กำลังสนทนากันอย่างมีความสุข ป้าหลิวก็เดินเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

"คุณชายจ้าว คุณหนูหว่านเอ๋อร์ เกิดเรื่องใหญ่แล้วเจ้าค่ะ!"

[โปรดติดตามตอนต่อไป: เมนูที่ 80: ปลาทิพย์นึ่งซีอิ๊ว]