ตอนที่ 298

***บทที่ 298: งานเลี้ยงฉลองวันเกิดพ่อ***

แสงตะวันสีทองสาดส่องลงมายังหมู่บ้านหลินชานในยามเช้า อากาศสดชื่นเย็นสบาย หว่านเอ๋อร์ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเบิกบานใจ วันนี้เป็นวันพิเศษ วันคล้ายวันเกิดปีที่ห้าสิบของท่านพ่อหลิน ต้าซาน นางตั้งใจว่าจะทำให้วันนี้เป็นวันที่แสนสุขและน่าจดจำสำหรับทุกคนในครอบครัว

หลังจากล้างหน้าล้างตาเรียบร้อย หว่านเอ๋อร์ก็ตรงไปยังห้องครัว นางตั้งใจที่จะทำบะหมี่อายุยืนด้วยตัวเอง เพื่อให้ท่านพ่อได้ทานในวันสำคัญเช่นนี้ บะหมี่อายุยืนเป็นอาหารมงคลที่ชาวจีนนิยมทานในวันเกิด สื่อถึงการมีอายุที่ยืนยาวและสุขภาพแข็งแรง

ในครัว หว่านเอ๋อร์เริ่มเตรียมส่วนผสมต่างๆ อย่างพิถีพิถัน เส้นบะหมี่ทำเองเหนียวนุ่ม น้ำซุปไก่เคี่ยวจนหอมหวาน เนื้อหมูสามชั้นตุ๋นจนเปื่อยนุ่ม ไข่นกกระทาต้มยางมะตูม ผักคะน้าลวกกรอบๆ และเห็ดหอมปรุงรสเลิศรส นางลงมือทำทุกขั้นตอนด้วยความตั้งใจและใส่ใจในรายละเอียด

ในขณะที่หว่านเอ๋อร์กำลังทำบะหมี่อยู่นั้น จ้าวเฉินก็เดินเข้ามาในครัว เขาเดินตรงมาสวมกอดนางจากด้านหลัง และกระซิบข้างหูว่า “วันนี้ภรรยาของข้าสวยเป็นพิเศษ”

หว่านเอ๋อร์ยิ้มเขิน “ท่านก็พูดไปเรื่อย”

จ้าวเฉินหัวเราะเบาๆ และช่วยนางเตรียมอาหารอื่นๆ สำหรับงานเลี้ยงวันนี้ ทั้งสองช่วยกันทำอาหารอย่างมีความสุข บรรยากาศในครัวอบอวลไปด้วยความรักและความอบอุ่น

เมื่อถึงเวลาอาหารกลางวัน ครอบครัวหลินทุกคนก็มารวมตัวกันที่โต๊ะอาหาร หลิน ต้าซานนั่งอยู่หัวโต๊ะ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มและความสุข ลูกหลานของเขารายล้อมอยู่รอบกาย ทั้งหมดต่างรอคอยที่จะอวยพรวันเกิดให้เขา

หว่านเอ๋อร์นำบะหมี่อายุยืนชามใหญ่มาวางไว้ตรงหน้าหลิน ต้าซาน นางยิ้มให้เขาและกล่าวว่า “ท่านพ่อ สุขสันต์วันเกิดค่ะ ขอให้ท่านมีสุขภาพแข็งแรง อายุยืนยาว และมีความสุขมากๆ นะคะ”

หลิน ต้าซานมองหน้าหว่านเอ๋อร์ด้วยความซาบซึ้งใจ เขาเอื้อมมือไปจับมือของนาง และกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า “ขอบใจมากนะลูก ขอบใจที่ทำให้พ่อมีความสุขขนาดนี้”

ทุกคนเริ่มทานอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อย เสียงพูดคุยและหัวเราะดังขึ้นเป็นระยะๆ บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความรัก หลิน ต้าซานทานบะหมี่อายุยืนจนหมดชาม เขาชมว่ารสชาติอร่อยมาก และขอบคุณหว่านเอ๋อร์สำหรับความตั้งใจของนาง

ในระหว่างที่ทุกคนกำลังทานอาหารกันอยู่นั้น เสี่ยวเฟิงก็กลับมาจากโรงเรียน เขาวิ่งตรงมาหาหลิน ต้าซาน และอวยพรวันเกิดให้คุณปู่ด้วยเสียงดังฟังชัด หลิน ต้าซานดึงหลานชายเข้ามากอด และมอบอั่งเปาให้เป็นของขวัญวันเกิด

หลังจากทานอาหารเสร็จ ทุกคนก็ช่วยกันเก็บกวาดและทำความสะอาดบ้าน หว่านเอ๋อร์นำเค้กวันเกิดออกมาจากห้องครัว เค้กเป็นรูปทรงสวยงาม ประดับด้วยผลไม้สดนานาชนิด นางจุดเทียนบนเค้ก และให้หลิน ต้าซานเป่าเทียน

หลิน ต้าซานหลับตาลง และอธิษฐานในใจ ขอให้ครอบครัวของเขามีความสุขและอยู่กันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาตลอดไป เมื่อลืมตาขึ้น เขาก็เป่าเทียนดับลง ทุกคนปรบมือให้เขาด้วยความยินดี

หว่านเอ๋อร์ตัดเค้กแบ่งให้ทุกคน คนละชิ้นสองชิ้น ทุกคนทานเค้กกันอย่างมีความสุข เสียงเพลงวันเกิดดังขึ้นอย่างกึกก้อง บรรยากาศเต็มไปด้วยความสนุกสนานและครึกครื้น

ในช่วงบ่าย หว่านเอ๋อร์พาหลิน ต้าซานไปเดินเล่นในสวน สวนดอกไม้ของนางเต็มไปด้วยดอกไม้นานาชนิดที่กำลังบานสะพรั่ง หลิน ต้าซานชื่นชมความงามของดอกไม้ และสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอด

ทั้งสองเดินเล่นกันอย่างสบายอารมณ์ หว่านเอ๋อร์เล่าเรื่องต่างๆ ให้หลิน ต้าซานฟัง ทั้งเรื่องการทำฟาร์ม เรื่องลูกๆ และเรื่องอื่นๆ ที่นางพบเจอในชีวิตประจำวัน หลิน ต้าซานฟังอย่างตั้งใจ และให้คำแนะนำนางในเรื่องต่างๆ

ในช่วงเย็น หว่านเอ๋อร์จัดงานเลี้ยงฉลองวันเกิดให้หลิน ต้าซานที่บ้านของนางอีกครั้ง คราวนี้มีญาติสนิทมิตรสหายและชาวบ้านในหมู่บ้านมาร่วมงานกันอย่างคับคั่ง ทุกคนต่างนำของขวัญและคำอวยพรมามอบให้หลิน ต้าซาน

งานเลี้ยงดำเนินไปอย่างสนุกสนาน มีการแสดงดนตรี การเต้นรำ และการละเล่นต่างๆ หว่านเอ๋อร์ขึ้นไปกล่าวอวยพรให้หลิน ต้าซานบนเวที นางกล่าวขอบคุณเขาสำหรับทุกสิ่งที่เขาทำให้ครอบครัว และขอให้เขามีความสุขและสุขภาพแข็งแรง

หลิน ต้าซานขึ้นไปกล่าวขอบคุณทุกคนที่มาร่วมงาน เขาบอกว่าเขาซาบซึ้งใจในความรักและความปรารถนาดีที่ทุกคนมอบให้ และขอให้ทุกคนมีความสุขและเจริญรุ่งเรือง

งานเลี้ยงดำเนินไปจนถึงดึกดื่น ผู้คนทยอยกันกลับบ้านด้วยความสุขและความอิ่มเอมใจ หว่านเอ๋อร์และจ้าวเฉินช่วยกันเก็บกวาดและทำความสะอาดบ้าน

หลังจากทุกอย่างเรียบร้อย ทั้งสองก็กลับเข้าไปในห้องนอน หว่านเอ๋อร์ล้มตัวลงนอนบนเตียงด้วยความเหนื่อยล้า แต่ในใจของนางเต็มไปด้วยความสุขและความอบอุ่น นางรู้สึกขอบคุณที่ได้เกิดมาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวหลิน และขอบคุณที่ได้มีโอกาสทำให้หลิน ต้าซานมีความสุขในวันสำคัญเช่นนี้

จ้าวเฉินเดินเข้ามาใกล้ และนั่งลงข้างๆ นาง เขาโอบกอดนางไว้ในอ้อมแขน และกระซิบข้างหูว่า “วันนี้เป็นวันที่ดีจริงๆ ขอบคุณนะที่ทำให้ครอบครัวของเรามีความสุข”

หว่านเอ๋อร์ซบหน้าลงกับอกของจ้าวเฉิน และตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ฉันก็มีความสุขเช่นกัน ที่ได้อยู่กับท่านและลูกๆ”

ทั้งสองนอนกอดกันอย่างเงียบๆ สักพักหนึ่ง ก่อนที่หว่านเอ๋อร์จะผล็อยหลับไป นางฝันถึงอนาคตที่สดใสของครอบครัว และความเจริญรุ่งเรืองของหมู่บ้านหลินชาน

ความสุขที่เรียบง่ายที่สุด คือการได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันทั้งครอบครัว ได้ทานอาหารอร่อยๆ ได้หัวเราะด้วยกัน และได้แบ่งปันความรักและความอบอุ่นให้แก่กันและกัน

**[โปรดติดตามตอนต่อไป: บทสนทนาใต้แสงจันทร์]**