ตอนที่ 47

***บทที่ 47: สูตรลับที่หายไป?***

แสงอรุณรุ่งสาดส่องลอดผ่านช่องหน้าต่างกระดาษสาเข้ามาภายในห้องทำงาน ทาบทับลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งที่ว่างเปล่า ความเงียบสงบในยามเช้าตรู่ของหมู่บ้านสกุลหลินถูกทำลายลงด้วยบรรยากาศเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างบางของหลินหว่านเอ๋อร์

นางยืนกอดอก จ้องมองพื้นที่ว่างบนโต๊ะที่เมื่อคืนนางจงใจวางสมุดบันทึกเล่มหนึ่งทิ้งไว้ ริมฝีปากบางเฉียบเหยียดยิ้มเย็นชาที่มุมปาก ดวงตาดอกท้อหรี่ลงเล็กน้อยจนดูคล้ายจิ้งจอกเจ้าเล่ห์

"หายไปจริงๆ สินะ..." นางพึมพำเสียงเบา น้ำเสียงมิได้เจือความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย แต่กลับเต็มไปด้วยความสมเพช "ปลาติดเบ็ดเร็วกว่าที่คิด"

สมุดบันทึกที่นางวางทิ้งไว้เมื่อคืน หายไปอย่างไร้ร่องรอย...

เมื่อคืนหลังจากที่นางสัมผัสได้ถึงสายตาที่จ้องมอง หว่านเอ๋อร์ตัดสินใจวางเดิมพันด้วยสมุดเล่มนั้น ภายในจดบันทึกสูตรการทำอาหารพื้นฐานและรายการวัตถุดิบธรรมดาที่หาได้ทั่วไป มิใช่ 'สูตรลับ' ที่แท้จริงแต่อย่างใด ของสำคัญระดับนั้นนางย่อมเก็บรักษาไว้ในมิติลับส่วนตัวที่ไม่มีผู้ใดล่วงล้ำเข้าไปได้

แต่การที่สมุดหายไป ย่อมยืนยันข้อสันนิษฐานหนึ่งได้อย่างชัดเจน...

"มีเกลือเป็นหนอน"

ความปลอดภัยภายในองค์กรคือกุญแจสำคัญ หากปล่อยให้หนูสกปรกวิ่งเพ่นพ่าน คอยคาบข่าวหรือขโมยของไปให้ศัตรู แผนการใหญ่ในการสร้างอาณาจักรเครื่องปรุงรสของนางย่อมพังทลายลงในไม่ช้า

"ดี! ในเมื่ออยากเล่นเกมนัก ข้าก็จะเล่นด้วย"

หว่านเอ๋อร์สูดลมหายใจเข้าลึก ปรับสีหน้าจากเรียบเฉยให้กลายเป็นตื่นตระหนกและเกรี้ยวกราด นางแสร้งทำเป็นรื้อค้นข้าวของบนโต๊ะเสียงดังโครมคราม ก่อนจะกระชากประตูห้องทำงานเปิดออกและตวาดเสียงดังลั่นจนคนงานที่กำลังเริ่มทยอยมาทำงานต่างสะดุ้งโหยง

"ใคร! ใครเป็นคนเฝ้ายามเมื่อคืน!"

เสียงหวานที่บัดนี้แหลมสูงด้วยโทสะดึงดูดให้เหล่าคนงานและช่างก่อสร้างรีบวิ่งมากรูรวมกันที่หน้าลานบ้าน ป้าหวังและลุงจางที่กำลังเตรียมอาหารเช้าต่างก็วิ่งหน้าตื่นออกมาด้วยความตกใจ

"เกิดอะไรขึ้นหรือแม่หนูหลิน?" หัวหน้าช่างก่อสร้างเอ่ยถามด้วยความกังวล

หว่านเอ๋อร์กวาดสายตาคมกริบมองใบหน้าของคนงานทีละคน นางใช้ทักษะการสังเกตที่ฝึกฝนมาจากชาติภพก่อน จับจ้องกิริยาอาการเล็กๆ น้อยๆ ของทุกคน

"สมุดบันทึกของข้าหายไป!" นางประกาศเสียงดัง ใบหน้าฉายแวววิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด "ในนั้นจดบันทึกสูตรลับการหมักซีอิ๊วที่ข้าเพิ่งคิดค้นสำเร็จเมื่อคืน หากสูตรนี้หลุดรอดออกไป กิจการของพวกเราจบเห่แน่!"

เสียงฮือฮาดังเซ็งแซ่ในกลุ่มคนงาน ส่วนใหญ่มีสีหน้าตื่นตกใจและเป็นห่วงอย่างจริงใจ เพราะหากกิจการของตระกูลหลินล่มสลาย พวกเขาย่อมตกงานและขาดรายได้ที่งดงามนี้ไป

ทว่า... ท่ามกลางใบหน้าที่ตื่นตระหนกเหล่านั้น หว่านเอ๋อร์สังเกตเห็นชายหนุ่มคนหนึ่ง รูปร่างผอมเกร็ง ท่าทางลุกลี้ลุกลน สายตาของเขาหลุกหลิกไม่กล้าสบตานาง และมือไม้ดูอยู่ไม่สุข เขาคือ 'อาซาน' คนงานใหม่ที่เพิ่งรับเข้ามาช่วยแบกหามเมื่อสามวันก่อน

มุมปากของหว่านเอ๋อร์กระตุกวูบเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะกลับมาตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จต่อ

"แต่..." หว่านเอ๋อร์ลากเสียงยาว แสร้งทำเป็นถอนหายใจด้วยความโล่งอกอย่างประหลาด "โชคยังเข้าข้างข้าอยู่บ้าง สมุดเล่มนั้นเป็นเพียงฉบับร่างที่ข้าจดส่วนผสมผิดพลาดไป... หากใครนำสูตรในนั้นไปทำตาม รับรองว่ารสชาติจะออกมาขมปี๋จนกินไม่ได้ แถมยังทำให้ท้องร่วงอย่างหนักอีกต่างหาก"

สิ้นคำพูดของนาง อาซานที่ยืนก้มหน้าอยู่ก็สะดุ้งตัวโยน ใบหน้าที่ก้มต่ำซีดเผือดลงทันตาเห็น หว่านเอ๋อร์ลอบยิ้มในใจ แผนการวางยาระลอกแรกได้ผล

"ข้าต้องรีบเขียนสูตรฉบับแก้ไขที่ถูกต้องใหม่เดี๋ยวนี้ มิเช่นนั้นหากลืมขั้นตอนสำคัญไป ทุกอย่างคงสายเกินแก้" นางพูดโพลงขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย จงใจส่งเสียงให้ดังพอที่จะได้ยินกันทั่วถึง "สูตรที่แท้จริงต้องเพิ่มสมุนไพรอีกสองชนิดเพื่อตัดรสขมและดึงรสอูมามิออกมา... ข้าจะรีบไปจดบันทึกไว้แล้วนำไปเก็บที่หีบสมบัติใต้เตียงนอน ข้าไม่ไว้ใจวางไว้ที่โต๊ะทำงานอีกแล้ว"

นางทิ้งระเบิดลูกใหญ่เสร็จก็หมุนตัวเดินกลับเข้าห้อง ปิดประตูดังปัง ทิ้งให้เหล่าคนงานยืนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก หัวหน้าคนงานรีบสั่งให้ทุกคนแยกย้ายไปทำงานและช่วยกันสอดส่องคนแปลกหน้า

ภายในห้อง หว่านเอ๋อร์เปลี่ยนสีหน้าเป็นเรียบเฉยทันที นางเดินไปนั่งที่โต๊ะ หยิบกระดาษและพู่กันออกมาตวัดปลายพู่กันอย่างคล่องแคล่ว

สิ่งที่นางกำลังเขียนไม่ใช่สูตรลับแต่อย่างใด แต่เป็น 'สูตรหายนะ' ที่นางปรุงแต่งขึ้นมาใหม่ เป็นการวางแผนซ้อนแผนเพื่อดัดหลังหัวขโมยและผู้บงการที่อยู่เบื้องหลัง

"อยากได้สูตรนักใช่ไหม... ข้าจะประเคนให้" หว่านเอ๋อร์แสยะยิ้มร้ายกาจ

นางเขียนสูตรที่ดูสมจริงทุกประการ แต่สลับสัดส่วนของเกลือและถั่วเหลือง และที่สำคัญที่สุด คือการเพิ่มสมุนไพรที่มีฤทธิ์ระบายท้องอย่างรุนแรงลงไปในขั้นตอนการหมัก โดยเขียนกำกับว่าคือ 'เคล็ดลับความกลมกล่อม' หากใครนำไปทำขาย ไม่เพียงแต่รสชาติจะพิลึกพิลั่น แต่ลูกค้าที่กินเข้าไปคงต้องวิ่งเข้าห้องน้ำกันทั้งเมือง ชื่อเสียงของร้านนั้นย่อมป่นปี้ไม่มีชิ้นดี

เมื่อเขียนเสร็จ นางพับกระดาษแผ่นนั้นอย่างบรรจง ใส่ไว้ในซองจดหมาย แล้วนำไปวางไว้ในกล่องไม้ใบเล็กๆ

หว่านเอ๋อร์เดินถือกล่องไม้นั้นเข้าไปในห้องนอน นางแสร้งทำเป็นมองซ้ายมองขวาอย่างระแวดระวัง ก่อนจะสอดกล่องไม้ไว้ใต้เตียงนอนตามที่ได้ประกาศไว้ ท่ามกลางสายตาที่นางรู้ดีว่ากำลังแอบมองผ่านรูรั่วของผนังเรือน

วันนั้นทั้งวัน หว่านเอ๋อร์ทำตัววุ่นวายอยู่กับการคุมงานก่อสร้างโรงเรือนหมักซีอิ๊ว นางสังเกตเห็นอาซานมีท่าทีกระวนกระวายผิดปกติ เขาทำงานผิดๆ ถูกๆ และมักจะลอบมองมาทางเรือนพักของนางอยู่บ่อยครั้ง สายตาที่เต็มไปด้วยความโลภและความกังวลนั้นปิดนางไม่มิด

ตกเย็น หว่านเอ๋อร์เรียกประชุมคนงานอีกครั้งเพื่อแจกจ่ายค่าแรงรายวันและเลี้ยงอาหารเย็น นางจงใจเลี้ยงเหล้าหมักผลไม้แก่ทุกคน เพื่อให้บรรยากาศครึกครื้นและลดความระมัดระวังตัวของหนอนบ่อนไส้

"วันนี้ทุกคนเหนื่อยมากแล้ว กินดื่มให้เต็มที่!" หว่านเอ๋อร์กล่าวด้วยรอยยิ้มการค้า "พรุ่งนี้เราจะต้องเริ่มลงเสาเอกโรงเรือน ข้าต้องการแรงกายแรงใจจากพวกท่าน"

นางแอบสังเกตเห็นว่าอาซานดื่มเพียงเล็กน้อย สายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่ความมืดรอบๆ บ้าน ราวกับกำลังรอคอยเวลาที่เหมาะสม

ยามราตรีมาเยือน หมู่บ้านสกุลหลินตกอยู่ในความเงียบสงัด เสียงจิ้งหรีดเรไรกรีดปีกระงม ดวงจันทร์เสี้ยวลอยเด่นอยู่กลางนภา สาดแสงสลัวลงบนพื้นดิน

หว่านเอ๋อร์ดับตะเกียงในห้องนอน แต่แทนที่จะล้มตัวลงนอน นางกลับนั่งขัดสมาธิอยู่ในความมืดบนเตียง ลมหายใจแผ่วเบา ประสาทสัมผัสทุกส่วนตื่นตัวเต็มที่

นางใช้มิติลับดึงเอากริชสั้นคู่ใจออกมาถือไว้ในมือ พร้อมกับเชือกเส้นหนาที่เตรียมไว้สำหรับมัด 'หมู' ที่จะเข้ามาติดกับดัก

เวลาผ่านไปช้าๆ จนกระทั่งเข้าสู่ยามจื่อ (23.00 - 01.00 น.) เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นที่ระเบียงทางเดิน ครั้งนี้เสียงนั้นไม่ได้หยุดอยู่แค่หน้าต่าง แต่ตรงมาที่ประตูห้องนอน

กริก...

เสียงมีดบางๆ สอดเข้ามางัดกลอนประตูไม้ดังขึ้นเบาๆ ช่างเป็นวิธีการที่หยาบกระด้างและไร้ฝีมือสิ้นดี หว่านเอ๋อร์ส่ายหน้าในความมืดด้วยความระอา หากเป็นนักฆ่ามืออาชีพ นางคงต้องระวังตัวมากกว่านี้ แต่นี่เป็นเพียงชาวบ้านที่โลภมากและถูกซื้อตัวมา

ประตูค่อยๆ แง้มออก เงาตะคุ่มของชายรูปร่างผอมเกร็งแทรกตัวเข้ามาในห้อง เขาหมอบคลานต่ำตรงดิ่งไปยังใต้เตียงนอน เป้าหมายชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด

หว่านเอ๋อร์นั่งนิ่งไม่ไหวติงบนเตียง มองดูอาซานที่กำลังเอื้อมมือเข้าไปคลำหากล่องไม้ใต้เตียงด้วยความตื่นเต้น มือของเขาสั่นเทาเมื่อสัมผัสเจอวัตถุที่ต้องการ

"เจอแล้ว... สูตรที่ถูกต้อง..." เสียงกระซิบแหบพร่าด้วยความดีใจดังลอดไรฟันของหัวขโมย

ทันทีที่เขาดึงกล่องไม้ออกมาและกำลังจะเปิดดูเพื่อตรวจสอบของข้างใน หว่านเอ๋อร์ก็ตัดสินใจว่าถึงเวลาปิดฉากละครฉากนี้แล้ว

"ได้ของที่ต้องการแล้วหรือยัง?"

น้ำเสียงเยียบเย็นดังขึ้นจากด้านบนศีรษะ ทำให้อาซานสะดุ้งสุดตัวจนกล่องไม้หลุดจากมือร่วงลงพื้น

เขาเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกตะลึง สิ่งที่เขาเห็นคือดวงตาคู่หนึ่งที่วาวโรจน์ท่ามกลางความมืด ประดุจดวงตาของพยัคฆ์ร้ายที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อ ปลายมีดสั้นเย็นเฉียบถูกจ่อลงมาที่ลำคอของเขาอย่างแม่นยำ

"จะ... เจ้า..." อาซานลิ้นแข็ง พูดไม่ออก ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

"คิดจะขโมยของบ้านสกุลหลิน มันไม่ง่ายเหมือนขโมยผักในตลาดหรอกนะ" หว่านเอ๋อร์เอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะแสยะยิ้มที่ทำให้อีกฝ่ายขนลุกซู่ไปทั้งตัว "ข้ารอเจ้าอยู่นานแล้ว... เจ้าหนูสกปรก"

พลันแสงไฟจากคบเพลิงก็สว่างวาบขึ้นรอบตัวบ้าน เสียงฝีเท้าของคนจำนวนมากวิ่งกรูเข้ามาล้อมเรือนพักเอาไว้ หว่านเอ๋อร์วางแผนไว้หมดแล้ว นางนัดแนะกับหัวหน้าช่างและชาวบ้านที่ไว้ใจได้ให้ดักซุ่มรออยู่

อาซานหน้าซีดเผือด รู้ตัวแล้วว่าตนเองตกหลุมพรางที่นางขุดล่อไว้อย่างจัง แต่ทว่าในมือของเขายังคงกำกระดาษสูตร (ปลอม) ที่เพิ่งคว้าออกมาจากกล่องไว้แน่น ความโลภทำให้เขายังมีความหวังโง่ๆ ว่าจะหนีรอดไปพร้อมกับขุมทรัพย์นี้ได้

"คิดจะหนีรึ?" หว่านเอ๋อร์อ่านความคิดนั้นออกอย่างทะลุปรุโปร่ง

นางกดปลายมีดลงเล็กน้อยจนเลือดซึมที่คอของหัวขโมย "เลือกเอา ระหว่างทิ้งชีวิตไว้ที่นี่ หรือจะสารภาพว่าใครเป็นคนส่งเจ้ามา?"

สถานการณ์บีบคั้นถึงขีดสุด ความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผยอาจสั่นคลอนรากฐานของคู่แข่งทางการค้าที่แอบซ่อนอยู่ในเงามืด หว่านเอ๋อร์เตรียมพร้อมที่จะลากคอผู้บงการออกมาสู่แสงสว่าง

ทว่า ในขณะที่อาซานกำลังจะอ้าปากพูด ลูกดอกปริศนาดอกหนึ่งก็พุ่งแหวกอากาศเข้ามาทางหน้าต่าง!

**[โปรดติดตามตอนต่อไป: จับหนอนบ่อนไส้]**