ตอนที่ 63

***บทที่ 63: หัวขโมยยามวิกาล***

แสงจันทร์สีเงินยวบยาบสาดส่องผ่านรอยแตกของผนังไม้ กระทบลงบนกระดาษฟางหยาบๆ แผ่นนั้น หลินต้าไห่มือไม้สั่นเทาขณะคว้ามันขึ้นมา เขาหรี่ตามองตัวอักษรที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ ทว่าอ่านง่าย

"สูตรลับซอสพริกตระกูลหลิน"

เพียงแค่เห็นหัวข้อ ลมหายใจของเขาก็สะดุดกึก ความปีติยินดีถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นลูกใหญ่จนแทบสำลัก ดวงตาที่ขุ่นมัวด้วยความโลภเบิกกว้าง ริมฝีปากแห้งผากแสยะยิ้มกว้างจนเห็นฟันเหลืองอ๋อย

"เจอแล้ว... ข้าเจอแล้ว! ฮ่าๆๆ สวรรค์มีตาแท้ๆ นังเด็กตัวดี คิดจะซ่อนขุมทรัพย์ไว้กินคนเดียวหรือ ฝันไปเถอะ!" หลินต้าไห่กระหยิ่มยิ้มย่องในใจ มือรีบพับกระดาษแผ่นนั้นยัดใส่เข้าไปในอกเสื้ออย่างลุกลี้ลุกลน ราวกับกลัวว่ามันจะระเหยกลายเป็นไอหากปล่อยไว้นานเกินไป

เขากวาดสายตามองไปรอบห้องครัวอีกครั้งด้วยความระแวง เมื่อมั่นใจว่าไม่มีผู้ใดตื่นขึ้นมา ก็รีบย่องออกจากห้องครัว ฝีเท้าที่เคยก้าวอย่างเชื่องช้าเพราะความกลัว บัดนี้กลับว่องไวราวกับติดปีกด้วยความฮึกเหิม

ทันทีที่ร่างของลุงใหญ่กลืนหายไปกับความมืดมิดนอกตัวเรือน บานหน้าต่างห้องนอนที่แง้มอยู่เล็กน้อยก็ถูกดันให้เปิดกว้างขึ้น

หลินหว่านเอ๋อร์ก้าวออกมาจากมุมมืด แสงจันทร์อาบไล้ใบหน้าจิ้มลิ้มที่ไร้ซึ่งความง่วงงุน ดวงตาดอกท้อทอประกายเย็นเยียบและลึกล้ำ นางมองไปยังทิศทางที่หลินต้าไห่เพิ่งจากไป มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยัน

"สูตรนั้นข้าตั้งใจเขียนให้ท่านโดยเฉพาะเลยนะท่านลุง... หวังว่าท่านและเถ้าแก่ร้านฟู่อันจะชอบของขวัญชิ้นนี้"

นางไม่ได้เพียงแค่เขียนสูตรมั่วๆ ลงไป แต่ด้วยความรู้เรื่องสมุนไพรและวัตถุดิบในมิติ นางจงใจผสมผสานสมุนไพรที่มีฤทธิ์ 'ตีกัน' อย่างรุนแรง รสชาติแรกสัมผัสอาจจะดูเข้มข้นจัดจ้านคล้ายของจริง แต่หลังจากนั้น... หึหึ

"ไปเถิด... รีบนำหายนะไปมอบให้พวกมัน"

...

สายลมยามดึกพัดกรรโชกแรง หลินต้าไห่ห่อไหล่สู้ลมหนาว แต่ภายในกายกลับร้อนรุ่มด้วยไฟตัณหา เขาไม่คิดจะกลับไปนอนที่บ้านแม่เฒ่าจาง แต่กลับมุ่งหน้าตรงไปยังตัวอำเภออย่างไม่คิดชีวิต ระยะทางจากหมู่บ้านไปตัวอำเภอที่ปกติใช้เวลาเดินครึ่งค่อนวัน คืนนี้เขากลับรู้สึกว่ามันสั้นนัก เพราะจินตนาการถึงก้อนเงินตำลึงที่กำลังจะได้รับ

เมื่อมาถึงหน้าประตูหลังของ 'เหลาฟู่อัน' ร้านอาหารคู่แข่งตัวฉกาจของเหลาจุ้ยเซียน ท้องฟ้าทางทิศตะวันออกเริ่มมีแสงรำไร หลินต้าไห่ทุบประตูไม้เสียงดังปังๆ อย่างไม่เกรงใจ

"ใครวะ! ดึกดื่นป่านนี้ยังจะมาเคาะหาผีสางอันใด!" เสียงตวาดด้วยความหงุดหงิดดังลอดออกมา ก่อนที่ประตูจะถูกกระชากเปิด

หลงจู๊ร้านฟู่อันในชุดคลุมนอน ใบหน้าบวมฉุจากการเพิ่งตื่น จ้องมองชายท่าทางซอมซ่อตรงหน้าด้วยความรังเกียจ "ไอ้ขอทานไสหัวไป... อ้าว หลินต้าไห่? เจ้ามาทำบ้าอะไรตอนนี้"

หลินต้าไห่ไม่สนคำด่าทอ เขาแทรกตัวเข้าไปด้านในพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "หลงจู๊ อย่าเพิ่งโมโห ข้ามีของดีมาเสนอ... ของที่จะทำให้ร้านฟู่อันของท่านเหยียบร้านจุ้ยเซียนให้จมดินได้"

หลงจู๊หรี่ตามองอย่างไม่ไว้ใจ "ของดี? เจ้าเนี่ยนะจะมีปัญญาหาของดีอะไรมา"

หลินต้าไห่ล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ ดึงกระดาษยับยู่ยี่แผ่นนั้นออกมาโบกไปมาตรงหน้าหลงจู๊ "สูตรลับซอสพริก... ตัวจริงเสียงจริง ข้าเพิ่งไปขโมย... เอ้ย ไปเอามาจากในครัวของนังหลานสาวตัวแสบกับมือ!"

ดวงตาของหลงจู๊เบิกโพลงทันที ความง่วงงุนหายเป็นปลิดทิ้ง เขารีบฉวยกระดาษแผ่นนั้นมาอ่านอย่างรวดเร็ว

"พริกแห้งเจ็ดส่วน... กระเทียมโทน... หือ? หญ้าหวานลิ้นมังกร? รากบัวสวรรค์?" หลงจู๊ขมวดคิ้วเมื่อเห็นชื่อสมุนไพรแปลกตาบางอย่างที่แทรกอยู่ในสูตร "ทำไมมีของแปลกๆ พวกนี้ด้วย"

"โธ่ หลงจู๊!" หลินต้าไห่รีบแก้ต่างตามที่ตนจินตนาการ "ก็เพราะมีของพวกนี้น่ะสิ รสชาติมันถึงได้วิเศษนัก! หากใช้ของดาดๆ ทั่วไป ใครๆ ก็คงทำขายแข่งได้แล้ว นังเด็กนั่นมันฉลาดเป็นกรด มันซ่อนเคล็ดลับไว้ในสมุนไพรพวกนี้นี่แหละ"

คำพูดของหลินต้าไห่ฟังดูมีเหตุผล หลงจู๊พยักหน้าช้าๆ ความโลภเข้าครอบงำจนมองข้ามความผิดปกติ เขาจินตนาการถึงภาพลูกค้าที่แห่แหนกันมาร้านฟู่อันและร้านจุ้ยเซียนที่ต้องปิดกิจการ

"ดี! ดีมาก!" หลงจู๊หัวเราะร่า เดินไปหยิบถุงเงินจากลิ้นชักโต๊ะบัญชี โยนให้หลินต้าไห่ "นี่เงินห้าสิบตำลึง ถือว่าเป็นค่ามัดจำ หากสูตรนี้ใช้ได้จริง ข้าจะเพิ่มให้อีก!"

หลินต้าไห่รับถุงเงินมาด้วยมือที่สั่นระริก น้ำหนักของเงินในมือทำให้เขารู้สึกเหมือนตัวลอยได้ "ขอบคุณหลงจู๊! ท่านช่างใจปั้มจริงๆ รับรองได้เลย สูตรนี้ของจริงแน่นอน!"

เขาไม่ได้อยู่สนทนาต่อ รีบขอตัวลาทันที เป้าหมายต่อไปไม่ใช่บ้าน ไม่ใช่ร้านข้าวสาร แต่เป็น... บ่อนพนันทางทิศตะวันตกของเมือง

เสียงลูกเต๋ากระทบถ้วย เสียงตะโกนเชียร์ดังสนั่นหวั่นไหว คือเสียงสวรรค์สำหรับหลินต้าไห่ เขาเดินอาดๆ เข้าไปในบ่อนด้วยท่วงท่าราวกับเศรษฐี เงินห้าสิบตำลึงในอกเสื้อทำให้เขารู้สึกว่าตนเองเป็นราชา

"แทงต่ำ! ตาหน้าข้าทุ่มหมดหน้าตัก!" เสียงตะโกนของหลินต้าไห่ดังกลบเสียงอื่น ความหน้ามืดตามัวทำให้เขาลืมสิ้นทุกสิ่ง ลืมแม้กระทั่งว่าเงินก้อนนี้แลกมาด้วยความหายนะที่กำลังจะเกิดขึ้น

...

ทางด้านร้านฟู่อัน ทันทีที่ฟ้าสาง หลงจู๊ก็ปลุกพ่อครัวและลูกมือทุกคนขึ้นมาทำงาน

"เร็วเข้า! ไปเตรียมวัตถุดิบตามรายการนี้มาให้ครบ!" หลงจู๊สั่งการเสียงดัง "วันนี้เราจะทำซอสสูตรพิเศษ แจกจ่ายให้ลูกค้าทุกคนได้ชิมฟรี เพื่อประกาศศักดาว่าร้านฟู่อันของเราก็มีซอสรสเลิศไม่แพ้ใคร!"

พ่อครัวใหญ่รับสูตรไปดู คิ้วขมวดมุ่นเล็กน้อย "เถ้าแก่... สมุนไพรพวกนี้ กลิ่นมันแรงมากนะขอรับ หากใส่รวมกันข้าเกรงว่า..."

"เจ้าจะไปรู้อะไร!" หลงจู๊ตวาดกลับ "นี่คือสูตรลับ! สูตรลับย่อมต้องมีความพิเศษ ทำตามที่สั่ง ห้ามถามมากความ!"

ไฟในเตาถูกจุดจนลุกโชน กระทะใบใหญ่ถูกตั้งขึ้น ส่วนผสมต่างๆ ถูกโยนลงไปผัดตามขั้นตอนที่เขียนไว้ในกระดาษ กลิ่นฉุนเฉียวแปลกประหลาดเริ่มลอยคลุ้งไปทั่วห้องครัว มันไม่ใช่กลิ่นหอมชวนน้ำลายสอแบบซอสของร้านจุ้ยเซียน แต่เป็นกลิ่นหอมฉุนที่ชวนให้รู้สึกระคายคอพิกล

"หอม... หอมจริงๆ!" หลงจู๊สูดดมกลิ่นนั้นแล้วพยักหน้าอย่างพอใจ โดยหารู้ไม่ว่ากลิ่นที่รุนแรงนี้คือสัญญาณเตือนภัยจากธรรมชาติ

เวลาผ่านไป หม้อซอสขนาดใหญ่เดือดปุดๆ เนื้อซอสสีแดงเข้มดูข้นคลั่ก สีสันจัดจ้านน่ารับประทานอย่างยิ่ง หลงจู๊มองดูผลงานชิ้นเอกด้วยความภาคภูมิใจ เขามั่นใจว่าวันนี้จะเป็นวันที่ร้านฟู่อันกลับมายิ่งใหญ่อีกครั้ง และร้านจุ้ยเซียนจะต้องกระอักเลือด

"ตักใส่ถ้วยเล็ก เตรียมเสิร์ฟพร้อมอาหารทุกโต๊ะ!" หลงจู๊สั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด แววตามุ่งมั่น "วันนี้เราจะแย่งลูกค้ามาให้หมด!"

ในเงามืดของหม้อซอส ฟองอากาศผุดขึ้นมาแตกตัวส่งกลิ่นฉุนกึก ฤทธิ์ยาของสมุนไพรที่หว่านเอ๋อร์คำนวณไว้เริ่มทำปฏิกิริยากันอย่างสมบูรณ์แบบ รอคอยเพียงเหยื่อผู้โชคร้ายที่จะตักมันเข้าปาก...

**[โปรดติดตามตอนต่อไป: ซอสหายนะของร้านฟู่อัน]**