ตอนที่ 98

***บทที่ 98: แขกผู้สูงศักดิ์?***

ประตูรถม้าค่อยๆ แง้มออก เผยให้เห็นรองเท้าหนังเนื้อดีสีดำขลับ ปักลายดิ้นทองเป็นรูปเมฆมงคล หว่านเอ๋อร์ขมวดคิ้วมุ่น รถคันนี้ เครื่องแต่งกายนี้... ไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน

ร่างสูงโปร่งในชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มก้าวลงมาจากรถอย่างสง่างาม ใบหน้าคมคายราวเทพเซียนจำแลง ดวงตาเรียวยาวดุจเหยี่ยว สันจมูกโด่งเป็นสันรับกับริมฝีปากบางที่แย้มยิ้มเล็กน้อย ชายหนุ่มผู้นี้รูปงามเกินไป กระทั่งแสงตะวันยามเย็นยังต้องหลีกทางให้

หว่านเอ๋อร์กอดอก มองบุรุษตรงหน้าด้วยสายตาประเมิน นางไม่เชื่อว่าคนเช่นนี้จะบังเอิญผ่านมาแถวนี้ หรือว่าจะเป็นพวกขุนนางที่เบื่อหน่ายชีวิตในเมืองหลวง อยากจะมาหาความสำราญในชนบทกัน?

"สวัสดีคุณหนูหลิน" ชายหนุ่มเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยอำนาจที่ยากจะปฏิเสธ "ข้าได้ยินชื่อเสียงของ 'ผักวิเศษ' มานาน วันนี้จึงตั้งใจมาเยือนถึงที่"

หว่านเอ๋อร์เลิกคิ้วสูง "ท่านรู้จักข้า?"

ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ "ในเมืองหลวง ใครบ้างจะไม่รู้จักคุณหนูหลินที่พลิกฟื้นไร่ร้างให้กลายเป็นแดนสวรรค์ได้?" เขากวาดสายตามองแปลงผักที่เรียงรายอย่างเป็นระเบียบ "วิธีการปลูกผักของคุณหนูช่างน่าสนใจยิ่งนัก"

หว่านเอ๋อร์ไม่ตอบ แต่กลับเดินเข้าไปใกล้ ชายหนุ่มผู้นี้ดูไม่เหมือนชาวบ้านชาวช่องทั่วไป หากเขาเป็นขุนนางจริง การเข้ามาในไร่ของนางอาจนำมาซึ่งความวุ่นวายในภายหลัง นางต้องกันท่าไว้ก่อน

"ท่านมาซื้อผัก?" หว่านเอ๋อร์ถามเสียงเรียบ "ราคาผักของข้าไม่ถูก หากท่านอยากได้ของดี ท่านก็ต้องจ่ายแพง"

ชายหนุ่มยิ้มกว้างขึ้น "แน่นอน ข้ามาด้วยความตั้งใจจริง" เขากวักมือเรียกบ่าวไพร่ที่ติดตามมาด้านหลัง "เอาเงินมา"

บ่าวไพร่นำหีบไม้เนื้อดีลงมาจากรถ เปิดออกเผยให้เห็นแท่งเงินยวงเรียงราย หว่านเอ๋อร์ถึงกับเบิกตากว้าง แท่งเงินเหล่านี้มากมายเกินกว่าที่นางเคยเห็นในชีวิต

"นี่เป็นค่าผักทั้งหมดในไร่ของท่าน" ชายหนุ่มกล่าวด้วยรอยยิ้ม "ข้าต้องการเหมาทั้งหมด"

หว่านเอ๋อร์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นางไม่เคยคิดเลยว่าจะมีคนยอมจ่ายเงินมากมายขนาดนี้เพื่อซื้อผัก

"ท่าน... ต้องการอะไรกันแน่?" หว่านเอ๋อร์ถามเสียงแข็ง "ไม่มีใครซื้อผักด้วยเงินมากมายขนาดนี้"

ชายหนุ่มหัวเราะอีกครั้ง "คุณหนูหลินช่างฉลาดเฉลียวสมคำร่ำลือ ข้าเพียงแค่ชื่นชมในความสามารถของท่าน และอยากจะขอความร่วมมือบางอย่าง"

"ความร่วมมือ?"

"ข้าได้ยินมาว่าท่านกำลังทดลองปลูกพืชชนิดใหม่ๆ" ชายหนุ่มกล่าว "ข้ามีความสนใจในสมุนไพรหายากบางชนิด หากท่านสามารถปลูกให้ข้าได้ ข้ายินดีจ่ายในราคาที่ท่านพอใจ"

หว่านเอ๋อร์ขมวดคิ้ว นางไม่ชอบใจที่เขาเข้ามาล้วงลูกถึงไร่เช่นนี้ แต่ข้อเสนอของเขาก็น่าสนใจไม่น้อย หากนางสามารถปลูกสมุนไพรหายากได้จริง รายได้ของนางจะเพิ่มขึ้นอีกมหาศาล

"ท่านต้องการสมุนไพรชนิดใด?" หว่านเอ๋อร์ถาม

ชายหนุ่มยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้นาง "รายละเอียดอยู่ในนี้ หากท่านตกลง ข้าจะส่งคนมาติดต่อท่านอีกครั้ง"

หว่านเอ๋อร์รับกระดาษมาอ่าน รายชื่อสมุนไพรที่ปรากฏอยู่บนกระดาษล้วนเป็นของหายาก ราคาแพงทั้งสิ้น นางไม่เคยเห็นสมุนไพรเหล่านี้มาก่อน

"ข้าขอเวลาตัดสินใจ" หว่านเอ๋อร์กล่าว

"แน่นอน ข้าเข้าใจ" ชายหนุ่มยิ้ม "ข้าหวังว่าเราจะได้ร่วมงานกันในเร็ววัน"

เขาหันไปสั่งบ่าวไพร่ให้ขนผักขึ้นรถ ก่อนจะหันกลับมามองหว่านเอ๋อร์อีกครั้ง "คุณหนูหลิน โปรดดูแลสุขภาพด้วย"

พูดจบ เขาก็ขึ้นรถม้าไป รถม้าเคลื่อนตัวออกไปอย่างช้าๆ ทิ้งไว้เพียงฝุ่นดินและกลิ่นอายของบุรุษผู้สูงศักดิ์

หว่านเอ๋อร์ยืนมองรถม้าจนลับสายตา นางกำกระดาษในมือแน่น ความรู้สึกประหลาดแล่นปราดเข้ามาในอก ชายหนุ่มผู้นี้อันตรายเกินไป นางต้องระวังตัวให้มากขึ้น

นางเดินกลับเข้าไปในเรือนด้วยใจที่หนักอึ้ง บนโต๊ะมีกระดาษอีกแผ่นวางอยู่ เป็นรายการสมุนไพรที่ชายหนุ่มต้องการ นางวางกระดาษทั้งสองแผ่นลงข้างกัน ก่อนจะเริ่มพิจารณาถึงความเป็นไปได้ในการปลูกสมุนไพรเหล่านั้น

ขณะที่หว่านเอ๋อร์กำลังจมอยู่กับความคิด พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งที่ผิดปกติบนโต๊ะ

เป็นสร้อยข้อมือหยกขาวที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน สร้อยข้อมือเส้นเล็กประดับด้วยจี้รูปปลาคู่ สลักลวดลายอย่างประณีตบรรจง

หว่านเอ๋อร์หยิบสร้อยข้อมือขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด นี่ไม่ใช่ของที่คนธรรมดาทั่วไปจะใส่กัน... หรือว่าชายหนุ่มผู้นั้นจะจงใจทิ้งมันไว้?

นางกำสร้อยข้อมือไว้ในมือแน่น ความคิดมากมายตีรวนอยู่ในสมอง

ชายหนุ่มปริศนาผู้นี้เป็นใครกันแน่? เขาต้องการอะไรจากนาง? และสร้อยข้อมือนี้มีความหมายอะไร?

คำถามเหล่านี้วนเวียนอยู่ในหัวของหว่านเอ๋อร์ นางรู้เพียงอย่างเดียวว่า ชีวิตของนางกำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล

**[โปรดติดตามตอนต่อไป: ข้อตกลงแลกเปลี่ยน]**