ตอนที่ 99

***บทที่ 99: ข้อตกลงแลกเปลี่ยน***

แสงตะวันยามเช้าสาดส่องต้องสร้อยหยกในมือนาง หว่านเอ๋อร์พลิกดูปลาคู่สลักเสลาอย่างพินิจพิเคราะห์ เนื้อหยกขาวผ่องไร้ริ้วรอยตำหนิ ลื่นมือเย็นเยียบ บ่งบอกถึงคุณภาพที่เหนือกว่าเครื่องประดับทั่วไปหลายเท่า นางขบคิดถึงเหตุผลที่ชายผู้นั้นทิ้งสิ่งนี้ไว้ หรือเขาต้องการใช้มันเป็นเครื่องผูกมัด เป็นสัญญาเงียบที่รอการตอบรับจากนาง?

ลมเย็นพัดโชยมา หว่านเอ๋อร์สูดลมหายใจลึก เรียกสติกลับคืน นางรู้ดีว่าการครุ่นคิดถึงปริศนามากเกินไปย่อมไร้ประโยชน์ สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือการพิจารณารายการสมุนไพรที่เขาต้องการและประเมินความเป็นไปได้ในการเพาะปลูก

นางเดินไปยังเรือนครัว สั่งให้สาวใช้ต้มน้ำร้อนชงชา ก่อนจะกลับมานั่งลงที่โต๊ะอีกครั้ง วางกระดาษทั้งสองแผ่นลงข้างกัน แล้วเริ่มลงมือวิเคราะห์อย่างละเอียด

"สมุนไพรเหล่านี้..." นางพึมพำกับตนเอง "ล้วนเป็นของที่ขึ้นชื่อว่าหายากยิ่ง บางชนิดต้องการสภาพอากาศที่จำเพาะ บางชนิดต้องใช้ดินที่มีแร่ธาตุพิเศษ บางชนิด..."

นางไล่สายตาอ่านชื่อสมุนไพรแต่ละชนิดอย่างถี่ถ้วน ใบหน้าเริ่มเคร่งเครียดขึ้นเรื่อยๆ ในบรรดาสมุนไพรเหล่านั้น มีอยู่สามชนิดที่นางไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน แม้แต่ในตำราสมุนไพรเก่าแก่ที่ท่านปู่เคยสอนสั่ง

"ดูเหมือนว่าข้าจะต้องใช้มิติลับเสียแล้ว" นางรำพึงรำพัน มิติลับส่วนตัวของนางเป็นขุมทรัพย์แห่งความรู้และทรัพยากร นางมั่นใจว่าภายในนั้นจะต้องมีข้อมูลเกี่ยวกับสมุนไพรเหล่านี้อย่างแน่นอน

หว่านเอ๋อร์หลับตาลง รวบรวมสมาธิ ก่อนจะถ่ายทอดจิตใจเข้าไปในมิติลับ ภาพเบื้องหน้าพลันเปลี่ยนแปลง กลายเป็นห้องสมุดขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยชั้นหนังสือสูงเสียดฟ้า

นางเดินตรงไปยังชั้นที่เก็บรวบรวมตำราสมุนไพร เริ่มค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับสมุนไพรที่ชายหนุ่มปริศนาต้องการอย่างละเอียดลออ เวลาผ่านไปเนิ่นนาน นางจึงพบเบาะแสบางอย่าง

"อ้อ...นี่เอง" นางพึมพำเบาๆ ขณะอ่านบันทึกในตำราเก่าแก่ "สมุนไพรเหล่านี้ล้วนเป็นส่วนผสมของยาแก้พิษร้ายแรงชนิดหนึ่ง ยาที่สามารถรักษาอาการป่วยที่เกิดจาก..."

นางเงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ชื่อของโรคชนิดหนึ่งปรากฏขึ้นในความคิดของนาง โรคที่เคยคร่าชีวิตผู้คนไปมากมาย โรคที่แม้แต่หมอหลวงก็ยังสั่นหน้าหนี

"เป็นไปไม่ได้..." นางรำพึงรำพัน "เขาต้องการยาแก้พิษชนิดนี้ไปทำไม? หรือว่า..."

ความคิดบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในสมองของนาง ชายหนุ่มปริศนาผู้นี้อาจไม่ได้เป็นเพียงแค่พ่อค้าธรรมดา เขาอาจมีเบื้องหลังที่ซับซ้อนกว่าที่นางคาดคิด เขาอาจเกี่ยวข้องกับการเมือง การแก่งแย่งชิงดี หรือแม้แต่...

นางสะบัดความคิดเหล่านั้นทิ้งไป นางไม่ควรด่วนสรุปเรื่องราวโดยที่ยังไม่มีหลักฐานที่แน่ชัด สิ่งที่นางควรทำคือการตัดสินใจว่าจะรับข้อเสนอของเขาหรือไม่

หว่านเอ๋อร์ออกจากมิติลับ กลับสู่ความเป็นจริง นางลืมตาขึ้น มองไปยังสร้อยหยกในมืออีกครั้ง ความคิดในหัวเริ่มตกผลึก

นางตัดสินใจแล้ว นางจะรับข้อเสนอของชายหนุ่มผู้นี้ แต่มีข้อแม้บางประการที่เขาต้องยอมรับ

"ข้าจะปลูกสมุนไพรให้ท่าน" นางพึมพำ "แต่ท่านต้องบอกข้ามาว่าท่านต้องการมันไปทำไม และท่านต้องให้คำมั่นสัญญาว่าจะไม่นำสมุนไพรเหล่านี้ไปใช้ในทางที่ผิด"

นางรู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้อาจนำมาซึ่งอันตราย แต่ก็เป็นโอกาสที่จะได้เรียนรู้และเติบโต นางจะไม่ปล่อยให้ความกลัวมาครอบงำ นางจะใช้สติปัญญาและความสามารถของตนเองเพื่อเอาตัวรอดและปกป้องครอบครัว

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว หว่านเอ๋อร์ก็เรียกสาวใช้มา สั่งให้เตรียมกระดาษและพู่กัน นางจะเขียนจดหมายตอบกลับชายหนุ่มปริศนา และแจ้งข้อตกลงของนางให้เขาทราบ

"เรียน ท่านพ่อค้าผู้สูงศักดิ์" นางเริ่มเขียน "ข้าได้รับข้อเสนอของท่านแล้ว และข้าขอตอบรับข้อเสนอนั้น แต่ข้ามีข้อแม้บางประการที่ท่านต้องพิจารณา..."

นางบรรจงเขียนข้อความแต่ละตัวด้วยความตั้งใจ น้ำหนักของตัวอักษรแต่ละตัวบ่งบอกถึงความมุ่งมั่นและความแน่วแน่ของนาง

หลังจากเขียนจดหมายเสร็จ นางก็สั่งให้สาวใช้นำจดหมายไปส่งให้แก่ชายหนุ่มปริศนา โดยกำชับให้ระมัดระวังตัวเป็นพิเศษ

"จงจำไว้ว่าห้ามบอกใครเด็ดขาดว่าจดหมายนี้มาจากข้า" นางกำชับ "และจงสังเกตท่าทีของคนที่มารับจดหมายอย่างละเอียด หากพบสิ่งผิดปกติให้รีบกลับมารายงานข้าทันที"

สาวใช้รับคำสั่งอย่างนอบน้อม ก่อนจะรีบออกเดินทางไป หว่านเอ๋อร์มองตามหลังสาวใช้ไปจนลับสายตา ความกังวลยังคงเกาะกุมอยู่ในใจ

นางรู้ว่าการติดต่อกับชายหนุ่มปริศนาผู้นี้เป็นการเดิมพันครั้งใหญ่ แต่ก็เป็นการเดิมพันที่นางเต็มใจที่จะเสี่ยง เพราะนางเชื่อว่ามันจะนำมาซึ่งโอกาสและความเปลี่ยนแปลง

ขณะที่รอคอยการตอบกลับ หว่านเอ๋อร์ก็เริ่มเตรียมการสำหรับการเพาะปลูกสมุนไพรเหล่านั้น นางสั่งให้คนงานปรับปรุงดินในแปลงที่ดินพิเศษ เตรียมระบบน้ำ และจัดหาปุ๋ยบำรุงดิน

นางรู้ว่าการปลูกสมุนไพรหายากเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ด้วยความรู้และประสบการณ์ที่นางมี นางมั่นใจว่าจะสามารถทำได้สำเร็จ

ในขณะเดียวกัน นางก็ไม่ลืมที่จะดูแลไร่สวนผสมของตนเอง นางสั่งให้คนงานเก็บเกี่ยวผลผลิตที่แก่จัด และนำไปขายในตลาด

"อย่าขายในราคาถูกๆ เด็ดขาด" นางกำชับ "ผักของเรามีคุณภาพดีกว่าของคนอื่น เราต้องขายในราคาที่สมเหตุสมผล"

คนงานรับคำสั่งอย่างนอบน้อม ก่อนจะเริ่มลงมือทำงานอย่างขยันขันแข็ง พวกเขาเคารพและเชื่อฟังหว่านเอ๋อร์ เพราะรู้ดีว่านางเป็นคนที่ฉลาดและสามารถนำพาพวกเขาไปสู่ความเจริญรุ่งเรืองได้

หว่านเอ๋อร์ยืนมองคนงานทำงานอย่างตั้งใจ ความรู้สึกภาคภูมิใจเอ่อล้นอยู่ในอก นางได้สร้างครอบครัวที่อบอุ่น และได้สร้างอาชีพที่มั่นคงให้กับผู้คนในหมู่บ้าน นางจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายสิ่งเหล่านี้

"ข้าจะปกป้องทุกสิ่งทุกอย่างที่ข้ารัก" นางพึมพำกับตนเอง "ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม"

ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้ม แสงตะวันเริ่มอ่อนแสงลง หว่านเอ๋อร์เดินกลับเข้าไปในเรือน พักผ่อนร่างกาย ก่อนจะเตรียมพร้อมสำหรับวันใหม่

นางรู้ว่าหนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล และเต็มไปด้วยอุปสรรค แต่ด้วยความมุ่งมั่นและความกล้าหาญ นางจะก้าวข้ามอุปสรรคเหล่านั้นไปให้ได้

[โปรดติดตามตอนต่อไป: อาณาจักรสีเขียว]