ตอนที่ 17

***บทที่ 17: ตั้งแผงขายชาที่ตลาดผิงอัน***

แสงเงินแสงทองเพิ่งเบิกฟ้า ขับไล่ความมืดมิดของยามราตรีไปจนสิ้น รถเทียมวัวรับจ้างที่หลินซินยอมเจียดเงินเก็บอันน้อยนิดเช่ามา ก็เดินทางมาถึงหน้าประตูตลาดย่านการค้าอำเภอผิงอัน เสียงจอแจของผู้คน สัตว์พาหนะ และพ่อค้าแม่ขายที่เริ่มตั้งแผงดังอื้ออึงไปทั่วบริเวณ บรรยากาศของ 'ตลาดนัดใหญ่ประจำเดือน' คึกคักและเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายของการค้าขายแลกเปลี่ยน

หลินซินในชุดผ้าฝ้ายสีซีดซอมซ่อ จัดแจงแบกถังไม้บรรจุชาสมุนไพรล้างพิษลงจากเกวียน แม้รูปร่างภายนอกจะดูเป็นเพียงเด็กสาวที่บอบบางราวกับกิ่งหลิว ทว่าด้วยพลังจากบ่อน้ำพุวิญญาณในสวนโอสถเร้นลับที่คอยหล่อเลี้ยงเส้นเอ็นและกระดูก นางจึงยกถังไม้หนักอึ้งเหล่านั้นจัดวางเข้าที่ได้อย่างเบาสบายไร้รอยขีดข่วน

นางจ่ายเงินทองแดงจำนวนเจ็ดอีแปะให้แก่ผู้คุมตลาด เพื่อเช่าพื้นที่ว่างขนาดเล็กบริเวณมุมอับใกล้กับตรอกของเหล่าคนงานแบกหาม บนแผงไม้ไผ่เก่าๆ ที่ปูด้วยผ้าสะอาด มีชามกระเบื้องหยาบจัดวางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ถัดไปคือถังไม้ที่เปิดฝาแง้มไว้ เผยให้เห็นไอควันจางๆ และกลิ่นหอมกรุ่นของสมุนไพรที่ลอยล่องตามสายลม เป็นกลิ่นหอมสดชื่นที่แตกต่างจากยารสขมฝาดทั่วไปอย่างสิ้นเชิง

"ชาสมุนไพรดับร้อนขอรับ! ดื่มแล้วชุ่มคอ บำรุงกำลัง ดับพิษไข้แดด!"

เสียงใสกระจ่างของเด็กสาวตะโกนเรียกลูกค้าดังกังวาน ทว่าผู้คนที่เดินพลุกพล่านผ่านไปมากลับทำเพียงปรายตามอง ครั้นเห็นว่าเป็นเพียงเด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มที่ยังดูอ่อนเยาว์ ซ้ำยังแต่งกายด้วยชุดชาวไร่ซอมซ่อ ต่างก็พากันส่ายหน้าและเดินหนีไป

"เด็กเมื่อวานซืน จะรู้ประสีประสาเรื่องต้มยาได้อย่างไร ขืนดื่มน้ำสีดำๆ นั่นเข้าไป มิแคล้วปวดท้องตายพอดี" พ่อค้าเร่คนหนึ่งแค่นเสียงหยันขณะเดินผ่าน

ดวงตะวันเริ่มลอยโด่งขึ้นสู่กลางกระหม่อม แสงแดดช่วงสายเริ่มแผดเผาจนอากาศร้อนอบอ้าว เหล่ากรรมกรและคนงานแบกหามกระสอบข้าวสารเดินกันเหงื่อโทรมกาย หอบหายใจแฮกๆ ริมฝีปากแห้งผากแตกเป็นขุย

หลินซินหรี่ตาลง รอยยิ้มฉลาดเฉลียวผุดขึ้นที่มุมปาก อดีตแพทย์ทหารเช่นนางเข้าใจจิตวิทยาของฝูงชนเป็นอย่างดี ในเมื่อการใช้ปากโฆษณาไม่ได้ผล ก็ต้องให้ลิ้นของพวกเขาสัมผัสถึงสรรพคุณด้วยตนเอง!

"พี่ชายท่านนี้!" นางร้องทักคนงานร่างกำยำผิวกร้านแดดที่เพิ่งวางกระสอบลงพักเหนื่อย "ชาสมุนไพรล้างพิษสูตรลับของตระกูลข้า ชามแรกให้ชิมฟรี! ไม่คิดเงินแม้แต่อีแปะเดียว! หากดื่มแล้วไม่รู้สึกว่าพละกำลังกลับคืนมา ข้ายินดีคว่ำถังชาทิ้งต่อหน้าพวกท่าน!"

คำว่า 'ชิมฟรี' เปรียบดั่งมนตร์สะกด ดึงดูดความสนใจของเหล่าคนงานที่กำลังกระหายน้ำจนคอแห้งเป็นผุยผง ชายฉกรรจ์ผู้ถูกทักใช้ท่อนแขนเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก เดินลากขาเข้ามารับชามชาด้วยท่าทีลังเลปนระแวง

"จำคำพูดของเจ้าไว้ให้ดีเถิดแม่นางน้อย ถ้าไม่อร่อย ข้าจะด่าให้เจ้าเก็บแผงหนีแทบไม่ทันเชียว!"

เขายกชามกระเบื้องขึ้นจรดริมฝีปาก ทันทีที่น้ำชาสีอำพันใสกระจ่างไหลลื่นลงสู่ลำคอ ดวงตาที่เหนื่อยล้าของชายคนงานพลันเบิกกว้างทะลักแทบถลน!

ความร้อนรุ่มในอกและอาการปวดเมื่อยตึงเครียดตามกล้ามเนื้อ ราวกับถูกชะล้างด้วยสายน้ำเย็นฉ่ำจากยอดเขาหิมะ กลิ่นหอมของสมุนไพรที่ผ่านการควบคุมอุณหภูมิสกัดอย่างสมบูรณ์แบบ ซึมซาบเข้าสู่ทุกสัดส่วนของร่างกาย เรี่ยวแรงที่เคยเหือดหายไปจากการตรากตรำทำงานหนักพลันกลับคืนมาอย่างน่าอัศจรรย์ ความรู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบายนี้ลึกล้ำยิ่งกว่าการได้ดื่มน้ำเย็นจัดเป็นไหนๆ

"สวรรค์! นี่มันน้ำอมฤตหรืออย่างไร!" เขาตะโกนลั่นเสียงดังกึกก้อง เช็ดคราบน้ำชาที่มุมปากอย่างเสียดาย "แม่นางน้อย เอามาอีกชาม! คราวนี้ข้าจ่ายเงินเอง!"

เมื่อเห็นปฏิกิริยาอันตื่นตะลึงเช่นนั้น เหล่าคนงานแบกหามและพ่อค้าที่อยู่บริเวณใกล้เคียงต่างทิ้งความกังขา แห่แหนกันเข้ามาล้อมแผงชาเล็กๆ ของหลินซินราวกับฝูงผึ้งแตกรัง

"ข้าเอาด้วยชามหนึ่ง!"

"ข้าขอสองชาม ดับกระหายได้ดีเยี่ยมจริงๆ!"

"หลีกไป! ข้าจะซื้อใส่กระบอกน้ำหยวกกล้วยกลับไปให้เมียที่บ้านดื่มด้วย!"

เสียงเหรียญทองแดงกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊งไม่ขาดสาย มือเล็กๆ ของหลินซินวุ่นวายอยู่กับการตักชาและรับเงิน ชาสมุนไพรล้างพิษหลายถังใหญ่ที่เตรียมมาอย่างเหน็ดเหนื่อย ถูกตักขายจนหมดเกลี้ยงภายในเวลาไม่ถึงชั่วยาม!

นี่คือชัยชนะก้าวแรกอันยิ่งใหญ่! สินค้าแปรรูปชนิดแรกของนางประสบความสำเร็จในตลาดท้องถิ่นอย่างงดงาม ถุงผ้าใส่เงินที่เอวของหลินซินบัดนี้หนักอึ้งไปด้วยเหรียญทองแดงนับร้อยนับพันอีแปะ

ขณะเดียวกันนั้น ห่างออกไปไม่ไกลนัก บริเวณใต้ร่มเงาของต้นหลิวใหญ่ ปรากฏร่างของชายฉกรรจ์ในชุดรัดกุมสีดำสนิท เขายืนเอามือไพล่หลัง ใบหน้าคมคายแฝงความเย็นชา นัยน์ตาดุดันราวกับพญาเหยี่ยวมองตรงมายังแผงชาที่บัดนี้ว่างเปล่า

ชายผู้นั้นคือ หยางสือ ผู้คุ้มกันประจำตัวฝีมือฉกาจแห่งนายน้อยกองคาราวานการค้าสกุลหยาง

จมูกที่ผ่านการฝึกฝนให้จดจำและแยกแยะกลิ่นยามานับไม่ถ้วนของเขาสูดดมไอสมุนไพรที่ยังคงล่องลอยตกค้างอยู่ในอากาศ

'กลิ่นความบริสุทธิ์ของตัวยาถึงเพียงนี้... ไม่ใช่ชาต้มกระจอกๆ ตามแผงลอยข้างถนนแน่ วิธีการสกัดตัวยาล้ำลึกและแม่นยำยิ่งนัก แม้แต่หมอยาในค่ายคาราวานยังทำมิได้ถึงครึ่ง... หากนายน้อยที่กำลังเบื่ออาหารอย่างหนักได้ดื่มชาที่ปรับสมดุลลมปราณนี้ล่ะก็...'

หยางสือจ้องมองแผ่นหลังเล็กบางของเด็กสาวแม่ค้าชาด้วยแววตาครุ่นคิดลึกซึ้ง มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มบางเบา ก่อนที่เขาจะหมุนตัวเดินกลืนหายไปในฝูงชนอันพลุกพล่านอย่างเงียบเชียบไร้ร่องรอย

ทันใดนั้นเอง เสียงเตือนของ 'เสี่ยวจือ' ก็ดังก้องกังวานขึ้นในโสตประสาทของหลินซิน

[แจ้งเตือนเป้าหมายสำคัญ! ตรวจพบออร่าบุคคลระดับสูงเพิ่งเดินจากไป! จากการสแกนลักษณะเครื่องแต่งกายและป้ายหยกที่เอว ยืนยันตัวตน... บุคคลดังกล่าวคือคนของ 'กองคาราวานการค้าสกุลหยาง' และระบบขอแจ้งให้ทราบว่า เขาได้บันทึกใบหน้าของโฮสต์ไว้ในความทรงจำแล้ว!]

มือที่กำลังเช็ดชามกระเบื้องของหลินซินชะงักกึก ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อย รอยยิ้มเจิดจ้าดุจจิ้งจอกน้อยที่จับทิศทางลมได้ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

ไม่ต้องออกแรงตามหาให้เหนื่อยยาก ปลาตัวใหญ่แห่งวงการการค้าสมุนไพร... เริ่มตอดเหยื่อของนางเข้าแล้ว!

**[โปรดติดตามตอนต่อไป: ลูกค้าวีไอพีคนแรก]**