ตอนที่ 7

***บทที่ 7: มหาคลังเสบียงสิบปี***

กลุ่มควันประหลาดที่ขอบฟ้าเป็นเพียงภาพติดตาชั่วครู่ เมื่อไป๋จื่อเหยาโบกมือเบาๆ เป็นเชิงให้เมินเฉยต่อสิ่งนั้น "เรื่องไกลตัวยังไม่ถึงเวลาต้องใส่ใจ ตอนนี้เรื่องใกล้ตัวสำคัญกว่า"

นางหันไปสบตากับฉู่เหยียนเฉิน แววตาที่เคยพึงพอใจเมื่อครู่กลับกลายเป็นความเฉียบขาดดุจคมกระบี่ "หัวหน้าฉู่ ภารกิจแรกของคุณคือฝึกฝนมารดาและน้องชายของข้าให้รู้จักวิธีเอาตัวรอด ข้าไม่ต้องการนักรบ แต่ต้องการคนที่สามารถป้องกันตนเองและยืนหยัดได้ในยามคับขัน"

ฉู่เหยียนเฉินรับคำสั่งโดยไม่ลังเล เขารู้ดีว่านี่คือการเริ่มต้นอย่างแท้จริงของการสร้างรากฐานแห่งป้อมจิ่วหยวน

รุ่งอรุณของวันถัดมา ณ ลานฝึกชั่วคราวที่ถูกจัดเตรียมไว้ ซูฮุ่ยหลานและไป๋เสี่ยวหานในชุดฝึกรัดกุมกำลังยืนเผชิญหน้ากับฉู่เหยียนเฉิน ชายหนุ่มผู้เคยเป็นทหารรับจ้างบัดนี้สวมบทบาทครูฝึกเต็มตัว บรรยากาศรอบกายเขาแผ่กลิ่นอายแห่งความกดดันที่น่าเกรงขาม

“การเอาชีวิตรอดไม่ได้เริ่มจากการจับอาวุธ แต่เริ่มจากร่างกายที่พร้อมรับมือทุกสถานการณ์!” เสียงของเขาเข้มงวดและชัดเจน “วิ่งรอบพื้นที่ก่อสร้างสิบรอบ! ปฏิบัติ!”

ไป๋เสี่ยวหานผู้เป็นวัยรุ่นเลือดร้อนกัดฟันพยักหน้ารับแล้วออกวิ่งทันที แต่ซูฮุ่ยหลานซึ่งคุ้นเคยกับงานบ้านมาทั้งชีวิตกลับมีสีหน้าลำบากใจอย่างเห็นได้ชัด

“คุณฉู่...ข้า...”

“คุณนายซู ในสนามฝึกไม่มีคุณนาย มีเพียงผู้ฝึกและผู้รับการฝึกเท่านั้น” ฉู่เหยียนเฉินกล่าวเสียงเรียบ “คุณหนูต้องการให้ท่านแข็งแกร่งพอที่จะปกป้องตัวเองได้เมื่อถึงวันนั้น... วันที่ข้าหรือคุณหนูอาจไม่ได้อยู่ข้างกายท่าน”

คำพูดนั้นแทงใจซูฮุ่ยหลานยิ่งนัก นางนึกถึงแววตาแน่วแน่ของบุตรสาว ความจริงที่ว่าพวกนางกำลังเตรียมการเพื่อรับมือกับหายนะที่มองไม่เห็นทำให้นางขจัดความลังเลทิ้งไปสิ้น นางสูดหายใจลึกแล้วเริ่มออกวิ่งตามบุตรชายไปอย่างทุลักทุเล

ในขณะที่ครอบครัวของนางกำลังหลอมรวมร่างกายและจิตใจให้แข็งแกร่ง ไป๋จื่อเหยาก็ได้เริ่มเคลื่อนไหวในสงครามอีกรูปแบบหนึ่ง...สงครามแห่งการกักตุน

นางไม่ได้เดินทางด้วยตนเอง แต่ใช้เครือข่ายและเม็ดเงินมหาศาลที่เตรียมไว้สะเทือนวงการค้าทั่วโลก โทรศัพท์ของนางทำงานแทบไม่ได้หยุดพัก คำสั่งซื้อจำนวนมหาศาลถูกส่งไปยังซัพพลายเออร์รายใหญ่ทั่วทุกทวีป

ข้าวสารหอมมะลิหลายแสนตันจากแหล่งผลิตชั้นดีในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้...

เนื้อวัวและเนื้อแกะแช่แข็งคุณภาพเยี่ยมจากทุ่งหญ้าของออสเตรเลียและอาร์เจนตินา ถูกสั่งจองจนเต็มโกดังห้องเย็นที่ใหญ่ที่สุด...

เมล็ดพันธุ์พืชนานาชนิด ทั้งธัญพืช ผัก และผลไม้ ถูกกว้านซื้อจากธนาคารเมล็ดพันธุ์ระดับโลกผ่านช่องทางลับ...

น้ำมันปรุงอาหาร น้ำมันเชื้อเพลิง ยารักษาโรค เวชภัณฑ์ และอุปกรณ์การแพทย์ ถูกสั่งซื้อในปริมาณที่มากพอจะเปิดโรงพยาบาลขนาดใหญ่ได้หลายแห่ง...

เงินสดที่ได้จากการขายหุ้นถูกแปรสภาพเป็นเสบียงเพื่อการดำรงชีพอย่างรวดเร็วราวกับสายน้ำไหลบ่า สินค้าทั้งหมดถูกกำหนดให้ส่งไปยังโกดังและท่าเรือที่นางเช่าไว้ในนามบริษัทบังหน้าหลายแห่งซึ่งกระจายตัวอยู่ตามเมืองท่าสำคัญทั่วโลก

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา... ณ ท่าเรือสินค้านอกชายฝั่งแห่งหนึ่งในยามวิกาล

แสงจันทร์สาดส่องลงมากระทบตู้คอนเทนเนอร์นับร้อยที่ตั้งเรียงรายดุจกำแพงเหล็กกล้า ไป๋จื่อเหยาในชุดสีดำสนิทยืนอยู่บนเนินดินห่างไกล สายลมยามค่ำคืนพัดปอยผมของนางให้ปลิวไสว ดวงตาคู่งามจับจ้องไปยังโกดังขนาดมหึมาเบื้องหน้าอย่างเงียบงัน

“ทุกอย่างพร้อมแล้วขอรับคุณหนู ทีมรักษาความปลอดภัยถูกเบี่ยงเบนความสนใจไปอีกทางแล้ว” เสียงของฉู่เหยียนเฉินดังขึ้นจากเครื่องสื่อสารขนาดเล็กที่เสียบอยู่ในหูของนาง

“ดีมาก” นางตอบกลับสั้นๆ ก่อนจะหลับตาลง

ในเสี้ยววินาทีนั้น สติสัมปชัญญะของไป๋จื่อเหยาก็เชื่อมต่อเข้ากับมิติพฤกษาหมื่นกำเนิด โลกภายในที่กว้างใหญ่ไพศาลปรากฏขึ้นในห้วงคำนึงของนาง ทุ่งหญ้าเขียวขจีไร้ที่สิ้นสุด บ่อน้ำพุแห่งชีวิตที่ส่องประกายเรืองรอง และที่สำคัญคือพื้นที่ว่างเปล่าขนาดมหึมาที่นางเตรียมไว้

นางเพ่งสมาธิไปยังโกดังเป้าหมาย พลังที่มองไม่เห็นแผ่ออกไปจากร่างของนาง ปกคลุมพื้นที่ทั้งหมดของโกดังหลังนั้น...

*‘เข้ามา’*

นางออกคำสั่งในใจเพียงหนึ่งคำ!

สิ้นเสียงในความคิด... ปรากฏการณ์อันน่าเหลือเชื่อก็บังเกิดขึ้น! ข้าวสารที่บรรจุอยู่ในกระสอบป่านนับแสนกระสอบซึ่งวางซ้อนกันจนเกือบจรดเพดานโกดัง พลันหายวับไปในพริบตา! ไม่เกิดเสียง ไม่มีแสงสว่างวาบ ไม่มีแม้แต่ฝุ่นที่คลุ้งขึ้นมา ทุกอย่างเงียบสงัดราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น

ภายในมิติพฤกษาหมื่นกำเนิดของไป๋จื่อเหยา กระสอบข้าวสารจำนวนมหาศาลได้ปรากฏขึ้นและจัดเรียงตัวเองอย่างเป็นระเบียบในพื้นที่ว่างที่กำหนดไว้ กลายเป็นภูเขาข้าวสารลูกย่อมๆ ที่สามารถหล่อเลี้ยงคนนับหมื่นได้นานนับสิบปี!

ไป๋จื่อเหยาลืมตาขึ้นอีกครั้ง ประกายในดวงตาของนางเยียบเย็นและพึงพอใจยิ่งนัก นี่คืออำนาจที่แท้จริงของนาง อำนาจในการครอบครองทรัพยากรทั้งหมดของโลกไว้ในกำมือ

ปฏิบัติการลับในยามวิกาลดำเนินต่อไปคืนแล้วคืนเล่า...

โกดังห้องเย็นที่เก็บเนื้อสัตว์แช่แข็งนับหมื่นตันในยุโรป...ว่างเปล่าในชั่วข้ามคืน

คลังยาและเวชภัณฑ์ขนาดใหญ่ในอเมริกา...สินค้าทุกชิ้นหายไปอย่างไร้ร่องรอย

แม้กระทั่งคลังอาวุธยุทโธปกรณ์ที่นางใช้เส้นสายพิเศษสั่งซื้อมาอย่างยากลำบาก ทั้งปืนไรเฟิล กระสุน เสื้อเกราะ และอุปกรณ์ทางทหารอื่นๆ ก็ถูกดูดกลืนเข้าไปในมิติพฤกษาหมื่นกำเนิดจนหมดสิ้น

ไม่มีใครจับสังเกตได้ว่าสินค้าหายไปไหน ผู้ดูแลโกดังต่างตกอยู่ในความสับสนงุนงงเมื่อพบว่าสินค้าที่ควรจะอยู่เต็มพื้นที่กลับอันตรธานหายไปดุจภาพลวงตา หลักฐานการโจรกรรมไม่มีแม้แต่น้อย กล้องวงจรปิดถูกลบข้อมูลอย่างแนบเนียนด้วยฝีมือของทีมงานที่นางจ้างไว้ กลายเป็นคดีปริศนาที่ไม่มีใครสามารถไขได้

วันเวลาผ่านไป การฝึกของซูฮุ่ยหลานและไป๋เสี่ยวหานเริ่มเห็นผล ร่างกายของทั้งสองแข็งแกร่งขึ้น ท่วงท่าการต่อสู้ป้องกันตัวเริ่มเข้าที่เข้าทาง แม้จะยังห่างไกลจากคำว่าเชี่ยวชาญ แต่ก็เพียงพอที่จะสร้างความมั่นใจให้เกิดขึ้นในใจ

ขณะเดียวกัน มหาคลังเสบียงในมิติของไป๋จื่อเหยาก็ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะกลายเป็นเมืองขนาดย่อมที่เต็มไปด้วยอาหาร ยา และอาวุธ ทุกอย่างถูกเก็บรักษาไว้ในสภาพสมบูรณ์ที่สุด รอคอยวันที่จะถูกนำออกมาใช้ในยุคแห่งความอดอยาก

ทว่า ในขณะที่ไป๋จื่อเหยากำลังตรวจสอบรายการสั่งซื้อน้ำมันเชื้อเพลิงล็อตสุดท้าย ซึ่งเป็นทรัพยากรชิ้นสำคัญที่จะทำให้ป้อมปราการของนางมีพลังงานใช้ไปอีกหลายสิบปี จู่ๆ โทรศัพท์ผ่านดาวเทียมที่เข้ารหัสไว้เป็นพิเศษก็ส่งเสียงร้องขึ้นมา

นางขมวดคิ้วเล็กน้อย เบอร์ที่โทรเข้ามาเป็นเบอร์ที่นางให้ไว้กับแหล่งข่าวระดับสูงในกองทัพเพียงคนเดียวเท่านั้น...บุคคลที่นางจ่ายเงินมหาศาลเพื่อซื้อข้อมูลเกี่ยวกับความผิดปกติที่อาจเกิดขึ้นทั่วโลก

นางกดรับสาย เสียงที่ลอดออกมาจากปลายสายนั้นสั่นเครือและเร่งรีบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“คุณหนูไป๋! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! มีรายงานที่ไม่ได้รับการยืนยัน...เกี่ยวกับการทดลองเชื้อไวรัสในห้องทดลองลับทางตอนเหนือ...มันหลุดออกมาแล้ว! ทางการกำลังพยายามปิดข่าว แต่...แต่มีรายงานว่ามันทำให้เกิดการกลายพันธุ์ที่น่าสยดสยอง... พวกเขากำลังจะประกาศสถานการณ์ฉุกเฉินระดับสูงสุดในอีกไม่ช้า!”

สิ้นเสียงนั้น สัญญาณก็ถูกตัดไปทันที

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานของไป๋จื่อเหยา นางวางโทรศัพท์ลงช้าๆ ในดวงตาของนางไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงประกายเยียบเย็นที่ลึกล้ำยิ่งกว่าเดิม

เร็วกว่าที่คาดไว้... หายนะในชาติก่อนเริ่มต้นจากฝนโลหิตที่ตกลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย แต่ชาตินี้...ดูเหมือนว่าความผิดพลาดของมนุษย์จะเป็นตัวเร่งปฏิกิริยาให้ทุกอย่างมาถึงเร็วยิ่งขึ้น

“สิบปี...” นางพึมพำกับตัวเอง “ดูเหมือนว่า...ข้าจะไม่มีเวลามากขนาดนั้นอีกแล้ว”