ตอนที่ 8

***บทที่ 8: กำเนิดป้อมปราการเหล็ก***

ความเงียบที่โรยตัวลงในห้องทำงานของไป๋จื่อเหยามิได้คงอยู่นานเกินชั่วลมหายใจ นางวางโทรศัพท์ผ่านดาวเทียมลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีอย่างแผ่วเบา ดวงตาหงส์ที่เคยเยือกเย็นบัดนี้กลับฉายประกายแห่งความเด็ดเดี่ยวอันคมกล้า ความตื่นตระหนกคือสิ่งฟุ่มเฟือยสำหรับผู้ที่เคยตายมาแล้วครั้งหนึ่ง เวลาต่างหากคือสิ่งล้ำค่าที่สุด

นางไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว นิ้วเรียวกดหมายเลขสายตรงถึงบิดาของนาง—ไป๋ชิงซาน ผู้ซึ่งกำลังควบคุมการปรับพื้นที่เบื้องต้นอยู่ที่สันเขาซ่อนมังกร

"ท่านพ่อ" น้ำเสียงของนางราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจเด็ดขาด "แผนทั้งหมดต้องถูกเร่งให้เร็วขึ้นสิบเท่า"

ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ ก่อนเสียงทุ้มลึกของไป๋ชิงซานจะดังขึ้น "เกิดอะไรขึ้นรึ จื่อเหยา?"

"เวลาของเราเหลือน้อยกว่าที่คาดการณ์ไว้มาก หายนะกำลังจะมาถึงเร็วกว่ากำหนด" ไป๋จื่อเหยาไม่เสียเวลาอธิบายรายละเอียดอันน่าสยดสยอง "นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป การก่อสร้างต้องดำเนินตลอดเจ็ดยี่สิบสี่ชั่วโมง เพิ่มคนงานเป็นสามกะ ใช้เครื่องจักรทุกตัวที่มี เรื่องเงิน...ไม่ใช่ปัญหา"

"เข้าใจแล้ว" ไป๋ชิงซานตอบรับหนักแน่น ในฐานะอดีตวิศวกรโครงสร้างผู้เจนจบ เขาสัมผัสได้ถึงความเร่งด่วนที่มิอาจต่อรองได้จากน้ำเสียงของบุตรสาว "พ่อจะจัดการทันที"

สิ้นสุดการสนทนาที่สั้นกระชับแต่ชี้เป็นชี้ตาย สันเขาซ่อนมังกรที่เคยสงบเงียบก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นสมรภูมิแห่งการก่อสร้างที่คึกคักราวกับมีชีวิตขึ้นมาในบัดดล

ภายใต้การบัญชาการของไป๋ชิงซาน แสงไฟจากสปอตไลต์ขนาดมหึมาสาดส่องไปทั่วหุบเขาจนสว่างไสวราวกับกลางวัน เสียงเครื่องยนต์ของรถขุดและรถตักดินคำรามก้องฟ้ามิได้หยุดหย่อน พวกมันฉีกกระชากพื้นปฐพี ขุดเจาะลึกลงไปอย่างบ้าคลั่งราวกับจะทะลวงไปให้ถึงแกนโลก เป้าหมายคือฐานรากใต้ดินสามชั้นที่ต้องมั่นคงพอจะทานทนต่อแรงสั่นสะเทือนระดับสูงสุด

กองทัพรถบรรทุกนับร้อยคันวิ่งเข้าออกพื้นที่อย่างไม่ขาดสาย ขนส่งวัสดุเกรดดีที่สุดที่เงินสามารถซื้อหาได้ เหล็กเส้นเสริมแรงเกรดทหารที่มีขนาดใหญ่กว่าแขนชายฉกรรจ์ถูกลำเลียงมากองรวมกันเป็นภูเขาเลากา ถุงบรรจุซีเมนต์สูตรพิเศษที่ใช้ใน бункерหลบภัยนิวเคลียร์ถูกจัดเรียงเป็นกำแพงสูงตระหง่าน

ไป๋จื่อเหยาทุ่มเงินที่ได้จากการขายหุ้นทั้งหมดในไป๋กรุ๊ปและเงินสดที่นางเบิกออกมาจากมิติพฤกษาหมื่นกำเนิดอย่างไม่อั้น นางติดต่อกับแหล่งค้าวัสดุใต้ดินที่ดำเนินการด้วยเงินสดและทองคำเท่านั้น เพื่อให้ได้มาซึ่งของที่ดีที่สุดโดยไม่มีเอกสารทิ้งร่องรอยไว้

ในการเจรจาครั้งสำคัญครั้งหนึ่ง ผู้จัดหาเหล็กกล้าเกรดทหารมองใบสั่งซื้อจำนวนมหาศาลในมือด้วยสายตาคลางแคลงใจ "คุณหนูไป๋ ปริมาณขนาดนี้...ต่อให้ท่านมีเงินก็ใช่ว่าจะหามาได้ในเวลาสั้นๆ และการชำระเงิน..."

ไป๋จื่อเหยาไม่เอ่ยคำใด นางเพียงหันหลังเดินเข้าไปในห้องพักส่วนตัวชั่วคราวของนาง ไม่ถึงหนึ่งนาทีให้หลัง นางก็กลับออกมาพร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบใหญ่หลายใบ เมื่อเปิดออก แสงสีทองของแท่งทองคำบริสุทธิ์ก็สาดประกายจนผู้จัดหาสินค้าต้องหยีตา

"เท่านี้เพียงพอสำหรับค่ามัดจำหรือไม่?" นางถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ของทั้งหมดต้องมาถึงภายในสี่สิบแปดชั่วโมง"

ชายผู้นั้นกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความโลภและความตกตะลึงฉายชัดในแววตา เขารีบโค้งคำนับในทันที "พอ! เกินพอขอรับ! ข้าจะจัดส่งทุกอย่างให้เร็วที่สุด!"

นี่คืออำนาจของมิติพฤกษาหมื่นกำเนิด มันไม่เพียงเก็บรักษาเสบียงได้เท่านั้น แต่ยังเป็นคลังสมบัติที่ไร้ก้นบึ้งของนางอีกด้วย ตราบใดที่นางต้องการ มันก็สามารถเนรมิตเงินทองออกมาได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ในขณะที่งานโครงสร้างขนาดใหญ่กำลังดำเนินไปอย่างร้อนแรง ในสำนักงานชั่วคราวอีกฟากหนึ่งของพื้นที่ก่อสร้าง ฉู่เยว่กำลังก้มหน้าก้มตาอยู่กับพิมพ์เขียวขนาดใหญ่ที่กางเต็มโต๊ะ นางมิได้สนใจเสียงอึกทึกภายนอกแม้แต่น้อย ในฐานะผู้เชี่ยวชาญด้านอาวุธและกลยุทธ์การป้องกัน หน้าที่ของนางคือการเปลี่ยนป้อมปราการที่แข็งแกร่งให้กลายเป็นกับดักมรณะสำหรับผู้บุกรุก

"พี่ชิงซานคะ" ฉู่เยว่เงยหน้าขึ้นเมื่อไป๋ชิงซานเดินเข้ามาตรวจแบบ "โครงสร้างหลักแข็งแกร่งมาก แต่เราเพิ่มกลไกสังหารเข้าไปได้อีก"

นางใช้นิ้วชี้ไปยังจุดต่างๆ บนพิมพ์เขียว "ทางเดินหลักเส้นนี้ เราสามารถทำเป็นช่องว่างซ่อนใต้พื้น เมื่อมีผู้บุกรุกเข้ามา เราสามารถกดปุ่มให้พื้นแยกออกจากกัน ให้พวกมันร่วงลงไปในบ่อหนามเหล็กด้านล่าง ส่วนโถงทางเดินนี้ ผนังสองข้างสามารถติดตั้งกลไกยิงลูกดอกอาบยาพิษได้"

ไป๋ชิงซานมองตามด้วยแววตาชื่นชม เด็กสาวผู้นี้มีความคิดที่เฉียบคมและโหดเหี้ยมเกินวัยนัก "เป็นความคิดที่ดี แล้วเส้นทางหลบหนีล่ะ?"

"หนูออกแบบอุโมงค์ฉุกเฉินไว้สามเส้นทาง" ฉู่เยว่ชี้ไปยังแผนผังชั้นใต้ดิน "เส้นทางแรกเชื่อมต่อจากชั้นใต้ดินที่สาม ทะลุออกไปยังถ้ำลับหลังน้ำตกที่อยู่อีกฟากหนึ่งของสันเขา ส่วนอีกสองเส้นทางเป็นทางหลอกที่จะนำผู้บุกรุกไปสู่ห้องที่ปิดตายซึ่งเราสามารถปล่อยน้ำเข้ามาท่วมหรือปล่อยก๊าซพิษได้"

แผนการของนางถูกถักทอขึ้นอย่างซับซ้อนและแยบยล ทุกตารางนิ้วของป้อมปราการจิ่วหยวนไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อป้องกันเพียงอย่างเดียว แต่ยังถูกสร้างขึ้นเพื่อ "กำจัด" ภัยคุกคามอย่างเด็ดขาด

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วภายใต้การทำงานที่ไม่หยุดพัก โครงสร้างหลักของป้อมปราการจิ่วหยวนเริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ ฐานรากคอนกรีตเสริมเหล็กหนาพิเศษของชั้นใต้ดินทั้งสามชั้นถูกเทจนเสร็จสมบูรณ์ โครงสร้างเหล็กกล้าของตัวอาคารเหนือพื้นดินเริ่มถูกประกอบขึ้นทีละชิ้น สูงตระหง่านขึ้นท้าทายท้องฟ้า ราวกับกระดูกสันหลังของอสูรยักษ์ที่กำลังผุดขึ้นจากผืนดิน

เสากังหันลมขนาดยักษ์ถูกนำมาติดตั้งบนยอดเขาที่สูงที่สุด รอวันที่จะหมุนปั่นเพื่อสร้างกระแสไฟฟ้า ในขณะที่พื้นที่ราบโดยรอบถูกเตรียมไว้สำหรับแผงพลังงานแสงอาทิตย์นับพันๆ แผง ป้อมปราการแห่งนี้กำลังจะกลายเป็นอาณาจักรอิสระที่สามารถพึ่งพาตนเองได้อย่างสมบูรณ์

ไป๋จื่อเหยายืนมองภาพความคืบหน้าทั้งหมดจากหน้าต่างห้องทำงานของนางด้วยความพึงพอใจ โครงร่างของบ้านที่ปลอดภัยที่สุดในโลกกำลังก่อกำเนิดขึ้นต่อหน้าต่อตา ทุกหยาดเหงื่อและเงินทุกหยวนที่ทุ่มลงไปกำลังจะตอบแทนกลับมาเป็นการอยู่รอดของครอบครัวนาง

ทว่า ในขณะที่นางกำลังจะหันกลับไปจัดการเอกสารสั่งซื้อเมล็ดพันธุ์พืชล็อตสุดท้าย จอภาพจากกล้องวงจรปิดความละเอียดสูงที่ติดตั้งไว้ตามแนวเขตรอบนอกสุดของสันเขาซ่อนมังกรก็ปรากฏภาพที่ทำให้นางต้องขมวดคิ้ว

บนถนนลูกรังที่ทอดยาวห่างออกไปหลายกิโลเมตร มีขบวนรถยนต์สีดำสนิทหลายคันกำลังเคลื่อนที่เข้ามาอย่างช้าๆ มันไม่ใช่รถของคนงานหรือรถขนส่งวัสดุที่นางคุ้นเคย... รูปแบบการขับขี่และการจอดเว้นระยะห่างของพวกมัน...บ่งบอกถึงการฝึกฝนมาอย่างดี

กล้องวงจรปิดซูมเข้าไปใกล้ เผยให้เห็นกลุ่มชายในชุดสูทสีดำก้าวลงมาจากรถ พวกเขามีท่าทีระแวดระวังและกำลังใช้กล้องส่องทางไกลมองมายังทิศทางของเขตก่อสร้าง

หัวใจของไป๋จื่อเหยากระตุกวูบ... พวกมันมาเร็วกว่าที่คิด! หรือว่าทางการจะเริ่มสงสัยในการเคลื่อนไหวที่ผิดปกติของนางแล้ว? หรือจะเป็นฝีมือของศัตรูเก่าที่ยังไม่ยอมเลิกรา?

ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม การมาของพวกมันในเวลานี้... ถือเป็นสัญญาณอันตรายที่มิอาจเพิกเฉยได้