ตอนที่ 2

***บทที่ 2: ปลุกระบบผู้ช่วย และมิติโกดังโลจิสติกส์***

ท่ามกลางเสียงกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนกของแม่สามี ห้วงสติของเซี่ยอวิ๋นอานพลันถูกดึงกระชากอย่างรุนแรง ทิวทัศน์ของเรือนดินเหนียวที่ทรุดโทรมและร่างอันผ่ายผอมของคนในครอบครัวบิดเบี้ยวเลือนรางไปในพริบตา เสียงความถี่สูงที่ดังก้องกังวานในโสตประสาทแปรเปลี่ยนเป็นความเงียบสงัดที่เย็นเยียบ

เมื่อนางลืมตาขึ้นอีกครั้ง เบื้องหน้าไม่ใช่เพดานฟางที่รั่วซึม ทว่ากลับเป็นพื้นที่กว้างใหญ่ไพศาลสุดลูกหูลูกตา แสงสว่างสีขาวนวลตาอาบไล้ไปทั่วบริเวณ เผยให้เห็นชั้นวางเหล็กกล้าสูงตระหง่านนับไม่ถ้วนที่ตั้งเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ บนชั้นเหล่านั้นอัดแน่นไปด้วยลังกระดาษ กล่องพลาสติก และตู้บรรจุภัณฑ์ที่คุ้นตา

เซี่ยอวิ๋นอานเบิกตากว้าง แม้นางจะเป็นถึงสายลับชั้นยอดที่ผ่านความเป็นความตายมานับไม่ถ้วน แต่ภาพตรงหน้าก็ทำให้นางอดตกตะลึงมิได้ นี่คือฐานส่งกำลังบำรุงลับสุดยอดจากยุคสมัยที่นางจากมา! มันคือคลังแสงและคลังเสบียงที่เก็บซ่อนทรัพยากรทุกอย่างที่จำเป็นต่อการเอาชีวิตรอด!

[ติ๊ง! ตรวจพบคลื่นสมองที่ตรงกัน ทำการเชื่อมต่อเสร็จสิ้น...]

น้ำเสียงราบเรียบไร้ซึ่งอารมณ์ ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยความคุ้นเคยดังขึ้นในห้วงความคิดของนาง

[ยินดีต้อนรับโฮสต์เข้าสู่มิติโกดังโลจิสติกส์ ปัญญาประดิษฐ์ผู้ช่วยเอาตัวรอด 'รหัสซีโร่' พร้อมรับคำสั่ง]

"รหัสซีโร่..." เซี่ยอวิ๋นอานพึมพำ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ที่แฝงไปด้วยความโล่งใจ สวรรค์ยังไม่ทอดทิ้งนางเสียทีเดียว ในฐานะอดีตสายลับ นางปรับตัวเข้ากับสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็ว "รายงานสถานะของมิติและฟังก์ชันที่ใช้งานได้เดี๋ยวนี้"

[รับทราบ มิติแห่งนี้คือคลังโลจิสติกส์ส่วนตัวที่บรรจุเสบียงอาหาร ยาแผนปัจจุบัน และเครื่องมือยังชีพ ทว่า... ขอเตือนให้โฮสต์ทราบ ทรัพยากรทั้งหมดในมิติแห่งนี้มีจำนวนจำกัด ไม่มีการผลิตเพิ่ม ไม่มีการเติมเต็มอัตโนมัติ เมื่อใช้หมดแล้วคือหมดสิ้นไปอย่างถาวร โปรดวางแผนการใช้งานอย่างรัดกุมที่สุด]

คำเตือนนั้นทำให้แววตาของเซี่ยอวิ๋นอานกลับมาเคร่งขรึม นางเข้าใจในทันที ของวิเศษชิ้นนี้ไม่ใช่บ่อทองคำที่ตักตวงได้ไม่รู้จบ แต่มันคือ 'ไพ่ตาย' ที่ต้องสงวนไว้ใช้ในยามวิกฤตเท่านั้น นางจะใช้อย่างสุรุ่ยสุร่ายเพื่อแจกจ่ายให้คนทั้งหมู่บ้านไม่ได้ เป้าหมายเดียวของนางคือการประคองชีวิต 'ทีม' หรือครอบครัวของนางให้อพยพลงใต้ได้อย่างปลอดภัย

[นอกจากนี้ ระบบยังมีฟังก์ชันแผนที่เรดาร์สแกนพื้นที่ในรัศมีสองลี้ เพื่อประเมินทรัพยากรและตรวจจับอันตราย และที่ใจกลางมิติ ยังมีสระน้ำพุวิญญาณขนาดเล็กที่ช่วยฟื้นฟูพละกำลังและบรรเทาอาการเจ็บป่วยได้]

"สระน้ำพุวิญญาณ!" เซี่ยอวิ๋นอานดวงตาสว่างวาบ นางนึกถึงเสิ่นเนี่ยนเซี่ยที่กำลังร่อแร่ ขาดน้ำและสารอาหารจนถึงขีดสุด

ด้วยเพียงแค่ความคิด ร่างของนางพลันเคลื่อนย้ายมาปรากฏที่ใจกลางมิติอย่างรวดเร็ว เบื้องหน้าคือสระหินหยกสีขาวบริสุทธิ์ขนาดไม่ใหญ่ไปกว่าอ่างน้ำ ภายในมีน้ำใสกระจ่างที่แผ่ไอหมอกบางเบาออกมา สัมผัสได้ถึงพลังแห่งชีวิตที่อัดแน่น เซี่ยอวิ๋นอานไม่รอช้า นางคว้ากระบอกไม้ไผ่ที่ตกอยู่ใกล้ๆ ตักน้ำพุวิญญาณขึ้นมาครึ่งกระบอก

"รหัสซีโร่ พาข้ากลับออกไป!"

วิสัยทัศน์บิดเบี้ยวอีกครั้ง สติของนางกลับคืนสู่โลกแห่งความเป็นจริงในชั่วพริบตาเดียว เวลาในโลกภายนอกเพิ่งผ่านไปเพียงเสี้ยวอึดใจเท่านั้น หลิวหว่านเจียวยังคงร่ำไห้กอดร่างที่กระตุกเกร็งของหลานสาว

"ท่านแม่ ปล่อยเนี่ยนเซี่ยให้ข้า" เซี่ยอวิ๋นอานเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและทรงอำนาจจนหลิวหว่านเจียวยอมคลายอ้อมกอดอย่างลืมตัว

นางประคองร่างเล็กจ้อยที่ร้อนระอุขึ้นมา บังสายตาของทุกคนด้วยแผ่นหลังของตนเอง ก่อนจะนำกระบอกไม้ไผ่ที่บรรจุน้ำพุวิญญาณซึ่งซ่อนไว้ในแขนเสื้อ ออกมาจรดที่ริมฝีปากแห้งผากของเด็กน้อย ค่อยๆ ป้อนหยาดน้ำแห่งชีวิตลงไปอย่างระมัดระวัง

น้ำใสบริสุทธิ์ไหลรินลงสู่ลำคอของเสิ่นเนี่ยนเซี่ย พลันเกิดปาฏิหาริย์ขึ้นในทันตา ร่างกายที่เคยกระตุกเกร็งค่อยๆ สงบลง ความร้อนดั่งไฟสุมบนผิวหนังเริ่มทุเลาลงอย่างน่าอัศจรรย์ ริมฝีปากที่ซีดเซียวคล้ำเขียวเริ่มมีสีสันของเลือดฝาด ลมหายใจที่เคยรวยรินจนน่าใจหายกลับมาสม่ำเสมอและสงบนิ่ง เด็กน้อยพริ้มตาหลับลงอย่างสบายตัว ไม่หลงเหลือเค้าความทรมานอีกต่อไป

"สวรรค์คุ้มครอง! เนี่ยนเซี่ยของย่า..." หลิวหว่านเจียวปิดปากสะอื้นไห้ด้วยความปีติยินดี รีบซับเหงื่อที่หน้าผากหลานสาว

เสิ่นชิงเฟิงมองภาพตรงหน้าด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง บัณฑิตหนุ่มผู้ยึดมั่นในเหตุผลไม่อาจหาคำอธิบายใดมาหักล้างสิ่งที่เห็นได้ พี่สะใภ้ใหญ่เพียงแค่ป้อนน้ำในกระบอกไม้ไผ่เก่าๆ อาการปางตายของหลานสาวก็ทุเลาลงราวกับพลิกฝ่ามือ แววตาที่เขามองเซี่ยอวิ๋นอานบัดนี้ลึกล้ำและเต็มไปด้วยความเลื่อมใสอย่างหาที่สุดไม่ได้ นางมิใช่หญิงหม้ายผู้อ่อนแออีกต่อไป แต่เป็นดั่งเสาหลักที่แข็งแกร่งที่สุดของตระกูลเสิ่น

ยามดึกสงัด ค่ำคืนในชนบทที่แห้งแล้งเงียบงันจนน่าขนลุก

คนในครอบครัวเสิ่นหลับสนิทไปแล้วด้วยความเหนื่อยล้า เซี่ยอวิ๋นอานนั่งขัดสมาธิอยู่ริมหน้าต่างที่พังทลาย ดวงตาของนางหรี่ลง ทอดมองออกไปในความมืดมิด นางรู้ดีว่าน้ำพุวิญญาณเป็นเพียงการต่อลมหายใจชั่วคราว หากยังคงอยู่ที่หมู่บ้านหลินสุ่ยแห่งนี้ต่อไป ความตายย่อมมาเยือนในไม่ช้า

นางหลับตาลง เรียกใช้งานระบบผู้ช่วยในห้วงจิตสำนึก

'รหัสซีโร่ เปิดใช้งานฟังก์ชันแผนที่เรดาร์ รัศมีสองลี้'

[รับทราบ ทำการสแกนพื้นที่โดยรอบ...]

ในสมองของนางพลันปรากฏภาพแผนที่สามมิติโปร่งแสง ทว่าสิ่งที่เห็นกลับทำให้นัยน์ตาของสายลับสาวหดเกร็งด้วยความตึงเครียด แผนที่รัศมีสองลี้รอบหมู่บ้านหลินสุ่ยถูกย้อมไปด้วยสีเทาหม่นหมอง ไร้ซึ่งจุดสีเขียวที่บ่งบอกถึงแหล่งน้ำหรือพืชอาหารโดยสิ้นเชิง มันคือดินแดนแห่งความตายที่ถูกสูบพลังชีวิตไปจนหมดสิ้น!

ทว่าสิ่งที่ทำให้นางต้องกำหมัดแน่น ไม่ใช่ความแห้งแล้ง แต่เป็น 'จุดสีแดง' ขนาดใหญ่หลายสิบจุดที่กำลังกะพริบถี่ๆ อยู่ตรงขอบหน้าจอเรดาร์ พวกมันกำลังเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วและไร้ทิศทาง มุ่งหน้าตรงมายังทิศทางของหมู่บ้านหลินสุ่ย!

[คำเตือน! ตรวจพบความเคลื่อนไหวของสิ่งมีชีวิตจำนวนมหาศาลที่ขอบเขตการตรวจจับ ประเมินระดับความเป็นอันตราย: สูงสุด!]

เซี่ยอวิ๋นอานลืมตาขึ้นในความมืดมิด นัยน์ตาของนางฉายแววเด็ดเดี่ยวและเย็นเยียบประดุจคมดาบที่ถูกชักออกจากฝัก ภัยพิบัติระลอกใหม่กำลังจะมาถึง และนางไม่มีเวลาให้ลังเลอีกต่อไป รุ่งเช้าพรุ่งนี้ นางจะต้องทำทุกวิถีทางเพื่อพลิกชะตากรรมของครอบครัวนี้ให้จงได้!

**[โปรดติดตามตอนต่อไป: ประเมินสถานการณ์ และการรวมใจครอบครัว]**