เผชิญหน้าหมูป่าบนเขาต้าชิง

อรุณรุ่งของวันใหม่มาเยือนพร้อมกับแสงตะวันที่สาดส่องขับไล่ความมืดมิด เสิ่นอวี่ซีตื่นขึ้นแต่เช้าตรู่ นางไม่ได้รู้สึกอ่อนเพลียแม้แต่น้อย หลังจากดื่มน้ำจากบ่อน้ำพุวิเศษในมิติลับ ร่างกายที่เคยอ่อนแอกลับฟื้นฟูอย่างน่าอัศจรรย์ พละกำลังที่ขาดหายไปค่อยๆ กลับคืนมา

นางจัดการธุระส่วนตัวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยิบจดหมายที่เขียนไว้เมื่อคืนซ่อนไว้ในอกเสื้อ แล้วมุ่งหน้าออกจากบ้านพักยุวปัญญาชนไปยังที่ทำการไปรษณีย์ของตำบลชิงสุ่ยซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายลี้

หลังจากส่งจดหมายฉบับสำคัญที่กุมชะตากรรมของตระกูลเสิ่นจื้อเฉียงเอาไว้เรียบร้อยแล้ว นางก็ไม่รีรอแม้แต่น้อย รีบมุ่งหน้าสู่เป้าหมายที่แท้จริงของวันนี้ทันที...ภูเขาต้าชิง

ภูเขาต้าชิงตั้งตระหง่านสูงเสียดฟ้า ปกคลุมด้วยป่าทึบที่ยังคงความดิบเถื่อน ในสายตาของชาวบ้าน มันคือสถานที่อันตรายที่เต็มไปด้วยสัตว์ป่าและอสรพิษ แต่สำหรับเสิ่นอวี่ซีผู้เป็นแพทย์หญิงอัจฉริยะแล้ว ที่แห่งนี้คือคลังสมบัติทางธรรมชาติที่ประเมินค่ามิได้

นางสวมรองเท้าผ้าใบที่เก่าจนเกือบขาด ใช้มีดพกที่พกติดตัวมาแหวกพงหญ้าที่ขึ้นรกชัฏเพื่อเปิดทาง ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดสำรวจพืชพรรณรอบกายอย่างละเอียดถี่ถ้วน ไม่นานนักนางก็พบสมุนไพรหลายชนิดที่สามารถนำไปใช้ประโยชน์ได้ ทั้งต้นโกฐจุฬาลัมพาสำหรับแก้ไข้จับสั่น ตี้หวงสำหรับบำรุงเลือด และตังกุยป่าที่แม้จะยังมีขนาดเล็กแต่ก็พอใช้ได้

“เขาต้าชิงช่างอุดมสมบูรณ์นัก” เสิ่นอวี่ซีพึมพำกับตนเอง ขณะใช้มีดขุดรากสมุนไพรอย่างชำนาญ แค่เพียงเชิงเขาชั้นนอกก็มีของดีมากมายถึงเพียงนี้ หากล่วงล้ำเข้าไปในส่วนลึกของป่าเล่า จะมีของล้ำค่าซุกซ่อนอยู่มากเพียงใด? ความคิดนี้ทำให้นางมั่นใจว่าต่อให้ต้องรอเงินจากญาติใจทรามอีกนานเพียงใด นางก็จะไม่มีวันอดตายอยู่ในหมู่บ้านไป๋เฮ่อแห่งนี้อย่างแน่นอน

นางเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ อย่างระมัดระวัง สรรพสิ่งรอบกายเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหวิวไหวและเสียงใบไม้เสียดสีกัน ยิ่งลึกเข้าไป อากาศก็ยิ่งเย็นชื้น แสงแดดแทบส่องลงมาไม่ถึงพื้นดิน

ทันใดนั้น สายตาของนางก็พลันจับจ้องไปยังพืชต้นหนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่ใต้เงาของต้นไม้ใหญ่ ใบของมันมีลักษณะเป็นแฉกคล้ายฝ่ามือ ผลสีแดงสดใสเป็นช่อโดดเด่นสะดุดตา หัวใจของเสิ่นอวี่ซีเต้นระรัวขึ้นมาทันที!

นี่มัน...โสมป่า!

นางรีบก้าวเข้าไปใกล้ ก้มลงพิจารณาอย่างละเอียดด้วยใจที่เต้นระทึก นี่คือโสมป่าของแท้แน่นอน! ดูจากขนาดของลำต้นและลักษณะของรากแล้ว อย่างน้อยต้องมีอายุหลายสิบปีเป็นแน่! ในยุคที่ขาดแคลนเช่นนี้ โสมป่าอายุขนาดนี้ถือเป็นของล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่ง หากนำไปขายในตลาดมืด คงได้ราคาสูงลิบลิ่ว!

เสิ่นอวี่ซีสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับความตื่นเต้น นางค่อยๆ ใช้มีดพรวนดินรอบๆ อย่างเบามือที่สุด ด้วยความรู้ด้านพฤกษศาสตร์ นางทราบดีว่าการขุดโสมต้องใช้ความระมัดระวังอย่างยิ่งยวด หากรากฝอยเล็กๆ ขาดไปแม้เพียงเส้นเดียว คุณค่าของมันก็จะลดลงมหาศาล

หลังจากใช้เวลาอยู่นาน ในที่สุดนางก็สามารถนำหัวโสมที่มีรูปร่างคล้ายคนขึ้นมาจากใต้ดินได้สำเร็จ รากโสมสมบูรณ์แข็งแรงทุกส่วน ไม่มีรอยบุบสลายแม้แต่น้อย

เสิ่นอวี่ซีจ้องมองโสมป่าในมือด้วยแววตาเป็นประกาย นางไม่คิดจะนำมันไปขายในทันที โสมต้นนี้ยังมีโอกาสเติบโตได้อีกมาก หากนำไปปลูกในมิติลับของนาง ภายใต้การบำรุงของน้ำพุวิเศษ มันจะเติบโตเร็วกว่าในธรรมชาติหลายเท่าและมีสรรพคุณทางยาสูงส่งยิ่งขึ้น!

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว นางไม่ลังเลอีกต่อไป เพียงแค่ความคิดวาบขึ้นในหัว โสมป่าล้ำค่าในมือก็พลันหายวับไป ปรากฏขึ้นอีกครั้งในแปลงดินสีดำสนิทภายในมิติลับส่วนตัวของนาง นางตั้งใจจะนำมันไปปลูกไว้ข้างบ่อน้ำพุวิเศษทันทีที่กลับถึงบ้าน

ภารกิจในวันนี้ถือว่าประสบความสำเร็จเกินคาด ตะกร้าสานบนหลังของนางเต็มไปด้วยสมุนไพรนานาชนิด และที่สำคัญที่สุดคือนางได้โสมป่ามาไว้ในครอบครอง ดวงตะวันเริ่มคล้อยต่ำลงแล้ว เป็นสัญญาณว่านางควรจะลงจากเขาได้แล้ว

เสิ่นอวี่ซีหันหลังกลับ ตั้งใจจะเดินตามเส้นทางเดิมที่ทำเครื่องหมายไว้เพื่อลงจากเขา แต่ขณะที่นางกำลังก้าวเดินอย่างเร่งรีบนั้นเอง...

แกร๊บ! แกร๊บ!

เสียงกิ่งไม้แห้งหักดังลั่นมาจากพุ่มไม้หนาทึบเบื้องหน้า ตามมาด้วยเสียงคำรามต่ำๆ ที่สั่นสะเทือนไปทั่วโสตประสาท!

สัญชาตญาณอันตรายที่ฝึกฝนมาจากการทำงานในห้องฉุกเฉินมานานหลายปีร้องเตือนขึ้นมาทันที เสิ่นอวี่ซีหยุดชะงัก ยืนนิ่งราวกับรูปสลัก ดวงตาหรี่ลงจ้องเขม็งไปยังที่มาของเสียง

พุ่มไม้ไหวสะเทือนอย่างรุนแรง ก่อนที่ร่างมหึมาสีดำทะมึนจะพุ่งทะยานออกมา!

มันคือหมูป่า!

ไม่ใช่หมูป่าธรรมดา แต่มันเป็นหมูป่าตัวใหญ่ยักษ์ที่น่าจะหนักไม่ต่ำกว่าสองร้อยชั่ง! ดวงตาของมันแดงก่ำราวกับโลหิต น้ำลายฟูมปาก เขี้ยวโง้งยาวขาววับสะท้อนแสงดูน่าหวาดหวั่น ที่น่ากลัวที่สุดคือท่าทางของมันที่ดูคลุ้มคลั่งบ้าดีเดือด ราวกับกำลังเจ็บปวดหรือตื่นตระหนกจากอะไรบางอย่าง มันวิ่งตะบิดตะบอย พุ่งเข้าใส่ทุกสิ่งที่ขวางหน้าอย่างไม่คิดชีวิต!

หัวใจของเสิ่นอวี่ซีแทบจะหยุดเต้นไปชั่วขณะ นี่มันโชคร้ายเกินไปแล้ว!

นางรู้ดีว่าหมูป่าที่กำลังคลุ้มคลั่งนั้นอันตรายยิ่งกว่าเสือร้ายเสียอีก การวิ่งหนีไม่ใช่ทางเลือกที่ดีที่สุด เพราะมันจะยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณนักล่าของมัน

ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง ความเยือกเย็นเข้าครอบงำจิตใจของนางโดยสมบูรณ์ ในฐานะแพทย์หญิงที่เคยเผชิญหน้ากับความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน นางไม่เคยปล่อยให้ความกลัวมาบดบังการตัดสินใจ

“ฟ่อออ!”

หมูป่ากระทืบเท้าหน้าลงบนพื้นดินอย่างแรง ส่งเสียงขู่คำรามลั่นป่า ก่อนจะก้มหัวลง เตรียมพุ่งเข้าขวิด!

เสิ่นอวี่ซีไม่เสียเวลาคิดอีกต่อไป มือขวาของนางล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อที่ว่างเปล่า แต่ในชั่วพริบตาต่อมา เมื่อดึงมือออกมา กลับมีมีดพกเล่มเดิมที่นางใช้ขุดสมุนไพรกำอยู่ในมืออย่างแน่นหนา! พร้อมกันนั้น นางใช้อาศัยจังหวะที่ชายเสื้อบังตา แอบหยิบเข็มฉีดยาขนาดเล็กที่บรรจุยาพิษชนิดออกฤทธิ์เร็วจากในมิติออกมาซ่อนไว้ในฝ่ามือซ้ายอย่างแนบเนียน

ยาพิษนี้เป็นสิ่งที่นางเตรียมไว้สำหรับป้องกันตัวในยามฉุกเฉินโดยเฉพาะ

นางลดตัวลงต่ำ ย่อเข่าลงเล็กน้อย ตั้งท่าเตรียมพร้อมรับมือ ดวงตาจ้องมองหมูป่าคลั่งอย่างไม่กระพริบ ราวกับนักล่าผู้มากประสบการณ์ที่กำลังเผชิญหน้ากับเหยื่ออันโอชะ หาใช่เด็กสาวที่กำลังจะถูกสังหารไม่

ลมหายใจของนางสงบนิ่ง จิตใจว่างเปล่า มีเพียงเป้าหมายเดียวคือ...เอาชีวิตรอด!

หมูป่าไม่ปล่อยให้นางได้เตรียมตัวนานกว่านั้น มันโก่งตัวแล้วพุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วราวกับสายฟ้า! เขี้ยวแหลมคมของมันพุ่งตรงมายังร่างของนาง หมายจะฉีกกระชากให้ขาดเป็นชิ้นๆ!

ในวินาทีที่เขี้ยวหมูป่าอยู่ห่างจากร่างของนางไม่ถึงหนึ่งเชียะ* เสิ่นอวี่ซีพลันเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้างอย่างฉิวเฉียด!

(*เชียะ = หน่วยวัดความยาวของจีนโบราณ ประมาณ 1 ใน 3 ของเมตร)