ตอนที่ 2

**บทที่ 2: ดาวพิฆาตสังหารคน**

ขนมผิง, ปาท่องโก๋ทอด, ขนมมาไถ่...

ถึงแม้จะผอมโซ แต่ลาที่ตายแล้วก็ยังใหญ่กว่าม้าอยู่ดี แม้หลิวซื่อจะไม่ได้รับความโปรดปราน แต่ของเหล่านี้ก็ยังหามาได้ เสิ่นชิงชิวไม่สนใจมารยาทในการกิน ไม่คิดจะเสแสร้ง แดกราวกับหมูตัวหนึ่ง เฉินมามาเห็นแล้วปวดฟัน แต่หลิวซื่อกลับมองด้วยความรักใคร่อย่างเต็มเปี่ยม

"กินช้าๆ หน่อย ยังมีอีกเยอะ" กลัวว่าปากของนางจะเล็กเกินไป นางจึงหักขนมให้เป็นชิ้นเล็กๆ โดยเฉพาะ

"ก็มีแต่เจ้านั่นแหละที่ตามใจนาง" เฉินมามามองหลิวซื่ออย่างไม่พอใจ แล้วกล่าวว่า "ตอนบ่ายข้าจะไปที่คนดูแลจัดการเรื่องเยว่เหมยให้เร็วที่สุด" หลิวซื่อพยักหน้า

แต่ยังไม่ทันถึงตอนบ่าย เยว่เหมยและคนดูแลก็มาถึงก่อน ตามมาด้วยบุตรชายของคนดูแล เสิ่นกุ้ย ที่หัวแถวกลับกลายเป็นหลินจือเอ๋อร์คนรับใช้ข้างกายของฮูหยินใหญ่

เมื่อเห็นหลินจือเอ๋อร์ หลิวซื่อก็รีบลุกขึ้น "คุณหนูจือเอ๋อร์มาได้อย่างไร?" หลินจือเอ๋อร์เป็นคนรับใช้ข้างกายซ่งซื่อ ฮูหยินใหญ่ มีค่ามากกว่าหลิวซื่อที่เป็นเพียงครึ่งเจ้านายในจวนเสียอีก

"ได้ยินว่าคุณหนูเจ็ดหัวแตก ข้ามาแทนนายหญิงใหญ่มาดูอาการ ไม่ทราบว่าคุณหนูเจ็ดสบายดีหรือไม่?" บนหน้าผากของเสิ่นชิงชิวพันผ้าขาวไว้ ดวงตาดำขลับเหลือบมองหลินจือเอ๋อร์แวบหนึ่ง หลินจือเอ๋อร์เก็บสายตากลับ "ดูเหมือนจะดีขึ้นมากแล้ว ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็รับโทษเถิด..." นางเหลือบมองเล็กน้อย เยว่เหมยที่อยู่ด้านหลังก็ก้าวออกมา หมายจะจับตัวเสิ่นชิงชิว

หลิวซื่อรีบเอามือปกป้องบุตรสาวไว้ด้านหลัง "รับโทษอะไร? ช่วงนี้ชิวเอ๋อร์หมดสติไปหลายวัน นางไม่ได้ทำอะไรผิดนี่?" หลินจือเอ๋อร์หัวเราะเยาะ "ท่านอี๋เหนียงกำลังตั้งคำถามกับนายหญิงใหญ่หรือ?" หลิวซื่อหดคอ ไม่กล้าพูดอะไร หลินจือเอ๋อร์ส่งเสียง "ฮึ" ในลำคอ "ในฐานะคุณหนูของจวน อย่างไรเสียก็เป็นเจ้านายคนหนึ่ง กลับเห็นแก่เงินทองอยากจะแย่งปิ่นปักผมจากมือของบ่าวรับใช้ แย่งไม่ได้ก็ผลักคนลงน้ำ? เมื่อนายหญิงใหญ่ทราบเรื่องก็ทรงกริ้วยิ่งนัก หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ชื่อเสียงของกุลสตรีตระกูลเสิ่นของพวกเราจะไม่เสียหายหมดหรือ? ท่านอี๋เหนียงเป็นแม่แท้ๆ ย่อมรักใคร่ แต่สอนลูกไม่ดี นายหญิงใหญ่จึงให้ข้ามาสอนแทน!" กล่าวจบหลินจือเอ๋อร์ก็สั่ง "เยว่เหมย ยังไม่รีบไปสอนกฎเกณฑ์ให้คุณหนูเจ็ดอีก!" ดวงตาคู่สวยของหลิวซื่อเต็มไปด้วยความหวาดกลัว พลางปกป้องบุตรสาวอย่างสุดกำลัง พลางส่ายหน้า

บุตรสาวของนางหมดสติไปสองสามวันแล้ว จะเอาแรงที่ไหนไปผลักคน?! อีกอย่างเยว่เหมยอายุสิบสามปีแล้ว ชิวเอ๋อร์ยังไม่แปดขวบเลย จะผลักนางได้อย่างไร!

แต่เสิ่นกุ้ยที่อยู่ข้างๆ กลับเข้ามาจับตัวนางไว้ เยว่เหมยรีบแย่งตัวเสิ่นชิงชิวจากมือนางทันที แล้วจับนางวางบนตัก กระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงร้ายกาจ "นางสารเลว บ่าวไพร่ก็คือบ่าวไพร่! คราวก่อนนับว่าเจ้าโชคดีที่ไม่ตาย คราวนี้ยังคิดจะไล่ข้าออกจากจวน ข้าจะยอมให้เจ้ามีชีวิตอยู่ไปแฉเรื่องของข้าได้อย่างไร!" "ปล่อยนะ ข้าเป็นอี๋เหนียงของตระกูลเสิ่น เจ้ากล้าแตะต้องข้าหรือ!" หลิวซื่อดิ้นไม่หลุด

เสิ่นกุ้ยกล่าวว่า "ก่อนหน้านี้ท่านอี๋เหนียงก็เป็นนักแสดง งิ้ว มีคนมากมายแตะต้อง ท่านผู้ใหญ่ยังไม่รังเกียจเลย นี่เป็นการอบรมคุณหนูเจ็ด บ่าวผู้น้อยทำอย่างเปิดเผยและตรงไปตรงมา!" กล่าวพลางมือก็ลูบไล้หน้าอกของหลิวซื่อ แล้วบีบอย่างแรง

ในใจเขารู้ดีว่า หลิวอี๋เหนียงและคุณหนูเจ็ดไม่มีทางรอดพ้น อันที่จริงไม่ควร ไม่ควรอย่างยิ่ง ใครใช้ให้ไปยั่วโมโหเยว่เหมยเล่า? หลินจือเอ๋อร์ที่นายหญิงใหญ่ให้ความสำคัญที่สุดก็เป็นญาติของนาง!

เสิ่นชิงชิวถูกเยว่เหมยจับห้อยหัวลงบนตัก แล้วหยิบแผ่นไม้มาหมายจะตีหน้านาง นางดมกลิ่นเบาๆ ในฐานะผู้เชี่ยวชาญด้านการใช้พิษ จะไม่ได้กลิ่นได้อย่างไรว่าในนี้มียาพิษร้ายแรง เมื่อตีจนหน้าแตกเลือดไหลซึม ก็จะค่อยๆ ตายไปอย่างช้าๆ

ช่างเป็นเยว่เหมยที่ดี นางยังไม่ได้คิดจะเอาชีวิตนาง นางกลับอยากจะปิดปากนางเสียแล้วหรือ? ในดวงตาของเสิ่นชิงชิวฉายแววเหี้ยมโหดวูบผ่าน นางกัดมือของเยว่เหมยอย่างแรง

เยว่เหมยร้องด้วยความเจ็บปวด แล้วเหวี่ยงเสิ่นชิงชิวออกไป เสิ่นชิงชิวกลิ้งไปสองสามตลบ หลิวซื่อร้องเรียกชื่อนางด้วยความตกใจ

นางมองไปยังหลิวซื่อที่ตื่นตระหนกและเป็นห่วงเป็นใย จู่ๆ นางก็เปิดผ้าขาวบนหน้าผากออก แล้วพุ่งเข้าชนคนอย่างบ้าคลั่ง บาดแผลบนศีรษะยังไม่หายดี ไม่นานเลือดก็ไหลอาบแก้ม

ถึงจะไม่ได้รับความโปรดปราน แต่เจ้านายก็คือเจ้านาย พวกเขาอาจจะอ้างนายหญิงใหญ่มาบีบบังคับนางได้ แต่หากทำให้นางบาดเจ็บเกินกว่าเหตุ นายหญิงใหญ่ก็จะไม่ปกป้องพวกเขาเช่นกัน ชั่วขณะหนึ่ง พวกเขาจึงทำอะไรไม่ถูก และกลับหยุดนางไว้ไม่ได้

เยว่เหมยตกใจ แต่เมื่อตั้งสติได้ เสิ่นชิงชิวก็พุ่งเข้ามาอยู่ตรงหน้าแล้ว ไม่รู้ว่าไปหยิบปิ่นเงินมาจากไหน แล้วแทงเข้าไปที่หน้าอกของนางโดยตรง ไม่มีใครทันระวัง ไม่มีใครคิดที่จะระวัง

หนี้แค้นต้องชำระด้วยชีวิต! เสิ่นชิงชิวผู้นี้ไม่ใช่คนที่ไม่เคยฆ่าคน

`