ตอนที่ 5

**บทที่ 5: พบเจอการลอบสังหารยามราตรี**

ณ บริเวณศาลบรรพชนด้านหน้า เรือนร่างของอี๋เหนียงหลิวถูกคนร้ายกระชากเสื้อผ้าออกจนเหลือเพียงผ้าคาดอก

ผิวขาวผ่องดุจหิมะของนาง ภายใต้แสงตะเกียงอันริบหรี่ในศาลบรรพชน มีเพียงปิ่นปักผมเรียบง่ายประดับอยู่ ยิ่งทำให้ผู้คนลุ่มหลงราวกับถูกมนต์สะกด ชายชุดดำผู้นั้นเมื่อเห็นภาพงดงามเช่นนี้ แววตาพลันเปล่งประกายแรงกล้า ตบหน้าหลิวซื่ออย่างแรง ก่อนจะโถมตัวเข้าใส่อย่างหิวกระหาย

"ช่วยด้วย..." หลิวซื่อร้องขอความช่วยเหลืออย่างอ่อนแรง

แต่แล้วภาพที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าก็ปรากฏขึ้น ชายชุดดำผู้กำลังฮึกเหิมพลันเบิกตากว้าง ก่อนจะล้มลงทับร่างหลิวซื่อ หลิวซื่อทำอะไรไม่ถูกอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นร่างของชายผู้นั้นก็ถูกกระชากออกไปด้วยแรงมหาศาล หลิวซื่อรู้สึกตัวเบาราวขนนก ชายในชุดสีเทาไม่รู้มาจากแห่งหนใด กำลังก้มมองนาง

ชายผู้นั้นดูราวสามสิบปี ดวงตาคมกริบ ใบหน้าหล่อเหลาแต่กลับดูไร้ความปราณี

"ท่าน...ท่าน...ช่วยด้วย ท่านผู้มีพระคุณ..." หลิวซื่อตกใจจนพูดจาไม่เป็นภาษา นางถูกกระชากเสื้อผ้าออกจนหมดสิ้น ลืมเลือนไปเสียสิ้น

แต่ชายตรงหน้าผู้นี้มิได้เป็นสุภาพบุรุษแต่อย่างใด ดวงตาคมเข้มจ้องมองบ่าเนียนของหลิวซื่อครู่หนึ่ง ก่อนจะเลื่อนต่ำลง หลิวซื่ออายุเพียงยี่สิบห้า รูปร่างอวบอิ่ม ใบหน้างดงามดุจดอกบัว ดูน่าสงสารยิ่งนัก เมื่อนางสังเกตเห็นสายตาของชายผู้นั้น จึงรีบหดตัว

แต่ใครจะรู้ ชายผู้นั้นกลับคว้าข้อมือนางดึงเข้าไปในอ้อมกอด หลิวซื่อตกใจสุดขีด คิดว่าเพิ่งจะรอดพ้นจากปากหมาป่า กลับต้องมาตกอยู่ในกรงเล็บเสือ

กู้หย่งอุ้มหลิวซื่อหลบไปอย่างรวดเร็ว ขณะที่เสิ่นชิงชิวกำแท่งเทียนแหลมคมไว้ในมือ ดวงตาเย็นเยียบจ้องมองเขา "ปล่อยแม่ข้า"

"เจ้า..." กู้หย่งดวงตาคมเข้มราวกับนึกอะไรบางอย่างออก

"ข้าบอกให้ปล่อยแม่ข้า!" เสิ่นชิงชิวตวาดลั่น ถือแท่งเทียนพุ่งเข้าใส่ กู้หย่งกลัวจะทำร้ายหลิวซื่อ จึงผลักนางออกไป เขาคิดว่านางเป็นเพียงเด็กหญิงตัวเล็กๆ ไม่น่าจะมีพิษสงอะไร ใครจะรู้ว่าเด็กหญิงผู้นี้มิเพียงแต่มีท่วงท่าที่ถูกต้องตามตำรา แต่ยังออกกระบวนท่าที่ร้ายกาจอย่างยิ่ง

หากมิใช่นางไม่มีพลังภายใน หากมิใช่เขา เกรงว่าคงต้องตายใต้แท่งเทียนเล็กๆ ที่ดูไร้ค่านี้เป็นแน่

เสิ่นชิงชิวถูกชายผู้นั้นจับตัวไว้ในสองสามกระบวนท่า ได้แต่แค้นว่าตนเองตัวเล็กเกินไป และเห็นได้ชัดว่าเจอกับผู้มีฝีมือ

"เป็นเด็กที่ร้ายกาจยิ่งนัก เจ้ายอมรึไม่?"

"ข้ายอมท่านปู่!" กู้หย่งดวงตาคมเข้มหม่นแสงลง ดูเหมือนไม่พอใจ หลิวซื่อรีบกล่าว "ท่าน ท่านคะ ลูกสาวข้ายังเด็กนัก หวังว่าท่านจะไม่ถือสา...ชิงชิว ท่านผู้นี้ช่วยชีวิตแม่ไว้"

กู้หย่งชะงักไป เสิ่นชิงชิวก็ชะงักเช่นกัน ฉวยโอกาสที่เขาเผลอ เสิ่นชิงชิวกัดมือเขา แล้วรีบเดินไปหาหลิวซื่อ

"ถุย!"

"ชิวเอ๋อร์!" หลิวซื่อตำหนิลูกสาว รีบรวบเสื้อผ้า กล่าวคำขอบคุณกู้หย่ง "อนุของเสิ่นไท่โส่วแห่งเมืองนี้ นามหลิวซื่อ ขอบคุณท่านที่ช่วยชีวิต"

เสิ่นชิงชิวจ้องมองชายตรงหน้าเขม็ง ราวกับต้องการลอกหนังเขาออกมาภายใต้แสงตะเกียงอันสลัว

ดวงตาของกู้หย่งกลับจับจ้องอยู่ที่เรือนผมดำขลับของหลิวซื่อ กล่าวเสียงทุ้ม "ข้าถูกพวกโจรไล่ตามมาถึงที่นี่ บังเอิญหลบเข้ามา เห็นคนผู้นั้นกระทำชั่ว จึงได้ช่วยท่านไว้"

หลิวซื่อก้มศีรษะกล่าวขอบคุณอีกครั้ง ใครจะรู้ เสิ่นชิงชิวกลับกล่าว "อะไรที่ว่าท่านช่วยแม่ข้าไว้ ศาลบรรพชนของข้าต่างหากที่ช่วยท่านไว้--" กล่าวพลางขมวดคิ้ว "ใกล้ตายอยู่แล้วยังไม่พูดความจริง กล้าถอดเสื้อผ้าหรือไม่?"

"ชิวเอ๋อร์!"