ตอนที่ 6

**บทที่ 6: พยัคฆ์ตกต่ำ**

กู้หย่งดุจพยัคฆ์ตกต่ำ มิคาดคิดว่าจะมาพบพานเด็กสาวร้ายกาจเช่นนี้ ณ ที่แห่งนี้

เขาปลดเสื้อคลุมสีเทาตัวนอกออก เผยให้เห็นรอยเลือดเป็นวงกว้างตั้งแต่หน้าอกลงไป ราวกับถูกใครเจาะเป็นรูโหว่

หลิวซื่อเป็นเพียงสตรี นางมิกล้าชายตามองเป็นครั้งที่สอง แต่เสิ่นชิงชิวกลับกัดริมฝีปากแน่นขณะมองดู เขาบาดเจ็บหนักเพียงนี้ยังสามารถควบคุมตนเองได้? บอกตามตรง แม้ตอนนี้ข้าจะมีอายุเพียงเจ็ดขวบ แต่ข้าเรียนรู้ท่าสังหารมาสิบกว่าปี แม้แต่บุรุษวัยฉกรรจ์ก็อาจมิอาจเอาชนะข้าได้

คนในโลกนี้เป็นเช่นเขาหมดทุกคนหรือ? ขณะกำลังจะเดินเข้าไปดูให้ละเอียด

"อี๋เหนียง, หลิวอี๋เหนียง!" พลันมีผู้ส่งเสียงถามขึ้น

หลิวอี๋เหนียงสะดุ้ง "คือเสิ่นกุ้ย!" เสิ่นกุ้ยคือคนที่ซ่งซื่อส่งมาคอยเฝ้าดูนางรับโทษ หลิวอี๋เหนียงรีบร้อนจะออกไปตอบ แต่กลับถูกกู้หย่งคว้าแขนเสื้อไว้ "ข้าฟังจากเสียงฝีเท้าที่ด้านนอก มิได้มีเพียงคนเดียว" หลิวซื่อมีจิตใจซื่อตรง นางมองกู้หย่งด้วยความไม่เข้าใจ ดวงตาคู่สวยของนางช่างเย้ายวน ดึงดูดวิญญาณ กู้หย่งเลียริมฝีปาก

"แผนการช่างร้ายกาจนัก" เสิ่นชิงชิวยกยิ้ม ดวงตาดำขลับเป็นประกาย เพียงชั่วพริบตาก็เข้าใจทะลุปรุโปร่ง

วิธีการหยาบกระด้าง แต่แผนการกลับใช้ได้ผลจริง

"แม่ข้าเอ๊ย!" เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น

เป็นเฉินมามาที่ถือท่อนไม้บุกเข้ามา แต่บังเอิญนางเข้ามาในบริเวณที่มีศพชายชุดดำวางอยู่พอดี นางตกใจจนก้นกระแทกพื้น แต่ยังมิทันให้คนน่าสงสารผู้นี้ได้ตั้งตัว ก็เห็นคุณหนูเจ็ดของนางย่างกายเข้ามา นางถือเชิงเทียนไว้ในมือ แสงเทียนส่องสว่างจ้า

ราวกับภูตผีปีศาจ

เฉินมามาเบิกตากว้าง เตรียมจะเป็นลม

"ก่อนจะเป็นลม จงจัดการศพนี้ให้ข้าเสียก่อน" น้ำเสียงเย็นชาไร้ความปราณี

แล้วหันไปมองกู้หย่ง "หากมิอยากถูกเข้าใจผิดว่าเป็นชู้แล้วถูกตีตาย จงหลบซ่อนตัวให้ดี" – ส่วนที่เชิงเขา หลินจือเอ๋อร์และเสิ่นกุ้ยต่างจ้องมองผู้คนที่อยู่เชิงเขาด้วยความฮึกเหิม

"จะไปเดี๋ยวนี้เลยหรือไม่?" เสิ่นกุ้ยร้องเรียกชื่อหลิวซื่อเสียงดังพลางกระซิบปรึกษากับหลินจือเอ๋อร์

ริมฝีปากของหลินจือเอ๋อร์ปรากฏรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม "รีบร้อนไปไย อย่างน้อยก็ให้ท่านพี่ได้ลิ้มรสความสดใหม่เสียก่อน รอให้เขาสมใจแล้ว ค่อยเอาชีวิตของนางแพศยานั่นก็ยังมิสาย" หลิวซื่อ จะโทษก็โทษที่นางให้กำเนิดสัตว์เดรัจฉานตัวน้อยตัวหนึ่ง เสิ่นกุ้ยมองใบหน้าของสตรีผู้นี้แล้วสั่นสะท้าน

ช่างเป็นสตรีที่ใจร้ายที่สุดจริงๆ

หลินจือเอ๋อร์ให้เวลาท่านพี่ของนางได้สำราญอย่างเต็มที่ จึงโบกมือครั้งใหญ่ เหล่าคนรับใช้ตระกูลเสิ่นสิบกว่าคนถือคบเพลิงพุ่งตรงไปยังด้านนอกศาลบรรพชนตระกูลเสิ่น ขณะที่คนเหล่านั้นกำลังจะผลักประตูเข้าไป สิ่งที่คาดไม่ถึงก็คือ ประตูกลับถูกเปิดจากด้านใน

ภายในมิได้เป็นอย่างที่หลินจือเอ๋อร์คิด กลับเป็นภาพที่สว่างไสว หลิวซื่อสวมใส่เสื้อผ้าครบถ้วน นั่งอยู่บนเก้าอี้ด้านข้าง เพียงแต่เหลียวมองคานด้วยอาการหวาดกลัว หลินจือเอ๋อร์จึงอดไม่ได้ที่จะมองตามสายตาของนาง เมื่อมองไปแล้วก็แทบจะฉีกทึ้งร่าง ร้องเสียงหลง "ท่านพี่!" เห็นเพียงศพแขวนอยู่บนคาน ใบหน้าของเขาซีดขาว เห็นได้ชัดว่าตายแล้ว เสื้อผ้าบนร่างกายถูกถอดออกจนหมดสิ้น มิหนำซ้ำยังถูกสลักคำว่า "贱 – ชั่วช้า" ไว้บนหน้าอก! ไม่เพียงเท่านั้น บนร่างกายของเขายังมีรอยเฆี่ยนตีหลายร้อยรอย ทั้งด้านหน้าและด้านหลัง จนมิอาจทราบได้ว่าเป็นรอยที่เกิดขึ้นก่อนหรือหลังเสียชีวิต

หากเป็นรอยที่เกิดขึ้นก่อนเสียชีวิต เขาจะต้องทนทุกข์ทรมานเพียงใด!

ดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาของหลินจือเอ๋อร์จ้องเขม็งไปยังคนที่นั่งอยู่บนโต๊ะบูชาด้านในสุด เสิ่นชิงชิวกะพริบตาเล็กน้อย พลางเล่นเชิงเทียนอยู่ในมือ ซึ่งบังเอิญเหมือนกับบาดแผลที่เจาะทะลุร่างกาย เขายื่นลิ้นเลียริมฝีปาก "พวกเจ้ามาได้ถูกเวลาจริงๆ"

`