ระบบห้างสรรพสินค้ามิติขั้นที่ 1

แรงกดดันมหาศาลบีบรัดหัวใจของเฉียวซินหร่วนจนแทบหายใจไม่ออก ทว่าความรู้สึกสิ้นหวังนั้นคงอยู่เพียงชั่วลมหายใจเดียวเท่านั้น ในฐานะผู้จัดการฝ่ายขายที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาในศตวรรษที่ 21 เธอมิใช่สตรีอ่อนแอที่จะยอมจำนนต่อโชคชะตาโดยง่าย

"ห้าร้อยหยวน... หนึ่งเดือน..." เธอลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ ดวงตาที่เคยสั่นไหวบัดนี้ทอประกายเด็ดเดี่ยว "ไม่ใช่เรื่องที่จะมานั่งกลุ้มใจแล้วจะได้มา!"

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว เฉียวซินหร่วนก็เริ่มสำรวจสภาพบ้านดินซอมซ่อหลังนี้อย่างจริงจัง ทุกตารางนิ้วเต็มไปด้วยฝุ่นและหยากไย่ เสื้อผ้าสกปรกกองสุมอยู่มุมห้อง ถ้วยชามที่ยังไม่ได้ล้างวางระเกะระกะส่งกลิ่นเหม็นเปรี้ยว สภาพเช่นนี้ไม่ต่างอะไรจากรังหนู

นางเฉียวซินหร่วนคนเดิมคงทนอยู่ได้อย่างไรกัน?

หญิงสาวขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ ก่อนจะพับแขนเสื้อขึ้นอย่างกระฉับกระเฉง ไม่ว่าอนาคตจะเป็นเช่นไร อย่างน้อยที่สุดที่พักอาศัยก็ต้องสะอาดน่ามองเสียก่อน!

เธอเริ่มต้นจากการเก็บกวาดถ้วยชามไปล้างที่บ่อน้ำหลังบ้าน จากนั้นก็กวาดพื้น เช็ดถูโต๊ะและเก้าอี้ที่เต็มไปด้วยฝุ่นหนาเตอะ ขณะที่กำลังลากหีบไม้เก่าคร่ำคร่าใบหนึ่งเพื่อจัดของให้เข้าที่ เสี้ยนไม้ที่ผุพังก็เกี่ยวเข้าที่ปลายนิ้วของเธออย่างจัง

"โอ๊ย!" เฉียวซินหร่วนร้องออกมาเบาๆ พลางชักมือกลับ โลหิตสีแดงสดหยดเล็กๆ ผุดซึมออกมาจากปลายนิ้วชี้

ทว่าก่อนที่เธอจะได้ทันทำอะไรต่อ ในชั่วพริบตานั้นเอง พลันมีแสงสว่างวาบขึ้นในมโนสำนึกของเธอ พร้อมกับเสียงกลไกไร้ความรู้สึกที่ดังขึ้นในหัวอย่างชัดเจน

[ติ๊ง! ตรวจพบดีเอ็นเอโฮสต์... กำลังทำการผูกมัด... การผูกมัดเสร็จสมบูรณ์]

[กำลังเปิดใช้งาน... ระบบห้างสรรพสินค้ามิติขั้นที่ 1 ยินดีต้อนรับ!]

เฉียวซินหร่วนตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ นี่มันอะไรกัน? ระบบ? หรือว่านี่คือของขวัญที่สวรรค์มอบให้เพื่อชดเชยที่ส่งเธอมายังยุคสมัยอันแร้นแค้นนี้!

เธอหลับตาลงเพื่อตั้งสมาธิ ภาพหน้าจอโปร่งแสงคล้ายกับหน้าจอคอมพิวเตอร์ก็ปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของเธออย่างน่าอัศจรรย์ บนหน้าจอนั้นมีตัวอักษรเรียงรายอยู่อย่างเป็นระเบียบ

**[ระบบห้างสรรพสินค้ามิติขั้นที่ 1]**

**[พื้นที่จัดเก็บ:** 10 ตารางเมตร**]**

**[สินค้าที่สามารถเบิกได้:** สินค้าอุปโภคบริโภคพื้นฐาน**]**

**[โควต้าการเบิกรายวัน:** 10 ชิ้น/วัน (รีเซ็ตเวลาเที่ยงคืน)**]**

ถัดลงมาคือรูปภาพสินค้าขนาดเล็กหลายรายการเรียงกันอยู่ เฉียวซินหร่วนเพ่งสมาธิไปที่ภาพแรก มันคือสบู่ก้อนยี่ห้อดังที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดีในศตวรรษที่ 21 บรรจุในห่อกระดาษมันวาวพิมพ์ลายดอกไม้งดงาม ถัดไปคือกล่องไม้ขีดไฟดีไซน์ทันสมัย แชมพูแบบซอง และผงซักฟอก

หัวใจของเฉียวซินหร่วนเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น นี่มัน... ขุมทรัพย์ชัดๆ!

เธอทดลองเพ่งจิตไปที่รูปสบู่ก้อนในใจ พลันความรู้สึกอุ่นวาบก็แล่นผ่านฝ่ามือ วินาทีต่อมา สบู่หอมก้อนหนึ่งที่ห่อในกระดาษอย่างดีก็ปรากฏขึ้นในมือของเธอจริงๆ!

มันไม่ใช่ภาพลวงตา! กลิ่นหอมละมุนของดอกมะลิลอยเตะจมูกทันทีที่เธอแกะห่อกระดาษออก เนื้อสบู่สีขาวนวลเนียนละเอียด แตกต่างจากสบู่ซักล้างสีเหลืองขุ่นก้อนใหญ่ที่คนในยุคนี้ใช้กันอย่างลิบลับ

"สำเร็จ!" เฉียวซินหร่วนกำสบู่ไว้ในมือแน่น ความหวังพลันสว่างวาบขึ้นมาในใจ

หนี้ห้าร้อยหยวน... ไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไปแล้ว!

ในยุค 80 ที่ทุกอย่างยังขาดแคลน สบู่หอมคุณภาพดีเช่นนี้ถือเป็นของใช้ฟุ่มเฟือยและหายากอย่างยิ่ง หากนำไปขายที่ตลาดเสรีในตัวเมือง มันจะต้องทำเงินได้อย่างแน่นอน! นี่คือเส้นทางสู่การหาทุนรอนก้อนแรกของเธอ!

ความคิดแล่นฉิวในหัวอย่างรวดเร็ว เธอวางแผนการณ์คร่าวๆ ได้ในทันที แต่ก่อนอื่น... เธอเหลือบมองเงาสะท้อนของตนเองในอ่างน้ำที่เพิ่งตักมา ใบหน้าที่ถูกฉาบทาด้วยเครื่องสำอางราคาถูกจนหนาเตอะราวกับงิ้วแสดงละครทำให้เธอรู้สึกขยะแขยงจนทนไม่ไหว

เฉียวซินหร่วนคนเดิมคงคิดว่าการแต่งหน้าจัดจ้านเช่นนี้คือความสวยงาม แต่สำหรับเธอแล้วมันช่างน่าสังเวชสิ้นดี

เธอไม่รอช้า รีบนำสบู่หอมในมือไปยังกะละมังใบเล็กที่วางอยู่หลังบ้าน ฟองสบู่ที่นุ่มละเอียดและกลิ่นหอมชื่นใจทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายอย่างน่าประหลาด เธอค่อยๆ บรรจงล้างเครื่องสำอางชั้นแล้วชั้นเล่าออกไปจนหมดสิ้น

เมื่อคราบแป้งและสีชาดถูกชะล้างออกไป เธอก้มลงมองเงาสะท้อนบนผิวน้ำนิ่งในกะละมังอีกครั้ง และถึงกับชะงักงันไปชั่วครู่

ภาพที่ปรากฏคือใบหน้าของหญิงสาววัยแรกแย้มผู้หนึ่ง แม้จะซูบผอมไปบ้าง แต่เค้าโครงหน้างดงามหมดจด ผิวพรรณขาวกระจ่างใสราวหยกเนื้อดีแม้จะขาดการบำรุง คิ้วเรียวโก่งดุจใบหลิว ดวงตากลมโตสุกใสเป็นประกายรับกับจมูกโด่งรั้นและริมฝีปากรูปกระจับอิ่มเต็ม

นี่คือใบหน้าที่แท้จริงของเฉียวซินหร่วน... งดงามจนน่าทึ่ง!

เธอลูบไล้ใบหน้าของตัวเองเบาๆ ความรู้สึกแปลกใหม่และคุ้นเคยปะปนกันไปหมด นี่คือใบหน้าของเธอแล้วนับจากนี้ไป

ขณะที่เฉียวซินหร่วนกำลังจมอยู่ในภวังค์ เสียงเปิดประตูดังปังก็ทำลายความเงียบสงบลง ร่างสูงใหญ่ของลู่จื่อเหยียนก้าวเข้ามาในบ้านด้วยสีหน้าบึ้งตึง เขาคงกลับมาเพื่อเอาของบางอย่างที่ลืมไว้

"ฉัน..." เขาตั้งใจจะพูดอะไรบางอย่าง แต่แล้วคำพูดทั้งหมดก็ติดอยู่ที่ลำคอ

สายตาของเขาจับจ้องไปยังหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างกะละมังซักล้าง เส้นผมสีดำขลับที่เปียกชื้นเล็กน้อยระใบหน้าขาวเนียนผุดผ่อง ดวงตาคู่สวยที่ปราศจากเครื่องสำอางบดบังจ้องมองมาที่เขาอย่างสงบนิ่ง ผิวของเธอดูเปล่งปลั่งภายใต้แสงอาทิตย์ยามบ่ายที่สาดส่องเข้ามาทางประตู

นี่... คือเฉียวซินหร่วนภรรยาของเขางั้นหรือ?

ลู่จื่อเหยียนยืนนิ่งราวกับถูกสาปเป็นหิน เขาจ้องมองภาพตรงหน้าราวกับไม่เชื่อสายตาตัวเอง ผู้หญิงที่แต่งหน้าจัดจ้านน่ารำคาญราวกับตัวตลกคนนั้นหายไปไหน? หญิงงามบริสุทธิ์ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาคนนี้คือใครกัน? ความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในชั่วเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วยามมันน่าตกตะลึงเกินไปแล้ว