ตอนที่ 2

***บทที่ 2: ระบบสูตรอาหารวิเศษเปิดใช้งาน***

ความมืดมิดและหนาวเหน็บกัดกินสรรพสำนึกของเสิ่นโหรวเจีย ร่างกายของนางเบาหวิวราวปุยนุ่นที่ล่องลอยอยู่ในความว่างเปล่าอันไร้ที่สิ้นสุด ทว่าในห้วงแห่งความเลือนรางนั้นเอง ห้วงมิติที่ว่างเปล่าซึ่งนางสัมผัสได้ก่อนสิ้นสติกลับปรากฏชัดเจนขึ้นในจิตใจ

มันคือพื้นที่สีขาวโพลนกว้างใหญ่ไพศาล ประหนึ่งโกดังขนาดยักษ์ที่รอคอยการเติมเต็ม

พลันนั้นเอง เสียงใสกระจ่างราวกับหยาดน้ำค้างต้องใบไผ่ก็พลันดังก้องขึ้นในหัวของนาง มันเป็นเสียงที่ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใดๆ แต่กลับเปี่ยมด้วยอำนาจอันลึกลับ

[ติ๊ง! ตรวจพบเงื่อนไขการเปิดใช้งาน... สัมผัสวัตถุดิบแห่งผืนป่าระดับพื้นฐาน]

[กำลังเชื่อมต่อกับจิตวิญญาณของผู้ครอบครอง... ยืนยันตัวตนสำเร็จ]

[ระบบ 'สุดยอดเถ้าแก่เนี้ย' เปิดใช้งานอย่างเป็นทางการ!]

เสียงนั้นหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะดังขึ้นอีกครั้ง

[มอบของขวัญต้อนรับสำหรับผู้เริ่มต้น: 'แต้มความอร่อย' 10 แต้ม และเปิดใช้งานความสามารถ 'มิติลับหยุดเวลา' โดยสมบูรณ์]

เสิ่นโหรวเจียสะดุ้งสุดตัว! นางลืมตาโพลงขึ้นมาทันที สติสัมปชัญญะที่เคยพร่าเลือนกลับคืนมาอย่างรวดเร็วราวกับถูกน้ำเย็นสาดใส่

นางยังคงนอนอยู่บนพื้นดินเย็นเฉียบของกระท่อมซอมซ่อเช่นเดิม ท้องยังคงร้องประท้วงด้วยความหิวโหย แต่ในจิตสำนึกของนาง บัดนี้กลับมีบางสิ่งที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

เบื้องหน้าในห้วงความคิดของนาง ปรากฏหน้าต่างโปร่งแสงคล้ายกระจกเงาขึ้นบานหนึ่ง มันลอยเด่นอยู่ตรงนั้น มีตัวอักษรโบราณที่นางสามารถอ่านเข้าใจได้อย่างน่าประหลาดเรียงรายอยู่

【ระบบสุดยอดเถ้าแก่เนี้ย】

ผู้ใช้งาน: เสิ่นโหรวเจีย

แต้มความอร่อย: 10

ความสามารถที่ใช้งานได้: [มิติลับหยุดเวลา], [ร้านค้าแลกเปลี่ยน (ระดับเริ่มต้น)]

ภารกิจปัจจุบัน: ไม่มี

"นี่มัน...เรื่องอันใดกัน?" นางพึมพำกับตนเองด้วยความตื่นตระหนกปนเปกับความหวัง

มือของนางที่วางอยู่บนพื้นดินเย็นชื้น สัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่แห้งและหยาบกระด้าง พอนางก้มลงมองก็พบว่ามันคือเห็ดป่าแห้งๆ ดอกหนึ่งที่คงตกหล่นอยู่แถวนี้มานานแล้ว... หรือว่านี่คือ 'วัตถุดิบแห่งผืนป่า' ที่ระบบกล่าวถึง?

นางไม่สนใจที่มาที่ไปอีกต่อไป สัญชาตญาณบอกนางว่านี่คือฟางเส้นสุดท้าย! คือความหวังเดียวที่จะทำให้นางรอดชีวิตไปจากค่ำคืนนี้ได้

"ร้านค้าแลกเปลี่ยน..." นางเปล่งเสียงออกมาแผ่วเบา พลางเพ่งสมาธิไปยังตัวอักษรแถวนั้น ทันใดนั้นหน้าต่างโปร่งแสงก็พลันเปลี่ยนไป กลายเป็นชั้นวางสินค้าเสมือนจริงที่มีสินค้าเรียงรายอยู่ไม่กี่อย่าง

【ข้าวสารหอมมะลิ (คุณภาพสูง) 1 ชั่ง】 - ราคา: 5 แต้มความอร่อย

【เกลือบริสุทธิ์ (ไร้สิ่งเจือปน) 1 ชั่ง】 - ราคา: 3 แต้มความอร่อย

【น้ำมันหมู (สกัดอย่างดี) 1 ไหเล็ก】 - ราคา: 8 แต้มความอร่อย

【แป้งสาลี (ชั้นเลิศ) 1 ชั่ง】 - ราคา: 7 แต้มความอร่อย

หัวใจของเสิ่นโหรวเจียเต้นระรัว ในฐานะเชฟมืออาชีพจากศตวรรษที่ 21 นางย่อมรู้ดีว่าวัตถุดิบเหล่านี้มีค่ายิ่งกว่าทองคำในยุคสมัยนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง 'เกลือบริสุทธิ์ไร้สิ่งเจือปน' ในราชวงศ์ต้าจิ่งที่การค้าเกลือถูกควบคุมโดยราชสำนัก เกลือที่ชาวบ้านทั่วไปหาซื้อได้ล้วนเป็นเกลือสินเธาว์สีคล้ำที่มีรสขมปร่าและมีสิ่งเจือปนมากมาย

นางมีเพียง 10 แต้ม... ต้องใช้อย่างชาญฉลาดที่สุด

"ข้าต้องการข้าวสารหนึ่งชั่ง และเกลือหนึ่งชั่ง" นางตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว

[ยืนยันการแลกเปลี่ยน 'ข้าวสารหอมมะลิ' 5 แต้ม และ 'เกลือบริสุทธิ์' 3 แต้ม... แต้มความอร่อยคงเหลือ: 2 แต้ม]

สิ้นเสียงของระบบ แสงสีขาวนวลก็วาบขึ้นกลางกระท่อมเพียงชั่วพริบตา ก่อนจะปรากฏถุงผ้าใบเล็กสองใบวางอยู่บนพื้นตรงหน้าของนาง!

เสิ่นโหรวเจียเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง นางคลานเข้าไปใกล้ๆ อย่างไม่เชื่อสายตา มืออันสั่นเทาค่อยๆ เปิดปากถุงใบหนึ่งออก... ภายในบรรจุเมล็ดข้าวสารเรียวยาวสีขาวนวลส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ออกมา อีกถุงหนึ่งคือเกลือผลึกละเอียดขาวสะอาดยิ่งกว่าหิมะแรกในฤดูเหมันต์

"สวรรค์...มันเป็นของจริง!"

ความปีติยินดีเอ่อล้นขึ้นมาในใจจนแทบกลบความหิวโหย นางรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่เหลืออยู่พยุงกายลุกขึ้น ย่องแย่งไปหยิบหม้อดินเผาที่บิ่นไปครึ่งใบออกมาจากมุมห้อง เทข้าวสารลงไปหยิบมือหนึ่ง ก่อนจะตักน้ำฝนที่รองไว้ในโอ่งมาใส่จนเกือบเต็ม

นางก่อไฟด้วยความยากลำบาก ฟืนที่เปียกชื้นส่งควันโขมงจนแสบตาไปหมด แต่นางก็ไม่ย่อท้อ ในที่สุดเปลวไฟสีส้มก็ลุกโชนขึ้นให้ความอบอุ่น

ไม่นานนัก น้ำในหม้อก็เริ่มเดือด เมล็ดข้าวสารค่อยๆ พองตัวและแตกออกเป็นยางขาวข้น กลิ่นหอมของข้าวต้มลอยฟุ้งไปทั่วกระท่อมอันอ้างว้าง มันเป็นกลิ่นที่หอมหวนที่สุดเท่าที่นางเคยได้กลิ่นมาในชีวิตนี้

เมื่อข้าวต้มสุกได้ที่ นางก็ใช้ปลายนิ้วหยิบเกลือบริสุทธิ์จากระบบขึ้นมาเพียงน้อยนิด โรยลงไปในหม้อแล้วคนให้เข้ากัน

นางตักข้าวต้มร้อนๆ ขึ้นมาหนึ่งถ้วย เป่าเบาๆ แล้วจึงซดเข้าไปคำแรก

ทันทีที่ข้าวต้มร้อนๆ ไหลผ่านลำคอลงสู่กระเพาะที่ว่างเปล่า รสชาติอันเรียบง่ายแต่กลับกลมกล่อมอย่างน่าอัศจรรย์ก็แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ความอุ่นร้อนไล่ความหนาวเหน็บและความอ่อนล้าให้มลายหายไปสิ้น ความหวานตามธรรมชาติของข้าวสารคุณภาพสูงผสานกับรสเค็มบริสุทธิ์ของเกลือชั้นเลิศ มันคือรสชาติแห่งการมีชีวิต!

น้ำตาหยดหนึ่งไหลรินลงมาอาบแก้มโดยไม่รู้ตัว มันไม่ใช่น้ำตาแห่งความสิ้นหวังอีกต่อไป แต่เป็นน้ำตาแห่งความหวังและแรงใจที่จะสู้ต่อ

หลังจากกินข้าวต้มไปจนหมดหม้อ เรี่ยวแรงของเสิ่นโหรวเจียก็กลับคืนมาอีกครั้ง นางไม่ได้รู้สึกแข็งแรงเช่นนี้มานานเท่าใดแล้วก็ไม่รู้ ความคิดในหัวเริ่มแจ่มชัดขึ้น สายตาของนางพลันเหลือบไปเห็นหน้าต่างระบบที่ยังคงลอยอยู่ในห้วงสำนึก

'มิติลับหยุดเวลา...'

นางนึกถึงความสามารถอีกอย่างที่ได้รับมาด้วยความสงสัยใคร่รู้ มันจะวิเศษสมชื่อหรือไม่?

เสิ่นโหรวเจียตัดสินใจทดลองดู นางต้มน้ำที่เหลืออยู่อีกหม้อหนึ่งจนเดือดพล่าน ควันสีขาวลอยกรุ่นขึ้นมาเป็นสาย เมื่อน้ำเดือดได้ที่ นางก็เพ่งสมาธิไปยังหน้าต่างระบบแล้วออกคำสั่งในใจ

'นำหม้อน้ำร้อนใบนี้เข้าไปในมิติลับ'

สิ้นความคิด ร่างกายของนางก็รู้สึกราวกับมีพลังบางอย่างถูกดูดออกไปเล็กน้อย และในวินาทีต่อมา หม้อน้ำร้อนที่ตั้งอยู่บนเตาไฟก็พลันอันตรธานหายไปต่อหน้าต่อตา!

เสิ่นโหรวเจียอ้าปากค้าง หัวใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น นางลองเพ่งจิตเข้าไปใน 'มิติลับ' ก็พบว่าภายในพื้นที่สีขาวกว้างใหญ่นั้น มีหม้อดินเผาใบหนึ่งลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ ควันร้อนยังคงลอยกรุ่นออกมาจากปากหม้อไม่ขาดสาย ราวกับเวลาทั้งหมดได้หยุดนิ่งลง

นางปล่อยทิ้งไว้เช่นนั้น แล้วหันไปจัดแจงทำความสะอาดกระท่อมเท่าที่จะทำได้ เวลาผ่านไปราวหนึ่งเค่อ (ประมาณ 15 นาที) นางจึงตัดสินใจทดลองอีกครั้ง

'นำหม้อน้ำร้อนออกมา'

วูบ!

หม้อดินเผาใบเดิมปรากฏกลับมาตั้งอยู่ที่เดิมบนเตาไฟที่มอดไปแล้ว ไอร้อนยังคงลอยออกมาไม่ต่างจากตอนที่เพิ่งนำเข้าไปแม้แต่น้อย นางลองยื่นมือไปอังดู...ยังร้อนจัด!

"นี่มัน...นี่มันสุดยอดเกินไปแล้ว!"

ดวงตาของเสิ่นโหรวเจียทอประกายวาวโรจน์ นางเข้าใจในทันทีถึงคุณค่าอันมหาศาลของความสามารถนี้ สำหรับคนทำอาหารแล้ว การรักษาความสดใหม่ของวัตถุดิบคือหัวใจสำคัญที่สุด มิตินี้ไม่เพียงแต่เก็บของได้ แต่ยังสามารถ 'หยุดเวลา' ของสิ่งนั้นไว้ได้อีกด้วย!

ไม่ว่าจะเป็นปลาที่เพิ่งจับขึ้นมาจากน้ำ ผักที่เพิ่งเด็ดจากต้น หรือแม้แต่อาหารที่ปรุงสุกใหม่ๆ หากนำมาเก็บไว้ในนี้ มันก็จะคงสภาพเดิมไว้ได้ตลอดไป!

นี่ไม่ใช่แค่โกดังเก็บของธรรมดา แต่มันคือขุมทรัพย์ที่จะเปลี่ยนแปลงชะตาชีวิตของนาง!

เสิ่นโหรวเจียกำหมัดแน่น ความสิ้นหวังก่อนหน้านี้ถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นอันแรงกล้า นางมองไปรอบกระท่อมที่ผุพังและว่างเปล่า แต่สายตาของนางไม่ได้มองเห็นความอัตคัดขัดสนอีกต่อไป หากแต่เห็นภาพของอนาคตอันรุ่งโรจน์

นางหันมองออกไปนอกหน้าต่างที่แตกหัก ทอดสายตาไปยังถนนชิงผิงที่ทอดยาวอยู่เบื้องหน้า ซึ่งเป็นเส้นทางสัญจรสำคัญที่เชื่อมต่อไปยังเมืองหลินสุ่ย

ในเมื่อสวรรค์มอบโอกาสให้นางอีกครั้ง พร้อมด้วยระบบอันน่าอัศจรรย์เช่นนี้ นางจะไม่ยอมปล่อยให้มันสูญเปล่าเด็ดขาด!

โรงเตี๊ยม... ใช่แล้ว... นางจะเปลี่ยนกระท่อมร้างหลังนี้ให้กลายเป็นโรงเตี๊ยมอันดับหนึ่งให้จงได้!

แต่ก่อนจะไปถึงจุดนั้น... สิ่งแรกที่นางต้องทำคือหาเงินทุนก้อนแรกให้ได้เสียก่อน และในหัวของเชฟสาวจากยุคใหม่ ก็มีเมนูง่ายๆ ที่ใช้วัตถุดิบไม่กี่อย่าง แต่กลิ่นของมันสามารถสะกดให้ผู้คนต้องเหลียวหลังผุดขึ้นมาในความคิดทันที