กับดักหนูจับหัวขโมยหน้าด้าน

กลิ่นหอมหวานของมันเทศต้มนุ่มละมุนลอยอวลออกจากห้องฝั่งตะวันตก เป็นดั่งควันพิษที่ลอยไปทรมานจิตใจของทุกคนในบ้านตระกูลเฉียว โดยเฉพาะอย่างยิ่งซุนกุ้ยฮวา สะใภ้ใหญ่ผู้ซึ่งกระเพาะอาหารว่างเปล่ามาตลอดทั้งวัน

นางกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคออย่างยากลำบาก สองมือกำหมัดแน่นขณะฟังเสียงหัวเราะคิกคักของลู่ซือเยว่กับเจ้าเด็กเหลือขอนั่นดังลอดออกมาจากห้อง ความอิจฉาริษยาแผดเผาในอกราวกับถูกไฟสุม

"หึ! นังสารเลว คงแอบซุกของดีๆ ไว้กินกันสองคนแม่ลูก" ซุนกุ้ยฮวาสบถในใจ ดวงตาขุ่นมัวจับจ้องไปยังบานประตูที่ปิดสนิทของห้องสะใภ้รอง

ค่ำคืนนั้น ลู่ซือเยว่แสร้งทำเป็นดับตะเกียงและพาลูกเลี้ยงเข้านอนแต่หัวค่ำ ทว่าในความมืดมิดนั้น ดวงตาหงส์ของนางยังคงลืมโพลงและสาดประกายเย็นเยียบ นางไม่ได้ต้มแค่มันเทศ... นั่นเป็นเพียงเหยื่อล่อชั้นแรกเท่านั้น

นางยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มหยัน ก่อนจะพลิกฝ่ามือเรียกเนื้อหมูสามชั้นชิ้นงามออกมาจากมิติลับ เนื้อสดใหม่ที่มีชั้นไขมันและเนื้อแดงสลับกันอย่างสมบูรณ์แบบปรากฏขึ้นในมือนางอย่างไร้ที่มาที่ไป ลู่ซือเยว่บรรจงนำมันไปวางในหม้อดินใบเล็กที่เพิ่งล้างสะอาด เติมน้ำแล้วจุดไฟบนเตาอีกครั้งอย่างเงียบกริบ

ไม่นานนัก กลิ่นหอมมันของเนื้อหมูต้มก็เริ่มส่งกลิ่นรุนแรงยิ่งกว่ามันเทศหลายเท่า มันคือกลิ่นหอมที่สามารถปลุกสัญชาตญาณดิบของคนผู้หิวโหยให้คลุ้มคลั่งได้!

หลังจากต้มจนได้ที่ นางก็ตักเนื้อหมูสามชั้นขึ้นมาใส่ชาม แล้วนำไปวางซ่อนไว้ในตู้กับข้าวไม้เก่าๆ ที่ตั้งอยู่มุมห้อง จากนั้นจึงหยิบสิ่งที่นางเตรียมไว้ออกมา... กับดักหนูเหล็กขนาดใหญ่ที่นางไปขอแลกมาจากบ้านลุงจางท้ายหมู่บ้านเมื่อตอนบ่าย

นางง้างมันออกอย่างระมัดระวัง สปริงเหล็กส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดเบาๆ ในความเงียบ ก่อนที่นางจะบรรจงวางมันไว้หน้าบานประตูตู้กับข้าวพอดิบพอดี จัดวางมุมให้แน่ใจว่าใครก็ตามที่เอื้อมมือมาเปิดตู้ จะต้องโดนมันหนีบเข้าอย่างจัง

"สำหรับหนูตัวใหญ่ที่หน้าด้านหน้าทน ก็ต้องใช้กับดักขนาดใหญ่เป็นพิเศษ" นางพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะกลับไปนอนข้างๆ เฉียวตงตง แสร้งทำเป็นหลับสนิท

รัตติกาลแผ่คลุมไปทั่วสารทิศ ความมืดและความเงียบสงัดเข้าปกคลุมบ้านดินซอมซ่อ เสียงลมหายใจของทุกคนในบ้านดังสม่ำเสมอ ยกเว้นเพียงคนเดียว

ซุนกุ้ยฮวานอนพลิกตัวไปมาบนเตียงแข็งๆ ในท้องของนางมีแต่เสียงร้องประท้วง กลิ่นเนื้อต้มที่หอมยั่วยวนยังคงติดอยู่ที่ปลายจมูก ทำให้จิตใจนางว้าวุ่นจนข่มตาหลับไม่ลง ในที่สุด ความละโมบก็เอาชนะความกลัวได้ทั้งหมด

นางค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นจากเตียง ย่างเท้าแผ่วเบาราวกับวิฬาร์ย่องไปที่ประตูห้องของตนเอง เมื่อแน่ใจว่าเฉียวเจิ้งจวินสามีขี้เกียจของนางยังคงหลับสนิท ก็ค่อยๆ แง้มประตูออกไปอย่างระมัดระวัง

ร่างท้วมของนางเคลื่อนตัวผ่านลานบ้านที่มืดมิด ตรงไปยังห้องของลู่ซือเยว่ หัวใจของนางเต้นระทึกเมื่อนึกถึงรสชาติของเนื้อหมูสามชั้นนุ่มๆ ที่รออยู่ข้างใน

"นังลู่ซือเยว่คงหลับตายไปแล้ว" นางคิดอย่างลำพองใจ "ข้าจะเข้าไปหยิบมาให้หมดเกลี้ยง ปล่อยให้พวกมันแม่ลูกอดอยากปากแห้งไปเลย!"

นางผลักบานประตูที่ไม่ได้ลงกลอนเข้าไปเบาๆ เสียงไม้เสียดสีกันดังเอี๊ยดอ๊าดเบาหวิว นางชะโงกศีรษะเข้าไปมอง เห็นเพียงร่างสองร่างนอนนิ่งอยู่บนเตียง จึงย่ามใจย่องเข้าไปข้างในทันที

จมูกของนางกระดิกตามกลิ่นหอมที่เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ จนมาหยุดยืนอยู่หน้าตู้กับข้าวไม้เก่าคร่ำคร่าดวงตาของซุนกุ้ยฮวาเป็นประกายวาวโรจน์ด้วยความโลภ นางยื่นมืออวบอ้วนของตนออกไป หมายจะเปิดประตูตู้เพื่อคว้าสมบัติล้ำค่าที่อยู่ภายใน

และในวินาทีนั้นเอง!

แกร๊ง!

"กรี๊ดดดดดดดดดดด!"

เสียงเหล็กกระทบกันดังกึกก้อง ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องแหลมสูงที่โหยหวนจนแทบจะทะลุหลังคาบ้านดินออกไป ซุนกุ้ยฮวาทรุดฮวบลงกับพื้น มือข้างหนึ่งของนางถูกหนีบคาอยู่กับกับดักหนูเหล็ก ความเจ็บปวดรุนแรงแผ่ซ่านจากปลายนิ้วขึ้นไปจนถึงสมองราวกับถูกฟ้าผ่า

เสียงร้องลั่นปลุกทุกคนในบ้านให้ตื่นจากนิทรา หม่าเจาตี้ถลันออกมาจากห้องเป็นคนแรก ตามด้วยเฉียวต้าเฉียงที่ยังมีสีหน้างัวเงีย

"เกิดเรื่องอันใดขึ้น! ใครร้อง!" หม่าเจาตี้ตะโกนลั่น

ทันใดนั้น แสงสว่างก็วาบขึ้นในห้องของสะใภ้รอง ลู่ซือเยว่จุดตะเกียงน้ำมันก๊าดในมือ แสงสีส้มสลัวสาดส่องให้เห็นภาพเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างชัดเจน

ภาพของซุนกุ้ยฮวาที่นั่งกองอยู่กับพื้น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด มือข้างขวาของนางถูกกับดักหนูอันใหญ่หนีบคาไว้แน่นจนเห็นเลือดซิบ

"พี่สะใภ้ใหญ่! นี่ท่าน...มาทำอะไรในห้องข้าตอนดึกดื่นเที่ยงคืนเช่นนี้?" ลู่ซือเยว่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เจือความประหลาดใจอย่างเสแสร้ง แต่นัยน์ตากลับฉายแววเย้ยหยันอย่างไม่ปิดบัง "โอ๊ยตายจริง! แล้วนั่นมือท่านไปโดนอะไรเข้าเล่า?"

หม่าเจาตี้เห็นสภาพของลูกสะใภ้คนโปรดก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ก่อนจะหันมาตวาดใส่ลู่ซือเยว่ "นังตัวดี! เจ้าวางกับดักทำร้ายพี่สะใภ้ของเจ้ารึ!"

ลู่ซือเยว่แสร้งทำหน้าเหรอหรา "ท่านแม่กล่าวอะไรเช่นนั้น? ข้าแค่ได้ยินเสียงหนูวิ่งพล่านอยู่ในห้องหลายวันมานี้ กลัวว่ามันจะมาขโมยเสบียงอาหารอันน้อยนิดของข้ากับตงตงไปกิน เลยวางกับดักหนูเอาไว้ ใครจะไปคิดเล่าว่า...กับดักหนูจะไม่ได้จับหนู แต่กลับจับ 'หัวขโมย' ที่เป็นคนได้แทน"

นางจงใจเน้นคำว่า 'หัวขโมย' พลางชายตามองไปยังซุนกุ้ยฮวาที่ตัวสั่นเทาด้วยความเจ็บปวดและความอัปยศอดสู

คำพูดของนางเหมือนคมมีดที่กรีดซ้ำลงบนบาดแผลของซุนกุ้ยฮวา เฉียวต้าเฉียงที่เพิ่งตั้งสติได้มองหน้าสะใภ้ใหญ่สลับกับตู้กับข้าวเก่าๆ ก็พอจะเดาเรื่องราวได้ทั้งหมด ใบหน้าของเขาพลันแดงก่ำด้วยความอับอายขายหน้า

"น่าไม่อายสิ้นดี! กลางค่ำกลางคืนไม่หลับไม่นอน กลับย่องมาขโมยของน้องสะใภ้!" เขาตวาดลั่นบ้าน

ซุนกุ้ยฮวาสะดุ้งสุดตัว น้ำตาร่วงเผาะ "ข้า...ข้าเปล่า! ข้าแค่ได้ยินเสียงแปลกๆ เลยจะเข้ามาดูเท่านั้น!"

"เสียงแปลกๆ ที่หน้าตู้กับข้าวของข้ารึ พี่สะใภ้ใหญ่?" ลู่ซือเยว่เลิกคิ้วถามกลับอย่างเยือกเย็น "เช่นนั้นมือของท่านคงจะลื่นไถลไปโดนกับดักของข้าโดยบังเอิญกระมัง? ช่างเป็นเรื่องบังเอิญเสียจริง"

การประจานอย่างเลือดเย็นนี้ทำให้ซุนกุ้ยฮวาแทบอยากจะมุดดินหนี หม่าเจาตี้แม้จะอยากเข้าข้างลูกสะใภ้คนโปรด แต่เมื่อหลักฐานคาตาเช่นนี้ก็จนปัญญาจะแก้ตัว ได้แต่กระทืบเท้าอย่างเจ็บใจ

ในที่สุด เฉียวต้าเฉียงก็เป็นฝ่ายสั่งให้ลู่ซือเยว่ปลดกับดักออกให้ ลู่ซือเยว่จึงทำตามอย่างไม่เต็มใจนัก ก่อนที่หม่าเจาตี้จะรีบพาลูกสะใภ้คนโปรดที่มือบวมเป่งกลับห้องไป ทิ้งไว้เพียงสายตาเคียดแค้นที่มองมายังนาง

หลังจากละครฉากใหญ่จบลง ลู่ซือเยว่ก็ปิดประตูห้องลงกลอนอย่างแน่นหนา นางหันมายิ้มให้กับเฉียวตงตงที่ตื่นขึ้นมาดูเหตุการณ์ด้วยแววตาตื่นๆ "นอนต่อเถอะ ไม่มีอะไรแล้ว หนูตัวใหญ่ถูกไล่ไปแล้ว"

เมื่อส่งลูกเลี้ยงเข้านอนเรียบร้อยแล้ว เสียงที่นางรอคอยก็ดังขึ้นในหัว

[ติ๊ง! ตรวจพบการสั่งสอนคนชั่วระดับสูง! ซุนกุ้ยฮวาได้รับความอัปยศและความเจ็บปวดทางกาย!]

[ท่านได้รับ ‘ค่าความสะใจ’ +200 แต้ม!]

[ปลดล็อกรางวัลพิเศษ: เนื้อหมูสามชั้นชั้นเลิศ 1 ชั่ง (ครึ่งกิโลกรัม)!]

สิ้นเสียงของระบบ เนื้อหมูสามชั้นชิ้นใหญ่อีกชิ้นก็ปรากฏขึ้นบนโต๊ะข้างเตา มันดูสดใหม่และมีคุณภาพดียิ่งกว่าชิ้นที่นางใช้เป็นเหยื่อล่อเสียอีก

ลู่ซือเยว่มองเนื้อหมูตรงหน้าด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ การลงทุนด้วยเนื้อชิ้นเล็กๆ เพื่อแลกกับความสะใจและเนื้อชิ้นที่ใหญ่กว่า นับว่าคุ้มค่ายิ่งนัก

นางลูบคางพลางมองเนื้อหมูสามชั้นชิ้นงามตรงหน้า ดวงตาหงส์ฉายประกายเจ้าเล่ห์ขึ้นมาอีกครั้ง ในเมื่อได้วัตถุดิบชั้นเลิศมาเพิ่มแล้ว พรุ่งนี้เช้า...ควรจะทำเมนูอะไรที่กลิ่นหอมฟุ้งไปสามบ้านแปดบ้านดีนะ?